Posts tagged “Ska

Groezrock 2017: Veel Verandering, Weinig Verbetering.

GR17-fb-1200x444b

April kan doen wat ‘ie wil, maar aan het einde van de maand is het toch elk jaar weer Groezrock. Punkliefhebbers vanuit heel Europa (naast bezoekers uit de Benelux eigenlijk hoofdzakelijk Duitsers, maar ook de nodige Britten) trokken op 29 en 30 April weer naar Meerhout voor twee dagen punkrock, in zowel sfeer als muzikale omlijsting.

Is verandering ook vooruitgang?

Er waren dit jaar van de 26e editie toch wel wat dingen anders dan andere jaren, te beginnen met het terrein. Door een herverkaveling (mooi galgje woord) van het gebied waar het festivalterrein zich bevind, moest er een stuk van het oppervlak afgesneden worden. Helaas moest hiervoor de Impericon Tent van het terrein sneuvelen. De plaatsing van verschillende elementen is wat gewijzigd, maar de vaste Groezrock bezoeker laat zich hierdoor niet uit het veld slaan en vind even gemakkelijk, zij het met een klein omweggetje, zijn weg naar zowel de Monster  (main), Watch Out (semi-outdoor) en Back 2 Basic stages. Die laatste heeft dit jaar een flink stuk podium extra, om het, zoasl elk jaar, in deze tent geoorloofde, stagediven en crowdsurfen een stuk eenvoudiger te maken.

Naast de verschuivingen op het terrein is er ook een bijzondere toevoeging gedaan tussen camping en speelveld. Een soort ’24 uurs’ gebied, omheind door muren gemaakt van pallets, bevat een bar met pils en speciaalbier geschonken uit echt glas, een aantal smakelijke  eet tentjes, en een heuse BBQ stand, van de jongens van Smoke On. Hier is het mogelijk om, in ruil voor een drankbonnetje (dit jaar 2,50 euro, ook in de punk moeten ze mee) je eigen meegebrachtte vlees te laten garen.

Voor de innerlijke mens wordt op groezrock altijd goed gezorgd, zo ook door Just Like Your Mom. Deze hadden voor de gelegenheid in samenwerking met (sub)headliner Anti-Flag een speciale ‘vegan pulled pork’ ontwikkeld, waarvan er 10 % van de opbrengst aan een goed doel wordt geschonken, “because we all do give a fuck”.

Dag 1 – Deftones verovert niet de Anti-Flag

Daar zit ‘m ook gelijk het begin van de kneep waarom Groezrock 2017 anders aan voelde dan andere jaren: de lineup. Grotendeels komt het festival op beide dagen met grote “échte” punk rock headliners (Rancid, NOFX, Bad Religion, Sum 41, Offspring in andere jaren) maar die blijven dit jaar met Deftones (zaterdag) en Parkway Drive (zondag) toch best wel uit. Uiteraard, deze bands trekken zeker de nodige bezoekers, maar toch voelt het niet helemaal juist. En dat is gedurende het hele weekend.

Festival opener Red City Radio is waarschijnlijk nog wat brak van de pre-party op vrijdag, want het komt allemaal wat lauwtjes over, ondanks de welbedoelde “We’re Red City Radio and we’re here to party”. Flatliners brengen  al wat meer schwung in de tent. Het Belgische Cocaine Piss brengt de koude ledematen wel op gang bij het kleine Watch Out podium, waar de tengere zangeres maar weinig op kan blijven staan. Met nog 10 minuten over, blaast het hardcore/harsh noise orkestje af en laat menig bezoeker snakken naar meer. Of, zoals iemand zei ‘blij dat het over is, ik had al hoofdpijn, maar nú…!’. Smaken verschillen gelukkig.

Op beide dagen zijn er bands die maar slecht uit de verf komen door het gebrek aan podiumaankleding of zelfs een backdrop. Swinging’ Utters is er daar een van. De band zet een ongeinspireerde set weg die lijkt op te werken naar Five Lessons Learned, het nummer dat de meesten zullen kennen uit de Tony Hawk game. Clowns, daarentegen, zetten met hun nieuwe album Lucid Again (wat later deze maand pas officieel uit komt) op zak een strakke, energieke skatepunk show neer.  Beide Fat Wreck Chords bands, maar een flink verschil in kwaliteit.

De huisvaders van Bouncing Souls zijn er dit jaar ook weer bij, maar deze band geeft eigenlijk gewoon een prima showtje. Niet uitmuntend, maar ook niet slecht.

Een van de  hoogtepunten van dit weekend is eigenlijk vrij vroeg op de zaterdag. The Menzingers, die rond Europa trekken met nieuw album After The Party, spelen hun laatste show van de tour. De hele tent voelt als één grote sing along, van opener Telling Lies via hits als I Don’t Wanna Be An Asshole Anymore  en The Obituaries  werken ze er in een kleine drie kwartier een fantastische set door heen.  Uitdrijvend lopen we langs Amsterdammer Tim Vantol die lekker op z’n accoustische gitaartje speelt op de Watch Out stage, maar ‘dat kennen we nu wel’. Ook hardcore legendes Cro-Mags ‘horen we van een afstand’, maar laten we aan ons voorbij gaan.

Een band die niet zo opvalt op het affice, mede door een naamswijziging naar een afkorting van drie letters, is AJJ  (voorheen Andrew Jackson Jihad). Een band met goudeerlijke, haast therapeutische folksongs gespeeld door een setje gepassioneerde jongemannen. De zon is intussen onder gegaan, maar de liefhebbers schuiven bij elkaar bij het kleinste podium op het terrein en maken zich klaar voor een uurtje mee zingen en emotie. Met nummers over de meest uiteenlopende ondewerpen en zeer geschikte praatjes tussendoor zet de band een mooie intieme set neer waarbij ze (als een van de  weinige acts dit weekend) de verwachting volledig waarmaken. Nieuwe album The Bible pt. 2 is nu uit, dus check de heren als je kan.

De eerste dag wordt afgesloten door Deftones op het hoofdpodium (indrukwekkende lichtshow en een zanger die zijn voet breekt) maar voordat we daar even spieken speelt Anti-Flag een afgeladen Back 2 Basics eigenlijk gewoon helemaal onsdersteboven en binnenstebuiten. Zelfs vanaf buiten de tent was het een  puike show die aan elkaar hing van melodieuze meezing punk en politiek geëngageerde publieksinteractie. Op het viertal uit Pittsburgh, Pennsylvania viel al drie keer eerder op Groezrock niks af te dingen, en dat was dit jaar ook zeker niet anders.

 

Dag 2- m-OI Weer, maar weer matig.

Dag twee wordt geopend door de Belgische veteranen van F.O.D.. De band gaat pas zes jaar mee, maar heeft leden met looks die er uit zien alsof ze in 1970 al politiek bewust waren. Huisvaders aan de melodieuze punkrock dus. Het is zondag, dus er werden koffiekoeken uitgedeeld vanaf het podium. Skinny Lister, een band die “aan de folk kant van Frank Turner zit”, speelt voor een weinig gevulde tent, maar de energie is er niet minder om. Prima setje, maar niks spectaculairs. Het weer is, na twee bikkelkoude nachten (ijs op de tent!) gelukkig een stuk beter geworden, dus zitten we met het gezicht in de zon en 20 graden buiten te luisteren naar Nothington,  een fris bandje uit San Fran dat het er niet onverdienstelijk vanaf brengt. Terug daarna naar het hoofdpodium naar de lolbroeken van Zebrahead, die met twee gasten in bierflespak op het podium niet echt de nadruk legden op de inhoud maar vooral op de presentatie. Uiteraard ook geen onbekenden op het Groezrock terrein, ze stonden er al twee keer eerder.

Chocking Victim, een ska-core band die na 20 jaar stil zitten eindelijk weer op treed, en voor het eerst in Europa. Dat zou wat moeten worden, zou je zeggen. Niets blijkt minder waar. De band speelt ongeïnspireerd, gehaast, en heeft weinig interactie met het publiek.

Gelukkig is het dan tijd voor Undeclinable Ambuscade. Deze Nederlandse 90′s-skate-oer-punkers zijn na jaren van rust door het festival gevraagd weer bij elkaar te komen. Goed dat Groezrock het vroeg, want de Bosschenaren hebben er een uiterst succesvolle reünie tour aan over gehouden. Helaas kunnen we niet de hele set zien, want we moeten door naar andere legendes. Cock Sparrer maakte al punk toen vele bezoekertjes nog slechts een twinkeling in de ogen van hun vader waren. Deze oi-boys uit het Oosten van London laten er nog minder gras over groeien dan haar op hun hoofd. Bretels strak, broekspijpen omgeslagen en gaan. De band heeft net een nieuw album uit, maar dat deert niet, het grootste deel van de set bestaat uit songs van het in 1983 uitgekomen Shock Troops. Afsluiter England Belongs To Me galmt over de hele weide haast, als je mag afgaan op het aantal geheven vuisten. Jeff Rosenstock kabbelt intussen vast wat vooruit op het Watch Out stage. Niet zo goed als AJJ de dag er voor, maar qua folky invloed en humor met het publiek minstens op het zelfde niveau.  De laatste festivaldag wordt later vanavond afgesloten door Parkway Drive, maar dat haalt deze murw geslagen recensent niet meer. De kou, het bier en de algehele sfeer zorgen er voor dat zelfs Pennywise, die hun album About Time in z’n volledigeheid speelt, de beentjes niet meer in beweging krijgt.

Het festival voelt, zonder mega punkrock afsluiters op beide dagen, toch een beetje onaf. De bezoekersaantallen vielen gevoelsmatig tegen, want met uitzondering van een paar acts, puilde nergens de tenten enorm uit. Geen grote verrassingen, geen mega spektakels, niets van dat al.  Helaas, Groezrock – dit jaar geen perfecte editie (gelukkig wel wat fijne bands), volgend jaar maar weer wat beter de best doen.


Groezrock maakt laatste grote hoeveelheid namen bekend!

GR17-1

Op 28 februari maakt Groezrock de laatste grote hoeveelheid namen bekend, waarmee ze de lineup op een naam na, rond maken. Om te beginnen met slecht nieuws: de ‘Impericon.de’ stage, die in andere jaren als een soort ‘tweede main stage’ fungeerde en waar vorig jaar nog onder andere Frank Turner And The Rattlesnakes stond, is helaas niet meer. Gelukkig zijn er nog genoeg vette namen om aan te kondigen, zoals bijvoorbeeld old school hardcore legendes Gorilla Biscuits, Cro-Mags en No Turning Back. Maar ook de eerste Europese show ooit van politieke ska-core legendes Choking Victim.

Ook als je van pop-punk houd zit je, naast de al behoorlijk indrukwekkende line-up ook dik in orde met o.a Toyguitar, Red City Radio en Nothington.  Zelfs oerfolkpunker Jeff Rosenstock komt langs, en het wordt zeker feest met de mannen van Zebrahead.

Tot slot is een Belgisch festival niet compleet zonder wat acts van eigen bodem, dus geven ook Cocaine Piss, Brutus en F.O.D. acte de présence.

De kaartverkoop voor het festival gaat ontzettend hard, dus you snooze you lose – de VIP combitickets zijn al uitverkocht. Voor de rest van de aangekondigde namen en het kopen van kaarten kijk je op de website: groezrock.be


Groezrock kijkt vast naar 2017 en pakt uit voor kerst!

GR17Banner

Groezrock, in het Belgische Meerhout, beleeft in 2017 de 26e editie. Het festival, wat zich met name richt op punk, hardcore, emo  en ska, bracht al een aantal opvallende namen naar buiten als headliners, namelijk Deftones en Parkway Drive. Verder zijn ook onder meer Anti- Flag, The Menzingers, Bouncing Souls, The Flatliners en Strike Anywhere te vinden op de line up. Allemaal lekkere namen, maar Groezrock zou Groezrock niet zijn als er niet wat bijzondere sets te vinden waren.

Dit jaar komen ze onder meer van de Britse oi klassiekers Cock Sparrer, het bijzondere post-rock/shoegaze collectief Deafhaven en twee bands die sinds lange tijd weer in de originele line up bijeen komen, namelijk Underoath en Undeclinable Ambuscade.  Pennywise, een echte Groezrock klassieker (zij stonden er in 2010 en 2013 ook al), viert het 20jarig bestaan van het album “About Time”,aangevuld met klassiekers.

Alsof dit alles nog niet genoeg was, worden op de dag voor kerst nog een volgende berg fijne bevestigingen gedaan, waaronder Thrice, die dit jaar met het album “To Be Everywhere Is To Be Nowhere” kwamen. Twee oudgedienden, die dit jaar voor de vierde maal in Meerhout zullen aantreden, zijn H20 en Ignite. Top NYHC zoals je gewend bent. Vervolgens wordt ook de folk invloed niet vergeten, met Skinny Lister (UK), Tim Vantol (mét band!) en het geweldige AJJ (voorheen bekend als Andrew Jackson Jihad).

Dit zijn natuurlijk slechts de krenten uit de pap. In aanloop naar 29 en 30 april, de datum dat Groezrock dit jaar plaats vind, worden er uiteraard nog veel meer namen bekend gemaakt. Houd hier voor de website in de gaten, waar je ook de overige bands vind die tot nu toe bekend zijn. Tickets zijn al te koop via de website; http://www.groezrock.be.


Groezrock 2016 – Ondanks de blubber en kou, houd ik toch van jou!

De 25e editie van het beste punkrock festival van de Benelux heeft een enorm natte start. Het terrein is op dag nul al aan gort, zonder dat er ook maar een gelaarsd been de festivalweide heeft betreden.

De traditionele Acoustic Punk Meeting is gelukkig wel gezellig, iedereen schuift in onder de luifel van de BBQ luifel op de camping, die dit jaar een heel stuk dichterbij het festival terrein ligt als andere jaren. Op deze druilierige donderdagavond draait Goe Voor In D’n Otto iedereen goed warm voor de komende dagen. En dat hebben we nodig, want de temperatuur is niet veel soeps.

Friday, I’m in Meerhout Again

Na een woelige nacht hebben we genoeg tijd om op te starten op de camping, want het terrein gaat pas om 15.00 open. Onder het genot van de lichte reggaeklanen van The Aggrolites verkennen we het terrein, wat voor deze jubileum editie behoorlijk omgegooid is. Naast de gebruikelijke Monster Energy Stage, Impericon Stage en Back To Basics Stage, die laatste twee zonder barrier, is er dit jaar ook de Watch Out Stage. Een soort grote witte Pringle, die de tent die vorig jaar nog MacBeth heette, vervangt. De vrijdagmiddag is vrij rustig, met een paar fijne acts, zoals de ska van Less Than Jake, de vrolijke girly poppunk van Muncie Girls en de ondertussen haast klassieke troubadour folkpunkrock van Frank Turner & The Sleeping Souls, die nog een momentje neemt om een vuist in de lucht te steken voor de dit jaar overleden Lemmy. Ook de Vlaamse hardcore mannen van We’rewolves zetten een strakke set neer, voor het podium geflankeerd door de onvermijdelijke Roger de festivalbandjesman.

Allemaal prima shows, maar de oplettende bezoeker heeft gezien dat er dit jaar meer hanekammen over het terrein slenteren dan ooit, en dat heeft maar een simpele reden: Rancid. Deze skapunk pioniers trekken dit jaar met een intergrale albumtour van ‘…And Out Come The Wolves’ de wereld over, en spelen hun enige Europese show op Groezrock. Hoe is dat voor een verjaardagscadeau? Vaak is het met zulke exclusieve shows dat de show niet aan de vooraf hoge verwachtingen voldoet. Dit was niet het geval. De band, onder leiding van de met zwerversbaard getooide Tim Armstrong, speelt als hoofdset het album letterlijk van voor tot achter, wat betekent dat hits als Time Bomb, Roots Radicals en Ruby Soho al redelijk vroeg voorbij komen. Als toetje geven de Californiërs nog een paar andere kneiters van hits weg het titelnummer van het laatste album Honor Is All We Know bijvoorbeeld en tot slot Radio) We dansen de avond af in de feesttent op het campingterrein en kruipen dan de tent in voor een koude nacht.

I just can’t wait for Saturday Night

Op een 25e editie zou je verwachten dat je van hot naar her moet rennen om alle bands die achter elkaar spelen te kunnen zien. Gek genoeg is dat dit jaar niet het geval. Naast de vier stages bevind zich ook nog het American Socks Accoustic Stage, een podium van ongeveer 2 M2 waar enkele van de hoofdacts tussendoor, je raad het al, accoustic shows geven. Leuk bedacht, belabberd uitgevoerd, want er valt niet tussen te komen. Dan maar door de grote merch tenten struinen, of langs een van de vele Non Profit infostands die over het terrein verspreid staan. Ook is dit jaar de Jagermeister dj booth weer van de partij, voor de nodige foute dans hitjes. Pears, van het Fat Wreck label, geeft een niet onverdienstelijke set weg op het Back To Basics stage, maar het geluid is daar, net als de rest van het weekend, niet fantastisch. The Bennies blazen iedereen tegelijkertijd weg op de Watch Out.  Verder zien we nog Modern Baseball (knuffelbare basementdwellers), Bad Cop, Bad Cop(stoere girlpunk) vreemde eend in de bijt Julette Lewis & The Licks (die er een soort karaoke cover show van maken, met Lewis in kittige bodysuit en wapperende manen voorop), en de  mokerharde surfy hardcore Night Birds. Die laatste had een invalbassist, waardoor ze de set tien minuten voor het einde moesten staken. Een goede laatste show van hun tour in ieder geval.

De avond valt en we skanken nog even bij Mad Caddies en dansen op de foute covers van Me First And The Gimmie Gimme’s (we put the cunt back in country). De zon zakt langzaam aan naar beneden en dan wordt het echt magisch. Iron Chic blaast ons nieuwe energie in, met zowel een Ramones (Bonzo Goes To Bitburg) als een hele ouwe Green Day Cover (She). Een van de weinige clashende sets, want op de Watch Out Stage speelde op dat zelfde moment het Canadese Pup.  Normaliter eindigt Groezrock de dag met een paar  zeer energieke bands, maar dit jaar dooft het rustig uit, met een bijzonder puike maar nergens spannende set van Dillinger Four, en  een prima show van No Use For A Name met een mooi eerbetoon aan Tony Sly. Persoonlijk allemaal niks mis mee, maar toen kwam het moment voor de grote dag/festival afsluiter: 90′s skatepunk legends Sum41. Ik weet niet wat er bij hen die ochtend in het kopje koffie zat, maar volgens mij geen caffeïne. De set sleepte zich voort van hitje naar hitje, met een totaal overbodige cover van Queen’s We Will Rock You ergens in het midden, en een hoop oeverloos gezwam. Mentaal was ongeveer 2/3e al afgehaakt en de rest was al bezig om de tent in te pakken, want de fut was er ver uit. Pech voor Deryck Whibley en consorten, maar het lijkt ze niet veel uit te maken, want na de routine van de set verlaten ze het podium vrij snel.

Eindconclusie: Ondanks een ontspannen slentering van band naar band, met slechts een paar hoogtepunten (Rancid als absolute nummer één) was deze editie zeker niet de knaller die een 25 jarig jubileum verdient. Volgend jaar beter, en dan mag het allemaal best wat beter weer zijn.


Preview: Groezrock 2016 – Wie jarig is trakteert!

In 2016 bestaat punkrock festival Groezrock 25 jaar, en dit jaar wordt er echt uitgepakt.

Afgelopen maandag werden de laatste drie namen bevestigd. Het affiche werd volmaakt met het vlaamse We’re Wolves, het Duitse Caliban, wat er voor de 5e keer speelt en het tiende album presenteert, en een speciale tribute set aan Tony Sly -de helaas in 2012 overleden zanger van de band No Use For A Name-, die onder de noemer ‘No Use And Friends‘ zijn nummers nogmaals een bijzondere vertolking geeft, met enkele nog te bevestigen gast artiesten.

Met nog zo’n twee weken te gaan voor het festijn in Meerhout (België, red.) losbarst is er genoeg om ons op te verheugen. Rancid komt met hun “…And Out Come The Wolves” intergrale album tour voor een exclusieve Europese show naar het festival, en ook de Californische skatepunk goden van Sum41 voeren de headliners aan.  Verder vinden we  hardcore legendes Hatebreed bovenaan de poster, samen met Sick Of It All, die hun 30 jarig bestaan vieren.

Niet alleen Groezrock bestaat 25 jaar, maar ook Fat Wreck Chords, het label van NOFX‘s Fat Mike, bereikt deze puberleeftijd. Hij komt zelf met ukelele based coverband Me First And The Gimme Gimme’s optreden, maar ook de ska van Mad Caddies en de harde punkrock van Pears en Bad Cop/Bad Cop.  Vergeet ook niet de classic punkrock van Less Than Jake, surfpunkers Night Birds, skatepunkers Face To Face en poppunkers The Dirty Nil.

Het label stuurt ook Dillinger Four voor een exclusieve mainland show naar België, maar gooit er tot slot nog even de exclusief op het festival verkrijgbare complilatie “Fat Music For Wrecked People; Groezcruise 2016” tegenaan, met bands die dit jaar op de weide staan of er ooit stonden, en een hoop onuitgebrachtte tracks.

Een hoop exclusieve shows dus dit jaar, zo ook bijvoorbeeld Four Years Strong, die hun enige show in de Benelux geven. Wie dit jaar nog Groezrock als hun enige show in Europa hebben zijn  The Falcon, Knockout Kid, Much The Same en Bury Your Dead.

Begint het je al te duizelen qua namen? Wat dacht je dan van Frank Turner And The Sleeping Souls, en zelfs Julliete Lewis Lewis & Licks. Maar ook Pup, Snfu, Munice Girls, Walls Of Jericho, The Aggrolites, The Bennies… in totaal bijna 60 bands verdeeld over vier stages en twee festivaldagen.

Het allerbeste nieuws van alles? Er zijn nog tickets verkrijgbaar. Maar wacht niet te lang, want voor je het weet grijp je er langs. Gelukkig zijn wij van MuzikaleVibe op het terrein om je te voorzien van beeld en tekst, mocht je niet in de gelegenheid zijn zelf te gaan, op 29 en 30 april.

Meer info over de volledige line up, timetables, tickets etc, vind je uiteraard op de officiële website, http://www.groezrock.be


Groezrock 2015: Eenheid door diversiteit!

30 maart, ongeveer een maandje voordat het festival plaats vind, werden ze dan eindelijk bekend gemaakt; de laatste namen voor de 24e editie van Belgisch punkfestival Groezrock. Met onder andere de blije skapunk van The Mighty Mighty Bosstones en de harde hardcore van Nasty staat de teller op 90 bands van variërende grootte, bekendheid en genre.

De diversiteit is zoals we mogen verwachten van het festival in Meerhout. Punk in alle smaakjes komt voorbij; van hardcore tot pop-punk met hier en daar uiteraard de nodige ska, folk (The Real McKenzies is vooral een voorbeeld van dat laatste) en zelfs wat thrash.

Om de krenten uit de pap te kunnen vissen, en vooral niks te missen, per dag een vette hand vol tips van scènereporter en hanenkam-hobbyist Nick van den Ende, die op 1 en 2 mei ter plaatse aanwezig zal zijn.

Vooropgesteld dat het tijdsschema nog niet bekend is ten tijden van schrijven, zal dit nog aangepast worden zodra dit wel het geval is.

Laten we beginnen met de de vrijdag:

Social Distortion:
Op 27 maart 1990 kwam het S/T debuutalbum van deze Orange County (California, USA) punkband uit. Op deze plaat monsterhits zoals ‘Ball and Chain’, Johnny Cash cover ‘Ring of Fire’ en natuurlijk ‘Story of My Life’. Om dit lustrum te vieren, zal  de band op deze tour het hele album intergraal spelen. Inclusief natuurlijk de nodige classics en b-sides.

Pennywise:
Dat Pennywise meer kan dan ‘Bro Hymn’(woah, woahh oh ohhh) is met elf studioalbums onder de riem wel duidelijk. Vorig jaar verscheen ‘Yesterdays’.  De band, vernoemd naar de ietwat enge clown in de film ‘IT’, is geen vreemde op Groez (ze stonden al twee keer eerder op het festival, in 2010 en 2013) maar staat altijd garant voor een feestje.

Dwarves:
Misscchien wel de meest vieze punkband die er momenteel rond loopt, maar daarom niet minder leuk. Met podiumnamen als ‘Blag Dahlia’ en “HeWhoCannotBeNamed” weet je dat je in bent voor een maffe avond. Sets van 15 minuten (of korter, vanwege gewonden op het podium of in het publiek), drugs, zelfverwonding, het komt allemaal voor tijdens de shows van deze Chicago idiots.

Infantiele en vaak wat ranzige teksten, gecombineerd met harde riffs en korte songs. De laatste albumtitel claimt Dwarves Invented Rock n’ Roll. Of dat helemaal waar is laten we even in het midden, maar ze doen wel hun stinkende best om je live te overtuigen.

Iron Reagan:
In 2012 opgericht en nu al de meest nagelharde Thrashpunk band in de recente geschiedenis. Met ex-leden van Municipal Waste en Cannibal Corpse weet je dat het al snel goed zit. Het meest recente album ´The Tyranny of Will´ klokt met 25 tracks af op een krappe 40 minuten, dus de vaart gaat er goed in zitten. Songs over zuipen, skateboarden en andere lekkere thrashy clichés passeren de onderwerpenrevue, maar dat deert niet. Het is vooral beuken geblazen met deze stalen boys.

Against Me!:
Ook deze anarchopunkers draaien al weer 18 jaar mee in de scène. Album ‘Transgender Dysphoria Blues’, een conceptalbum over een transgender prostituee, begeleidde een opmerkelijke fase in de recente geschiedenis van de band. Frontman Thomas James Gabel werd in 2012 officieel frontVROUW Laura Jane Grace.  Dat dit niet afdoet aan de kracht van de band mag wel duidelijk zijn.

Verder nog: Masked Intruder (Fat Wreck Chords posterchild, punk met gekleurde bivakmutsen op), Cancer Bats (hXc uit Canada), Gnarwolves (UK poppunk, als je houd van The Menzingers enzo) en Belgisch trash trots Toxic Shock, die een split opnamen met Iron Reagan.

Ook op zaterdag, de tweede dag van Mei, en gelijk de laatste dag van het festival, staat er genoeg op de planken, misschien wel genretechnisch de meest interessante dag.

Refused:
Umeå. Een stad die wordt beschouwd als de belangrijkste stad van het noorden van Zweden op cultureel gebied. Jazz, Opera, en beeldentuinen. Allemaal leuk en aardig, maar het is ook de geboortegrond van Refused, een legendarische Europese punkband. In 2012 stonden ze al op de planken (ook op Groezrock) met wat toen hun officieuze afscheidstournee had moeten zijn, maar niets blijkt anno 2015 minder waar. For the uneducated: nog maar even ‘The Shape Of Punk To Come’ opzetten deze maand.

OFF!:
Over legendarische punkbands gesproken. Of althans, legendarische frontmannen. Keith Morris heeft een flink CV als je het hebt over invloedrijke punk (Black Flag, Circle Jerks) maar ook de rest van de bandleden hebben hun punk cred wel binnen gesleept (Red Kross, Rocket From The Crypt…). Zagen we Morris in 2013 nog shinen met Black Flag reïncarnatie “FLAG”, nu komt OFF! het zelf doen. Uw reporter zag ze al eerder, en kan u zeggen: dit wil je niet missen. Blauwe plekken van de mosh/crowdsurf gegarandeerd.

Frenzal Rhomb:
Bands komen uit allerlei landen op Groezrock: van UK, Zweden, USA, en ons eigen Nederland tot zelfs helemaal vanuit The Land Down Under. Jazeker – Frenzal Rhomb komt uit Australië. Je snapt wel dat ze de tent op z’n kop gaan zetten. Velen gaven hen al het label ‘het Ozzie antwoord op NOFX’ en dat maakt het ook wel begrijpelijk aangezien ze bij Fat Mike op het label zitten (Fat Wreck Chords, red). Lekkere, gemakkelijk in het oor liggende poppy punkrock, skatepunk met een grijns en vuilbekkerij met harmonieën, en acht albums aan materiaal. Afkomen en feesten!

Ducking Punches/Bad Ideas:
Tussen divers hard gitaargeweld is er ook ruimte voor wat kalmers. Bad Ideas is een band die de ruimte opzoekt tussen punk, indie en folk. Ietwat intiemere liedjes die soms accoustisch zelfs nog wat beter tot hun recht komen. Deze UK band is sterk bevriend met het tevens Britse Ducking Punches, die eerder tourden met onder andere Frank Turner en Andrew Jackson Jihad. Dat zegt het wel zo’n beetje, toch? Beide bands wonnen overigens de MacBeth stage competition (samen met acht andere bands) en Ducking Punches ging er zelfs vandoor met de hoofdprijs: een nieuwe set versterkers en een hele zooi merchandise. Die winst betekent dat ze op een van de kleinere podia van het festival hun kunsten zullen vertonen.

Turbowolf
Elk jaar op groezrock heb je er een paar bands die totaal buiten de stylistische boot vallen. Dit jaar is Turbowolf er eentje van. Met een vette stonergroove pompen zij hun ‘Kadavar-achtige smerige garagerock’n’roll naar buiten, en het klinkt moddervet. Ik ben benieuwd op welk podium zij zullen staan en wie er in het publiek zullen blijven staan. Ik ben in ieder geval bij de barrier te vinden ergens, zo hard headbangend dat ik er maandag nog last van heb.

Verder nog op de zaterdag:  Millencollin (fijne skatepunk), Teenage Bottlerocket (enfents terrible van de garagepunk), The Deaf (Haagse  60 pyschedelica) en hardcore legends No Turning Back.

Kaarten voor Groezrock zijn nog verkrijgbaar via de website.


Groezrock 2014 Dag 2: Kalm aan, met vreemde eenden in de punkbijt!

GR14_facebook_header

Zoals gesteld op het einde van dag één, was iedereen wel een beetje op aan het eind. De set van NOFX eindigde zo tegen 1.30, dus de energie en batterijen moesten weer even opgeladen. Dit betekende voor uw nederige reporter dat het terrein pas tegen 14.45 bereikt werd, helaas te laat voor Get Dead, The Charm The Fury en The Priceduifkes. Die naar horen zeggen het er allemaal niet onverdienstelijk vanaf brachten.

Wat overigens niet kan worden gezegd van The Casualties. De band met naast de grootste hanekammen en spikes (en gitarist met de grootste armen) ook de grootste ego-kwaliteit verhouding hadden. Man man man, zou Rob Geus zeggen. Als groot punkliefhebber kan natuurlijk niet ontkend worden dat deze gasten legendarisch en klassiek zijn, maar halverwege was de tent verlaten toch echt een betere optie. De Monster Main Stage was niet de plek voor deze band.

Gelukkig betreden niet al te veel later Funeral Dress datzelfde podium. Deze Belgische helden spelen al sinds 1985 elk jongerencentrum, buurthuis, podium en zuipkeet plat, over heel de wereld (zelfs Amerika mocht al een paar keer aan deze jongens snuffelen) en Groezrock is natuurlijk een thuiswedstrijd. Een mix tussen eigen nummers en zelfs een cover (Land down Under  van Men at Work) en alle nummers worden meegezongen. Ook de pogo is plenty. Tijdens wereldhit Party On vliegt er zelfs een grote witte opblaasbal over het publiek. Hiermee wordt het ‘einde van de set’ aangekondigd, maar niet voordat er nog even vier tracks stevig doorgeblazen worden, met zelfs John Denvers ‘Leaving on A Jet Plane’. Volgens medebezoekers “tien keer beter dan die zut van Casualties”. Duidelijk.

Gedurende de twee dagen festival, heeft hoofdsponsor Monster voor wat geinige dingen gezorgd. Natuurlijk het behoorlijk goedkope aanbod van een beker van het spul voor één token (met 2 euro per stuk iets duurder dan voorgaande jaren; toen waren ze 3 voor 5 euro) maar ook een heuse Drumbattle area. Twee drumsets en een dbmeter, en de rest moge duidelijk zijn. In het voorbijgaan heeft ondergetekende regelmatig pittige drumsolo’s gehoord, maar ook jongens die beter op de eigen zolderkamer hadden kunnen blijven.

Na het verplichtte eetmoment, met persoonlijk culinair hoogtepunt Broodje Smos met kaas en hesp (plakje ham op z’n Vlaams), togen we op naar ALL. Wederom op de mainstage een show, met oude rotten in het vak. In 1987, toen Descendents zanger Milo daadwerkelijk naar college ging, besloten de overgebleven leden door te gaan als ALL, de titel van het laatste album van voorgenoemde band. Voormalig Dag Nasty en DYS zanger Dave Smalley werd op vocals gezet. Ondanks dat de band bestaat uit een hoop interessante artiesten, kwam het dit weekend niet helemaal uit de verf. Veel ronduit vreemde nummers, atonale orchestratie en zeer vreemde podiumtaferelen. Dave begaf zich zo leek het, regelmatig al biddend bij de drumkit, hopend dat het allemaal snel voorbij zou zijn. Wij keken het uit beleefdheid dan toch maar af.

De tweede dag van een tweedaags festival begint de tol te eisen, maar gelukkig kunnen we nog even genieten van Screeching Weasel, die er binnen 50 minuten een sterke, strakke en goeie set doorheen raast. Voor de eerste keer in Europa brachten ze het er erg goed vanaf.

Het einde van het festival nadert, en zoals gezegd brengt het festivalleven niet alleen maar fysieke gemakken met zich mee. Het campingterrein, op (voor sommigen letterlijk) vijf keer struikelen van het festivalterrein, is dan een heerlijk plekje om terug te trekken. In de feesttent aldaar wordt nog wat muziek gedraaid (opvallend vaak Turbonegro’s ‘All My Friends Are Dead’) maar er is genoeg rust voor een stukje horizontale passiviteit. We laden nog even op voor de laatste paar bands.

Om halfelf scherp staat er een hele hoop volk bij de MacBeth Stage, vlak naast de grote merchandisetent (die ondertussen gesloten is) te wachten op The Toasters, een van New York’s oudste nog actieve skabands. Oprichter en enig origineel bandlid Robert ‘Bucket’ Hingley wind er geen doekjes om en start de set briljant met Two Tone Army om vervolgens gelijk door te stomen met oa. Shocker en East Side Beat. De jongemannen die bij de inmiddels bijna 60 jaar oude Bucket op het podium staan blazen de laatste restjes vermoeidheid uit de oren van alle Rude Boys and Girls, en er mag gedanst worden. Een ding is zeker, deze band heeft de minste boze mannen voor het podium staan van heel het weekend.

Helaas kunnen we niet te lang blijven, want tegelijkertijd staan egotrippers The Hives vol gas te geven op de mainstage. Ladies…Gentlemen…Ladies AND Gentlemen…! Klinkt het meerdere malen vanuit Howlin’ Pele’s tenen. Het publiek eet uit de hand van de charismatische Zweden, en laat zich zelfs verleiden tot een sit down tijdens het laatste nummer. Iets wat, zelfs volgens de mannen zelf, wat onverwachts was; “some people said to me, what do The Hives do on a punkrock festival?, My answer was, What don’t they?”  Een rits grote hits wordt uitgestort over het publiek, zodat de kelen vast goed gesmeerd zijn voor die ene laatste grote band van het weekend…

Net na middernacht klinkt dat bekende intro; “ahh… you know what time it is…”. Net als op de cd, ‘Smash’, die vanavond intergraal gespeeld zal worden, zo begint ook deze show van The Offspring. Er staat een uur gepland voor Dexter Holland en zijn maten, die de nummers na 20 jaar nog steeds loeistrak in de vingers hebben. Dat is namelijk de reden dat deze plaat volledig ter ore komt van het massaal toegestroomde publiek. Er wordt door de hele tent gepogo’d, gemoshed en zelfs gecrowdsurfed. Het onderste uit de energiekan wordt gehaald. Bad Habit, Come Out And Play, Gotta Get Away, ze komen allemaal voorbij. Sommige van deze nummers zijn daadwerkelijk al twintig jaar niet gespeeld (zoals Killboy Powerhead en Something To Believe in) en Self Esteem  mogen we pas mee lallen op het eind van de officiële set. De band loopt even kort af om het zweet te deppen tijdens Intermission maar komt dan terug en stompt iedereen nog even compleet naar de gallemiezen met een encor met de allergrootste hits. Why Don’t You Get A Job, Pretty Fly For A White Guy en als kers op de toch al behoorlijk smakelijke Groezrock taart, The Kids Aren’t All Right.

Voldaan, bezweet en helemaal op strompelen we naar de camping. Richting tent, om daar nog wat biertjes te nuttigen en onszelf op te maken voor een koude nacht. Temperaturen tot -3 werden geregistreerd (gevoelsmatig natuurlijk een stuk kouder) maar gelukkig hield goed (Zweeds, moet gezegd worden) gezelschap de gesprekken aan de gang en kunnen we terugkijken op een geslaagd, maar slopend Groezrock weekend. Volgend jaar weer. Party On!


Groezrock 2014 Dag 1: Zweden, Kou, Kammen en Koortjes!

GR14_facebook_header

Afgelopen weekend (2 en 3 Mei specifiek) vond in Meerhout voor de 23e keer Benelux’ grootste hardcore/punk festival plaats. Twee dagen met 70+ grote namen verspreid over vier podia. Ondanks de lage temperaturen was de sfeer op niveau en naast het publiek hadden ook de meeste bands er zin in. Hierbij het verslag van vrijdag 2 mei, de 1e festivaldag:

Gedurende de zaterdag heeft uw festivalreporter zich voornamelijk tussen de Etnies Stage (een van de kleinere podia van het festival) en de Monster Main stage begeven. Waar op de eerste vooral wat beginnende en opkomende bandjes de kans kregen om te schitteren, waren het vooral de grote ouwe mannen die later op de avond het hoofdpodium onveilig maakten. Maar daarover, zoals ze dat zeggen, later meer.

De vrijdag begint rustig maar bewolkt. Als we het terrein op komen, nemen we toch maar even een extra vest mee, want het is nogal nippy om het zo maar te zeggen. Gelukkig is het in de enorm grote merchandise tent een stuk warmer. Na een paar uur de platenbakken te hebben geplunderd en (in sommige gevallen) voor een stuk meer geld merchandise mee te nemen dan op voorhand gepland, is het dan tijd voor het eerste bandje van de dag.

Het Canadese PUP, volgens bronnen staand voor Pathetic Use of Potential, trapt om half twee af. Ze krijgen 35 minuten om zich te bewijzen, en doen dit dan ook ruimschoots. Het titelloze debuutalbum komt pas later deze week uit , maar leent zich uitermate goed om de spieren vast los te gooien en de zo nodige opwarming in te zetten. Het album, met liedjes met korte titels, en nog kortere lontjes, is geproduceerd door Dave Schiffman, die al eerder albums maakte voor The Mars Volta en Weezer. Goed te pruimen en een bandje wat zeker groeipotentie heeft.

Even een halfuurtje ombouwen betekent tijd genoeg om te lopen naar een van de drie grote bars die het terrein rijk is. Allemaal buiten, dat dan weer wel. Of je neemt een vegetarisch hapje bij Just Like Your Mom catering, die zich zoals altijd helemaal richt op zowel de veganistische als vegetarische bezoeker. Dit jaar mochten zij zelfs van PETA2 (PETA’s kleine jeugdafdeling) de PETA2 Award in ontvangst nemen; ruim 2000 mensen stemden op hen als beste vegan cateraar. Ze zijn hiermee de eerste Nederlandse cateraar die deze prijs in ontvangst mochten nemen.

Na zo’n versnapering schuiven we weer snel de tent binnen bij Red City Radio. Vooral het laatste album, Titles  krijgt veel stagetime. Ook het publiek, trouwens, want er wordt wat afgesprongen tijdens deze set. Persoonlijke favoriet ‘A joke With No Words’ met heerlijke meezingtekst I don’t see it, I don’t see it, I don’t see it anymore weergalmt vrij vroeg in de setlist al door het kleine Etnies tentje.

Geen tijd om op of om te kijken want zodra Red City Radio af is, mogen The Wonder Years het podium beklimmen. Met slechts 40 minuten te spelen (net zoals eigenlijk alle bands voor dinnertime) razen ze snel maar bekwaam door nummers als Passing Through a Screendoor, The Bastards, The Vultures, The Wolves en Came Out Swinging. Dat laatste nummer hebben we maar met een half oor gehoord, want dit is het moment dat er snel moet worden geschakeld naar het hoofdpodium, voor The Menzingers.

Natuurlijk is het niet vreemd om als recensent een gekleurde mening te hebben, maar The Menzingers zijn toch een band die bij iedereen een potje kunnen breken. De beste mannen waren zelfs zo sympathiek om donderdagavond 1 Mei in Ham (een plaatsje dichtbij Meerhout) een jongerencentrum onveilig te maken, samen met een viertal andere bands. Ondanks dat ze zich in zo’n kleine intieme setting erg goed houden, zijn de vier jongens uit Pennsylvania ook zeer goed op hun plek op het grote Monster stage. Met een prettige mix van oud werk (van meesterwerkje On The Impossible Past) en nieuwe songs (van het pas uitgekomen Rented World) is de set een aaneensluitend geheel van prettige, dansbare, zingbare songs. Van opener en recente single I Don’t Wanna Be An Asshole Anymore tot onvermijderlijke afsluiter The Obituaries (“I will fuck this up, I fucking know it”), rondkijkend in de pit lijkt iedereen het naar zijn zin te hebben.

Na dit stukje dansen, hobbelen we rustig terug naar the Etnies stage, waar net voor zessen Iron Chic zal spelen. Vorig jaar speelden zij ook al op dit podium, maar was debuut EP Not Like This nog niet zo bekend bij het publiek. Nadat ze recentelijk The Constant One uitbrachtten, is dat wel anders.  De nummers worden gretig meegezongen, de pit kolkt en de stage wordt gedived. Zoals ze zelf zeggen “Iron Chic is a decent band from Long Island, NY. They play songs that are acceptable.” Groezrock was het hier,net als wij, duidelijk mee eens; meer dan acceptable.

Wederom tijd voor een stagewissel, maar nu voor wat langere tijd. We pakken nog de laatste zonnestraaltjes mee bij Alkaline Trio. Eerlijkheid gebied te zeggen dat uw veldreporter niet een superfan is van deze band, maar met wat biertjes er bij is het geen onverdienstelijke show. Maar deze valt toch wel wat in het niet bij de volgende band waar we supersiked voor zijn; Up next op de main stage zijn de eerste Dinosaurussen van vanavond.

Om 21.00 stappen Milo en kornuiten, ook wel bekend als Descendents, het podium op voor een uur lang punkrock. Met materiaal van al hun platen, openend met Everything sux wordt ook de show volgestampt met klassiekers als I am the One,  I don’t want to Grow Up en I like Food¸ maar ook voor het introspective is ruimte in nothing with you en onder andere MyAge. Na een kort intermezzo tijdens All-o-Gistics met iets wat lijkt op een tien geboden bod, wordt Coffee Mug zomaar twee maal gespeeld.  Voordat de oude rotten met een brede glimlach op het gezicht het podium af lopen, drukken ze ons op het dat ze toch echt geen Loser zijn.

Als we af mogen gaan op de hoeveelheid shirtjes, sweaters en truien met deze band er op, kan een groot deel van het publiek gewoon nog de laatste trein naar huis pakken, want het festival is grotendeels al gemaakt.

De zon is inmiddels onder, dus begeven wij ons nog maar eens naar de speciale halve liter bar, waar men met zorg en aandacht, zonder automatisering dus, de bezoekers voorziet van een grote beker gersten-nat. Vlak daarnaast bevind zich iets wat zich het beste laat omschrijven als de “Jäger compound”, een soort speelgebied aangekleed door het kruidenlikeurtje, met veel zwart en oranje. Een opvallende hoeveelheid non-punk muziek wordt gedraaid, en zelfs ook gewaardeerd door de bezoekers. Een feestje binnen een feestje. Fat Mike zou er ook wel om kunnen lachen in ieder geval.

De eigenaar van Fat Wreck Chords en lid van Me First and the Gimme Gimmes staat om middernacht paraat met zijn beste maten van NoFX. Ze hebben wat te vieren, want Punk in Drublic kwam dit jaar twintig jaar terug uit. Een heugdelijk feit, wat wordt herdacht door het volledige album intergraal te spelen. Maar NofX zou NofX niet zijn als ze dat gewoon niet zouden doen, want dat zou betekenen dat ze met megahit Linoleum zouden beginnen en dat zou volgens Eric Melvin ‘helemaal niet leuk zijn’. De band bekent later in de set dat ‘het album eigenlijk helemaal niet zo goed is’, maar het gejuich uit het publiek doet anders vermoeden. De setlist (of ja, eigenlijk de albumtracklist) wordt door elkaar gehusseld, maar als Don’t Call me White wordt ingezet ontploft de tent. Tussendoor worden de hits niet geschuwd (Franco Un-american, Murder the Government, The Seperation of Church And Skate) en de grappen worden er ook niet beter op. Gelukkig is het voordeel dat het meerendeel van het publiek ‘Fat-Mike-drunk’ is, en het de kwaliteit allemaal niet lijkt te deren. Tijdens het afbreken van het podium klinkt ‘Theme from a NOFX Album’, maar de meeste punks kan het niet schelen. Een paar laatste biertjes op de camping, en dag één is klaar. Morgen nog genoeg te zien, de kop is eraf.

Lees hier de recensie van Dag 2, met onder andere Funerall Dress, The Toasters en The Offspring!


Preview: twee dagen vol feest, bier en ander vertier op 23e editie van Groezrock!

GR14_facebook_header

Ook dit jaar vind in Meerhout, België voor de 23e keer Groezrock festival plaats. Een jaarlijks terugkerend festival waar de beste punk en hardcore bands van over de hele wereld samenkomen voor twee dagen vol feest, bier en ander vertier. Verspreid over vier podia vinden we dit jaar meganamen als NOFX, The Offspring, The Hives en The Casualties, maar ook Descendents, ALL! en het Belgische Funural Dress. Naast punk is er op het Impericon stage veel ruimte voor metalcore en aanverwantte stijlen met onder andere ons eigen The Charm, The Fury, Apologies, I Have None, Terror (die eerder dit jaar schitterden op de EMP Persistence Tour) en zelfs The Wonder Years (die het niet onverdienstelijk deden op de Vans Warped Tour).

Naast deze twee grote, vinden we op het Belgische festival ook twee wat kleinere podia, zoals het Etnies stage, waar, als we mogen afgaan op de voorgaande jaren, stagediven en crowdsurfen niet alleen toegestaan, maar ook aangemoedigd wordt. Met namen als H2O, La Dispute, Iron Chic, Red City Radio, Judge en Cro-Mags zou dat wel moeten lukken. Gelukkig kunnen we ook ons ska en folk hart ophalen op Groez (zoals de bezoekers het festival liefkozend noemen) want onder andere The Toasters, Larry and his Flask en Bim Skala Bim spelen op het MacBeth stage, het kleinste podium wat het festival rijk is.

Traditiegetrouw begint het festival al een dag van tevoren (dit jaar op 1 mei) met de Accoustic Punk Meeting op het campingterrein, waar artiesten en bezoekers gezellig met een (de naam zegt het al) accoustic gitaartje nummers mee zingen. Dit jaar onder andere met de Australiërs van The Smiths Street Band en het Britse Ducking Punches.

Al met al dus een heel druk, vol en vooral gezellig weekend, 2 en 3 Mei. Rasechte oerpunker Nick van den Ende sturen we de festivalweide in om verslag te doen, zodat je er toch een beetje bij kan zijn. Of koop natuurlijk je tickets op de website van Groezrock. De complete line-up ziet er nu als volgt uit:

GR2014


Paaspop Dag 1: het festivalseizoen is geopend!

De kriebels waren al een paar weken aanwezig, het goeie weer echter nog niet. Dat de bezoekers in Schijndel hier niks van aantrokken blijkt wel weer uit de verkoopcijfers; maarliefst 52.000 festivalliefhebbers bezochten in 3 dagen tijd het Paaspop festival, de traditionele opening van het seizoen. Wij waren erbij, schreven onderstaande recensie en schoten deze sfeervolle plaatjes!

Zo begonnen wij ons weekend met gitaren. Niet Di-Rect (op dat moment op het hoofdpodium), maar het Nijmeegse Navarone in de Jack Daniel’s Stage heette ons welkom op het terrein. Hoewel de show niet afweek van de huidige, meerdere avonden uitverkochte, clubtour, is dit geen ramp wanneer deze al erg prettig in elkaar zit; zo kwam ook nu de Led Zeppelin cover Whole Lotta Love voorbij, waarbij de goed gevulde tent soepel door de knieën ging voor een sitdown.

Als we vervolgens richting de Roxy gaan, is het dringen geblazen. We horen nummers als Leggende Gelden en Klopper Jan Klop voorbij komen, maar de populariteit van De Kraaien is momenteel zo groot dat we het feestspektakel -inclusief tieten- vanuit achterin de tent moeten aanschouwen. De drukte in de Roxy verdrijft ons richting Thunderbolt, het bikerscafé op het festival. Logischerwijs begeven zich hier de mannen met baarden, zowel voor als op het podium: The ZZ Tops lijken zowel muzikaal als qua uiterlijk als 2 druppels water op het trio uit Houston en leveren dus vanzelfsprekend een strakke southern rockshow af.

Ze zijn er een tijdje tussenuit geweest, maar bewezen in de Apollo tent, het hoofdpodium, weer helemaal terug te zijn. De uit eigen land afkomstige reggae- en skaformatie Beef brengt het zo felbegeerde zonnetje -helaas slechts mentaal- naar Schijndel. Naast vertrouwde hits als What Goes Up en Late Night Sessions komt ook nieuw werk voorbij. De zomerse vibes van Beef worden geruild voor Ierse invloeden van Fiddler’s Green, waarbij vergelijkingen met de folkpunk van Dropkick Murphys en Flogging Molly snel gemaakt is. De stap naar dit optreden in de Restolounge (de tent met alle eetgelegenheden, maar ook een gezellig podium) is makkelijk gemaakt, dankzij de feestachtige sfeer.

In de Roxy treffen we dezelfde drukke taferelen als bij De Kraaien eerder vandaag. De oorzaak? Kraantje Pappie staat op het podium. Wij hebben nog geen slecht optreden van de Groninger gezien en ook vandaag zijn de raps weer vlot, de praatjes tussendoor opzwepend en de beats kneiterhard. Hoewel Joost van Bellen in diezelfde tent het stokje overneemt, doet Memphis Maniacs dat op het hoofdpodium, alwaar wij ons begeven. De band brengt live de meest ondenkbare mash-ups; zo gaan Underworld, Chemical Brothers, Pink Floyd, Justice, The Kinks, Haddaway en Ricky Martin in de blender in slechts één nummer. Strak gespeeld en bovendien knap dat werkelijk ieder nummer raak is.

Als de stroom mensen vanuit de Apollo naar buiten loopt, brengt deze ons in de Jack Daniel’s tent, waar Mozes and the Firstborn net de hit I Got Skills inzetten. De jongens hebben er zelf veel zin in en krijgen hierdoor het meezingende publiek vrolijk mee. Headliner op de eerste dag is Skunk Anansie. De Britse band draait al bijna 20 jaar mee en komt ook vandaag weer erg sterk over dankzij powerwoman Skin. De charismatische frontvrouw heeft een dijk van een stem, welke met vlagen echter iets te schreeuwerig over komt. Ondanks dat de onbekendere nummers niet op veel reactie vanuit het publiek kunnen rekenen, gaat het bij de hits Weak, Hedonism en My Ugly Boy alsnog los. Als Skin -zoals gebruikelijk bij haar optredens- over de handen van het publiek loopt en surft, is de eerste geslaagde festivaldag van het jaar een feit.

De complete fotoserie van Dag 1, met ook nog Dearworld, Rotfront en John Coffey, is hier terug te vinden!
Morgen ons verslag en de plaatjes van Dag 2, waar we onder andere Faberyayo, Fresku, Kees van Hondt en Chase & Status zagen.


SmashingSaturday presents de concertagenda!

Waar zou een artiest zijn zonder een liveshow? juist, nergens.. Op SmashingSaturday sommen wij de vetste concerten even overzichtelijk voor je op. Erg makkelijk, leek het ons zo!

Terwijl in Polen en Oekraïne het EK volop bezig is, zijn er nog steeds de nodige concerten om de -natuurlijk vertrouwen wij erin!- komende overwinningen van Oranje te vieren. Sommige wedstrijden worden zelfs gecombineerd met muziek; in 013 te Tilburg kan je eerst het voetbal op een scherm van 10 x 5 kijken, om vervolgens feest te vieren met Boef en de Gelogeerde Aap. Kaarten hiervoor kosten €5, waar je een welkomstdrankje bij krijgt.

Qua losse concerten is er ook genoeg te doen: vanavond staat Rick Angel in de Effenaar Eindhoven, Wave in het Paard van Troje in Den Haag en Spinvis  in Artis Amsterdam. Daarvoor kan je het beste op de website van de zaal of artiest kijken. Natuurlijk zijn er nog genoeg andere feestjes, maar deze concerten zijn onze tips van vandaag.

Wat kan je de komende week nog aan concerten opschrijven?

  • 10 juni, Heineken Music Hall Amsterdam; Slash.(Tickets Beschikbaar: €45)
  • 10 juni, 013 Tilburg; Black Veil Brides.(Tickets Beschikbaar: €16)
  • 11 juni, 013 Tilburg; UB40.(Tickets Beschikbaar: €45)
  • 11 juni, Paradiso Amsterdam; Great Mountain Fire.(Tickets Beschikbaar: €12,50)
  • 12 juni, Melkweg Amsterdam; Puddle Of Mudd & Ugly Kid Joe.(Tickets Beschikbaar: €22,50)
  • 12 juni,Heineken Music Hall Amsterdam; The Stone Roses.(Tickets Beschikbaar: €55)
  • 13 juni, LVC Leiden; Cannibal Corpse.(Tickets Beschikbaar: €20)
  • 13 juni, Paradiso Amsterdam; Passenger.(Uitverkocht.)
  • 14 juni, Heineken Music Hall Amsterdam; Lou Reed.(Tickets Beschikbaar: €56)
  • 14 juni, Melkweg Amsterdam; Sun O))).(Tickets Beschikbaar: €20)
  • 15 juni, Gelredome Arnhem; Jay-Z & Kanye West; The Throne..(Tickets Beschikbaar: €52)
  • 15 juni, Effenaar Eindhoven; Kubus & Sticks & Kubus & Rico.(Tickets Beschikbaar: €12,50)

Volgende week, 16 juni, zijn wij er weer met een nieuw rijtje concerten die wij aan kunnen raden. Als je een concert in dit rijtje mist, of voor volgende week suggesties hebt, dan kan je deze in de comments onder dit artikel kwijt.


FestivalFriday presents Groezrock!

It giet oan! Het is Goede Vrijdag en dus is het de dag van de zogeheten opener van het festivalseizoen. Vandaag begint het seizoen onder meer met bekendste openingsfestival Paaspop. Degene die daar heengaan; Have Fun, check onze must-see acts en zeg even hoi als je ons tegenkomt! Over naar de orde van de dag, FestivalFriday gaat deze week over Groezrock. op 28 en 29 april staan in Meerhout(België) de beste ska, punk, hardcore en metalcore- bands op het programma.

Welke 10 acts mag jij -volgens ons natuurlijk- absoluut niet missen op Groezrock?

Zaterdag 28 april, Impericon Stage, 11:30 – 12:05, Paceshifters

Pas vanaf 2008 zijn de Nederlandse Dokman broers en drummer Klarenbeek onder de naam Paceshifters bezig. Des te veelbelovender is de alternatieve rockact uit Overijssel. Een dag voor het optreden op Groezrock brengt de band het tweede album HOME uit, welke ongetwijfeld voorbij zal komen.

Zaterdag 28 april, Impericon Stage, 14:35 – 15:15, Royal Republic

De Zweedse band rondom rasentertainer Adam Grahn bracht in 2010 het debuutalbum We Are The Royal uit. Hier stonden de hits Tommy-Gun, Underwear en Full Steam Spacemachine op, welke op de grote Europese tour vorig jaar bewezen voor feest in elke zaal te kunnen zorgen. Vrolijke rock met een dikke vette knipoog.

Zaterdag 28 april, Main Stage, 16:05 – 16:50, Reel Big Fish

Een tijdje terug lichtte we Reel Big Fish nog toe op MusicMonday, vanwege het zonnige weer. Dit is het hopelijk op het festival ook het geval, want de combinatie van de vrolijke skapunk, het zonnetje en een vers getapt biertje is niet anders dan ideaal te noemen. Feest gegarandeerd.

Zaterdag 28 april, Main Stage, 18:25 – 19:15, Heideroosjes

Minder feestelijk zal het bij de Heideroosjes zijn.. of juist weer wel? Dit is namelijk een onderdeel van de afscheidstournee van de band. Na 23 jaar verscheen de toepasselijk getitelde cd Cease-Fire, waarmee de punkrockband nog één laatste rondje langs de zalen en festivals maakt.

Zaterdag 28 april, Main Stage, 00:00 – 01:20, Rancid

In een interview met Rockblog vertelde organisator Hans Maes een jaar geleden dat Rancid bovenaan zijn wenslijstje staat. Het is hem dan eindelijk gelukt de skapunk-formatie naar zijn festival te krijgen. Tim Armstrong en consorten timmeren al vanaf 1991 aan de weg en met een discografie van maar liefst 9 albums heeft de band de nodige invloed in de nieuwe generatie punkrockers.

Zondag 29 april, Main Stage, 17:55 – 18:45, Good Riddance

Het hoogtepunt van de carrière van Good Riddance was in 1998 en 1999, toen de band twee achtereenvolgende jaren op Groezrock stond. Daarna gingen de bandleden meer met hun individuele projecten aan de gang en verdween dit project enigszins naar de achtergrond. Anno 2012 is de heimwee van de muzikanten zo groot dat besloten is opnieuw te rocken, moshen, brullen en beuken.

Zondag 29 april, Main Stage, 19:10 – 20:00, Thrice

Eind 2011 werd er een pauze ingelast bij de mannen van Thrice. Het album Major/Minor zou worden uitgebracht en daarna zou er even een break zijn tussen het vele touren de afgelopen jaren. Omdat ze niet wisten voor hoelang deze break zou zijn, werd er een Amerikaanse tour vastgelegd. Op de vele verzoeken werd vervolgens gereageerd door ook Europa nog maar een keer aan te doen, waarbij een optreden op Groezrock dus niet kon ontbreken. Owja de muziek; experimentele, melodische post-hardcore.

Zondag 29 april, Impericon Stage, 20:00 – 21:00, Terror

Zoals de naam al doet vermoeden komt Terror met het zware geschut op de proppen. De Amerikaanse band maakt hardcore, waarbij naar eigen zeggen niet het agressieve, maar juist het pure en het plezier erg belangrijk zijn. ‘Zanger’ Scott Vogel staat bekend om zijn liefde voor stagediven, de eerste rijen zijn dus gewaarschuwd.

Zondag 29 april, Main Stage, 20:30 – 21:30, Simple Plan

Volgens sommige mensen geen echte Groezrock-act, desondanks toch een erg prettige naam op het affiche. De Canadezen van Simple Plan maken een softere vorm van poppunk en zullen menig fans laten meezingen met hits als Welcome To My Life en Perfect.

Zondag 29 april, Main Stage, 22:00 – 23:00, Refused

Na een break kondigde het Zweedse Refused vorig jaar aan weer bij elkaar te komen. Het album The Shape Of Punk To Come is een van de invloedrijkste new-school hardcore albums en de punkband zal dus ongetwijfeld de tent op z’n kop zetten in Meerhout.

Er staan ontzettend veel acts op het programma, dus de door ons gekozen acts zijn slechts een minuscuul deel van het programma. Voor een blik op het gehele affiche kan je op de website terecht. Overigens is het ook een goed idee om een dag eerder, de 27e, al op de camping aanwezig te zijn; hier vindt de akoestische meeting plaats, waarover we laatst met Ian een gesprek hadden!

Een gaaf festival bij jou in de buurt, of misschien zelf wel in de organisatie van een (nu al legendarisch) feestje? Schroom je niet en vertel het hieronder in de comments. Kans is dat jou evenement op een vrijdag behandeld gaat worden!


MusicMonday presents Reel Big Fish!

Wederom een schitterend zonnige MusicMonday vandaag. Vorige week was het nog relaxen met Rival Sons, maar vandaag knalt Reel Big Fish door de speakers. Hoewel het live een werkelijk feest is -de heren komen jaarlijks rond carnaval naar Nederland-, weten de Amerikanen dit gevoel ook lekker op plaat vast te leggen. Bekendste eigen nummers zijn Sell Out en Beer, maar er komen regelmatig covers voorbij; Aha‘s Take On Me heeft eraan moeten geloven en ook Another Day In Paradise van Phil Collins heeft een ska-jasje meegekregen.

Een van onze favorieten is de cover van Monkey Man, origineel door Toots And The Maytals. Mocht je de clip erbij bekijken, weet je meteen waarom het live een feest is: watch?v=SSuEMJ_48YE