Posts tagged “Punk

Groezrock 2017: Veel Verandering, Weinig Verbetering.

GR17-fb-1200x444b

April kan doen wat ‘ie wil, maar aan het einde van de maand is het toch elk jaar weer Groezrock. Punkliefhebbers vanuit heel Europa (naast bezoekers uit de Benelux eigenlijk hoofdzakelijk Duitsers, maar ook de nodige Britten) trokken op 29 en 30 April weer naar Meerhout voor twee dagen punkrock, in zowel sfeer als muzikale omlijsting.

Is verandering ook vooruitgang?

Er waren dit jaar van de 26e editie toch wel wat dingen anders dan andere jaren, te beginnen met het terrein. Door een herverkaveling (mooi galgje woord) van het gebied waar het festivalterrein zich bevind, moest er een stuk van het oppervlak afgesneden worden. Helaas moest hiervoor de Impericon Tent van het terrein sneuvelen. De plaatsing van verschillende elementen is wat gewijzigd, maar de vaste Groezrock bezoeker laat zich hierdoor niet uit het veld slaan en vind even gemakkelijk, zij het met een klein omweggetje, zijn weg naar zowel de Monster  (main), Watch Out (semi-outdoor) en Back 2 Basic stages. Die laatste heeft dit jaar een flink stuk podium extra, om het, zoasl elk jaar, in deze tent geoorloofde, stagediven en crowdsurfen een stuk eenvoudiger te maken.

Naast de verschuivingen op het terrein is er ook een bijzondere toevoeging gedaan tussen camping en speelveld. Een soort ’24 uurs’ gebied, omheind door muren gemaakt van pallets, bevat een bar met pils en speciaalbier geschonken uit echt glas, een aantal smakelijke  eet tentjes, en een heuse BBQ stand, van de jongens van Smoke On. Hier is het mogelijk om, in ruil voor een drankbonnetje (dit jaar 2,50 euro, ook in de punk moeten ze mee) je eigen meegebrachtte vlees te laten garen.

Voor de innerlijke mens wordt op groezrock altijd goed gezorgd, zo ook door Just Like Your Mom. Deze hadden voor de gelegenheid in samenwerking met (sub)headliner Anti-Flag een speciale ‘vegan pulled pork’ ontwikkeld, waarvan er 10 % van de opbrengst aan een goed doel wordt geschonken, “because we all do give a fuck”.

Dag 1 – Deftones verovert niet de Anti-Flag

Daar zit ‘m ook gelijk het begin van de kneep waarom Groezrock 2017 anders aan voelde dan andere jaren: de lineup. Grotendeels komt het festival op beide dagen met grote “échte” punk rock headliners (Rancid, NOFX, Bad Religion, Sum 41, Offspring in andere jaren) maar die blijven dit jaar met Deftones (zaterdag) en Parkway Drive (zondag) toch best wel uit. Uiteraard, deze bands trekken zeker de nodige bezoekers, maar toch voelt het niet helemaal juist. En dat is gedurende het hele weekend.

Festival opener Red City Radio is waarschijnlijk nog wat brak van de pre-party op vrijdag, want het komt allemaal wat lauwtjes over, ondanks de welbedoelde “We’re Red City Radio and we’re here to party”. Flatliners brengen  al wat meer schwung in de tent. Het Belgische Cocaine Piss brengt de koude ledematen wel op gang bij het kleine Watch Out podium, waar de tengere zangeres maar weinig op kan blijven staan. Met nog 10 minuten over, blaast het hardcore/harsh noise orkestje af en laat menig bezoeker snakken naar meer. Of, zoals iemand zei ‘blij dat het over is, ik had al hoofdpijn, maar nú…!’. Smaken verschillen gelukkig.

Op beide dagen zijn er bands die maar slecht uit de verf komen door het gebrek aan podiumaankleding of zelfs een backdrop. Swinging’ Utters is er daar een van. De band zet een ongeinspireerde set weg die lijkt op te werken naar Five Lessons Learned, het nummer dat de meesten zullen kennen uit de Tony Hawk game. Clowns, daarentegen, zetten met hun nieuwe album Lucid Again (wat later deze maand pas officieel uit komt) op zak een strakke, energieke skatepunk show neer.  Beide Fat Wreck Chords bands, maar een flink verschil in kwaliteit.

De huisvaders van Bouncing Souls zijn er dit jaar ook weer bij, maar deze band geeft eigenlijk gewoon een prima showtje. Niet uitmuntend, maar ook niet slecht.

Een van de  hoogtepunten van dit weekend is eigenlijk vrij vroeg op de zaterdag. The Menzingers, die rond Europa trekken met nieuw album After The Party, spelen hun laatste show van de tour. De hele tent voelt als één grote sing along, van opener Telling Lies via hits als I Don’t Wanna Be An Asshole Anymore  en The Obituaries  werken ze er in een kleine drie kwartier een fantastische set door heen.  Uitdrijvend lopen we langs Amsterdammer Tim Vantol die lekker op z’n accoustische gitaartje speelt op de Watch Out stage, maar ‘dat kennen we nu wel’. Ook hardcore legendes Cro-Mags ‘horen we van een afstand’, maar laten we aan ons voorbij gaan.

Een band die niet zo opvalt op het affice, mede door een naamswijziging naar een afkorting van drie letters, is AJJ  (voorheen Andrew Jackson Jihad). Een band met goudeerlijke, haast therapeutische folksongs gespeeld door een setje gepassioneerde jongemannen. De zon is intussen onder gegaan, maar de liefhebbers schuiven bij elkaar bij het kleinste podium op het terrein en maken zich klaar voor een uurtje mee zingen en emotie. Met nummers over de meest uiteenlopende ondewerpen en zeer geschikte praatjes tussendoor zet de band een mooie intieme set neer waarbij ze (als een van de  weinige acts dit weekend) de verwachting volledig waarmaken. Nieuwe album The Bible pt. 2 is nu uit, dus check de heren als je kan.

De eerste dag wordt afgesloten door Deftones op het hoofdpodium (indrukwekkende lichtshow en een zanger die zijn voet breekt) maar voordat we daar even spieken speelt Anti-Flag een afgeladen Back 2 Basics eigenlijk gewoon helemaal onsdersteboven en binnenstebuiten. Zelfs vanaf buiten de tent was het een  puike show die aan elkaar hing van melodieuze meezing punk en politiek geëngageerde publieksinteractie. Op het viertal uit Pittsburgh, Pennsylvania viel al drie keer eerder op Groezrock niks af te dingen, en dat was dit jaar ook zeker niet anders.

 

Dag 2- m-OI Weer, maar weer matig.

Dag twee wordt geopend door de Belgische veteranen van F.O.D.. De band gaat pas zes jaar mee, maar heeft leden met looks die er uit zien alsof ze in 1970 al politiek bewust waren. Huisvaders aan de melodieuze punkrock dus. Het is zondag, dus er werden koffiekoeken uitgedeeld vanaf het podium. Skinny Lister, een band die “aan de folk kant van Frank Turner zit”, speelt voor een weinig gevulde tent, maar de energie is er niet minder om. Prima setje, maar niks spectaculairs. Het weer is, na twee bikkelkoude nachten (ijs op de tent!) gelukkig een stuk beter geworden, dus zitten we met het gezicht in de zon en 20 graden buiten te luisteren naar Nothington,  een fris bandje uit San Fran dat het er niet onverdienstelijk vanaf brengt. Terug daarna naar het hoofdpodium naar de lolbroeken van Zebrahead, die met twee gasten in bierflespak op het podium niet echt de nadruk legden op de inhoud maar vooral op de presentatie. Uiteraard ook geen onbekenden op het Groezrock terrein, ze stonden er al twee keer eerder.

Chocking Victim, een ska-core band die na 20 jaar stil zitten eindelijk weer op treed, en voor het eerst in Europa. Dat zou wat moeten worden, zou je zeggen. Niets blijkt minder waar. De band speelt ongeïnspireerd, gehaast, en heeft weinig interactie met het publiek.

Gelukkig is het dan tijd voor Undeclinable Ambuscade. Deze Nederlandse 90′s-skate-oer-punkers zijn na jaren van rust door het festival gevraagd weer bij elkaar te komen. Goed dat Groezrock het vroeg, want de Bosschenaren hebben er een uiterst succesvolle reünie tour aan over gehouden. Helaas kunnen we niet de hele set zien, want we moeten door naar andere legendes. Cock Sparrer maakte al punk toen vele bezoekertjes nog slechts een twinkeling in de ogen van hun vader waren. Deze oi-boys uit het Oosten van London laten er nog minder gras over groeien dan haar op hun hoofd. Bretels strak, broekspijpen omgeslagen en gaan. De band heeft net een nieuw album uit, maar dat deert niet, het grootste deel van de set bestaat uit songs van het in 1983 uitgekomen Shock Troops. Afsluiter England Belongs To Me galmt over de hele weide haast, als je mag afgaan op het aantal geheven vuisten. Jeff Rosenstock kabbelt intussen vast wat vooruit op het Watch Out stage. Niet zo goed als AJJ de dag er voor, maar qua folky invloed en humor met het publiek minstens op het zelfde niveau.  De laatste festivaldag wordt later vanavond afgesloten door Parkway Drive, maar dat haalt deze murw geslagen recensent niet meer. De kou, het bier en de algehele sfeer zorgen er voor dat zelfs Pennywise, die hun album About Time in z’n volledigeheid speelt, de beentjes niet meer in beweging krijgt.

Het festival voelt, zonder mega punkrock afsluiters op beide dagen, toch een beetje onaf. De bezoekersaantallen vielen gevoelsmatig tegen, want met uitzondering van een paar acts, puilde nergens de tenten enorm uit. Geen grote verrassingen, geen mega spektakels, niets van dat al.  Helaas, Groezrock – dit jaar geen perfecte editie (gelukkig wel wat fijne bands), volgend jaar maar weer wat beter de best doen.


Groezrock maakt laatste grote hoeveelheid namen bekend!

GR17-1

Op 28 februari maakt Groezrock de laatste grote hoeveelheid namen bekend, waarmee ze de lineup op een naam na, rond maken. Om te beginnen met slecht nieuws: de ‘Impericon.de’ stage, die in andere jaren als een soort ‘tweede main stage’ fungeerde en waar vorig jaar nog onder andere Frank Turner And The Rattlesnakes stond, is helaas niet meer. Gelukkig zijn er nog genoeg vette namen om aan te kondigen, zoals bijvoorbeeld old school hardcore legendes Gorilla Biscuits, Cro-Mags en No Turning Back. Maar ook de eerste Europese show ooit van politieke ska-core legendes Choking Victim.

Ook als je van pop-punk houd zit je, naast de al behoorlijk indrukwekkende line-up ook dik in orde met o.a Toyguitar, Red City Radio en Nothington.  Zelfs oerfolkpunker Jeff Rosenstock komt langs, en het wordt zeker feest met de mannen van Zebrahead.

Tot slot is een Belgisch festival niet compleet zonder wat acts van eigen bodem, dus geven ook Cocaine Piss, Brutus en F.O.D. acte de présence.

De kaartverkoop voor het festival gaat ontzettend hard, dus you snooze you lose – de VIP combitickets zijn al uitverkocht. Voor de rest van de aangekondigde namen en het kopen van kaarten kijk je op de website: groezrock.be


Groezrock kijkt vast naar 2017 en pakt uit voor kerst!

GR17Banner

Groezrock, in het Belgische Meerhout, beleeft in 2017 de 26e editie. Het festival, wat zich met name richt op punk, hardcore, emo  en ska, bracht al een aantal opvallende namen naar buiten als headliners, namelijk Deftones en Parkway Drive. Verder zijn ook onder meer Anti- Flag, The Menzingers, Bouncing Souls, The Flatliners en Strike Anywhere te vinden op de line up. Allemaal lekkere namen, maar Groezrock zou Groezrock niet zijn als er niet wat bijzondere sets te vinden waren.

Dit jaar komen ze onder meer van de Britse oi klassiekers Cock Sparrer, het bijzondere post-rock/shoegaze collectief Deafhaven en twee bands die sinds lange tijd weer in de originele line up bijeen komen, namelijk Underoath en Undeclinable Ambuscade.  Pennywise, een echte Groezrock klassieker (zij stonden er in 2010 en 2013 ook al), viert het 20jarig bestaan van het album “About Time”,aangevuld met klassiekers.

Alsof dit alles nog niet genoeg was, worden op de dag voor kerst nog een volgende berg fijne bevestigingen gedaan, waaronder Thrice, die dit jaar met het album “To Be Everywhere Is To Be Nowhere” kwamen. Twee oudgedienden, die dit jaar voor de vierde maal in Meerhout zullen aantreden, zijn H20 en Ignite. Top NYHC zoals je gewend bent. Vervolgens wordt ook de folk invloed niet vergeten, met Skinny Lister (UK), Tim Vantol (mét band!) en het geweldige AJJ (voorheen bekend als Andrew Jackson Jihad).

Dit zijn natuurlijk slechts de krenten uit de pap. In aanloop naar 29 en 30 april, de datum dat Groezrock dit jaar plaats vind, worden er uiteraard nog veel meer namen bekend gemaakt. Houd hier voor de website in de gaten, waar je ook de overige bands vind die tot nu toe bekend zijn. Tickets zijn al te koop via de website; http://www.groezrock.be.


Groezrock 2016 – Ondanks de blubber en kou, houd ik toch van jou!

De 25e editie van het beste punkrock festival van de Benelux heeft een enorm natte start. Het terrein is op dag nul al aan gort, zonder dat er ook maar een gelaarsd been de festivalweide heeft betreden.

De traditionele Acoustic Punk Meeting is gelukkig wel gezellig, iedereen schuift in onder de luifel van de BBQ luifel op de camping, die dit jaar een heel stuk dichterbij het festival terrein ligt als andere jaren. Op deze druilierige donderdagavond draait Goe Voor In D’n Otto iedereen goed warm voor de komende dagen. En dat hebben we nodig, want de temperatuur is niet veel soeps.

Friday, I’m in Meerhout Again

Na een woelige nacht hebben we genoeg tijd om op te starten op de camping, want het terrein gaat pas om 15.00 open. Onder het genot van de lichte reggaeklanen van The Aggrolites verkennen we het terrein, wat voor deze jubileum editie behoorlijk omgegooid is. Naast de gebruikelijke Monster Energy Stage, Impericon Stage en Back To Basics Stage, die laatste twee zonder barrier, is er dit jaar ook de Watch Out Stage. Een soort grote witte Pringle, die de tent die vorig jaar nog MacBeth heette, vervangt. De vrijdagmiddag is vrij rustig, met een paar fijne acts, zoals de ska van Less Than Jake, de vrolijke girly poppunk van Muncie Girls en de ondertussen haast klassieke troubadour folkpunkrock van Frank Turner & The Sleeping Souls, die nog een momentje neemt om een vuist in de lucht te steken voor de dit jaar overleden Lemmy. Ook de Vlaamse hardcore mannen van We’rewolves zetten een strakke set neer, voor het podium geflankeerd door de onvermijdelijke Roger de festivalbandjesman.

Allemaal prima shows, maar de oplettende bezoeker heeft gezien dat er dit jaar meer hanekammen over het terrein slenteren dan ooit, en dat heeft maar een simpele reden: Rancid. Deze skapunk pioniers trekken dit jaar met een intergrale albumtour van ‘…And Out Come The Wolves’ de wereld over, en spelen hun enige Europese show op Groezrock. Hoe is dat voor een verjaardagscadeau? Vaak is het met zulke exclusieve shows dat de show niet aan de vooraf hoge verwachtingen voldoet. Dit was niet het geval. De band, onder leiding van de met zwerversbaard getooide Tim Armstrong, speelt als hoofdset het album letterlijk van voor tot achter, wat betekent dat hits als Time Bomb, Roots Radicals en Ruby Soho al redelijk vroeg voorbij komen. Als toetje geven de Californiërs nog een paar andere kneiters van hits weg het titelnummer van het laatste album Honor Is All We Know bijvoorbeeld en tot slot Radio) We dansen de avond af in de feesttent op het campingterrein en kruipen dan de tent in voor een koude nacht.

I just can’t wait for Saturday Night

Op een 25e editie zou je verwachten dat je van hot naar her moet rennen om alle bands die achter elkaar spelen te kunnen zien. Gek genoeg is dat dit jaar niet het geval. Naast de vier stages bevind zich ook nog het American Socks Accoustic Stage, een podium van ongeveer 2 M2 waar enkele van de hoofdacts tussendoor, je raad het al, accoustic shows geven. Leuk bedacht, belabberd uitgevoerd, want er valt niet tussen te komen. Dan maar door de grote merch tenten struinen, of langs een van de vele Non Profit infostands die over het terrein verspreid staan. Ook is dit jaar de Jagermeister dj booth weer van de partij, voor de nodige foute dans hitjes. Pears, van het Fat Wreck label, geeft een niet onverdienstelijke set weg op het Back To Basics stage, maar het geluid is daar, net als de rest van het weekend, niet fantastisch. The Bennies blazen iedereen tegelijkertijd weg op de Watch Out.  Verder zien we nog Modern Baseball (knuffelbare basementdwellers), Bad Cop, Bad Cop(stoere girlpunk) vreemde eend in de bijt Julette Lewis & The Licks (die er een soort karaoke cover show van maken, met Lewis in kittige bodysuit en wapperende manen voorop), en de  mokerharde surfy hardcore Night Birds. Die laatste had een invalbassist, waardoor ze de set tien minuten voor het einde moesten staken. Een goede laatste show van hun tour in ieder geval.

De avond valt en we skanken nog even bij Mad Caddies en dansen op de foute covers van Me First And The Gimmie Gimme’s (we put the cunt back in country). De zon zakt langzaam aan naar beneden en dan wordt het echt magisch. Iron Chic blaast ons nieuwe energie in, met zowel een Ramones (Bonzo Goes To Bitburg) als een hele ouwe Green Day Cover (She). Een van de weinige clashende sets, want op de Watch Out Stage speelde op dat zelfde moment het Canadese Pup.  Normaliter eindigt Groezrock de dag met een paar  zeer energieke bands, maar dit jaar dooft het rustig uit, met een bijzonder puike maar nergens spannende set van Dillinger Four, en  een prima show van No Use For A Name met een mooi eerbetoon aan Tony Sly. Persoonlijk allemaal niks mis mee, maar toen kwam het moment voor de grote dag/festival afsluiter: 90′s skatepunk legends Sum41. Ik weet niet wat er bij hen die ochtend in het kopje koffie zat, maar volgens mij geen caffeïne. De set sleepte zich voort van hitje naar hitje, met een totaal overbodige cover van Queen’s We Will Rock You ergens in het midden, en een hoop oeverloos gezwam. Mentaal was ongeveer 2/3e al afgehaakt en de rest was al bezig om de tent in te pakken, want de fut was er ver uit. Pech voor Deryck Whibley en consorten, maar het lijkt ze niet veel uit te maken, want na de routine van de set verlaten ze het podium vrij snel.

Eindconclusie: Ondanks een ontspannen slentering van band naar band, met slechts een paar hoogtepunten (Rancid als absolute nummer één) was deze editie zeker niet de knaller die een 25 jarig jubileum verdient. Volgend jaar beter, en dan mag het allemaal best wat beter weer zijn.


Preview: Groezrock 2016 – Wie jarig is trakteert!

In 2016 bestaat punkrock festival Groezrock 25 jaar, en dit jaar wordt er echt uitgepakt.

Afgelopen maandag werden de laatste drie namen bevestigd. Het affiche werd volmaakt met het vlaamse We’re Wolves, het Duitse Caliban, wat er voor de 5e keer speelt en het tiende album presenteert, en een speciale tribute set aan Tony Sly -de helaas in 2012 overleden zanger van de band No Use For A Name-, die onder de noemer ‘No Use And Friends‘ zijn nummers nogmaals een bijzondere vertolking geeft, met enkele nog te bevestigen gast artiesten.

Met nog zo’n twee weken te gaan voor het festijn in Meerhout (België, red.) losbarst is er genoeg om ons op te verheugen. Rancid komt met hun “…And Out Come The Wolves” intergrale album tour voor een exclusieve Europese show naar het festival, en ook de Californische skatepunk goden van Sum41 voeren de headliners aan.  Verder vinden we  hardcore legendes Hatebreed bovenaan de poster, samen met Sick Of It All, die hun 30 jarig bestaan vieren.

Niet alleen Groezrock bestaat 25 jaar, maar ook Fat Wreck Chords, het label van NOFX‘s Fat Mike, bereikt deze puberleeftijd. Hij komt zelf met ukelele based coverband Me First And The Gimme Gimme’s optreden, maar ook de ska van Mad Caddies en de harde punkrock van Pears en Bad Cop/Bad Cop.  Vergeet ook niet de classic punkrock van Less Than Jake, surfpunkers Night Birds, skatepunkers Face To Face en poppunkers The Dirty Nil.

Het label stuurt ook Dillinger Four voor een exclusieve mainland show naar België, maar gooit er tot slot nog even de exclusief op het festival verkrijgbare complilatie “Fat Music For Wrecked People; Groezcruise 2016” tegenaan, met bands die dit jaar op de weide staan of er ooit stonden, en een hoop onuitgebrachtte tracks.

Een hoop exclusieve shows dus dit jaar, zo ook bijvoorbeeld Four Years Strong, die hun enige show in de Benelux geven. Wie dit jaar nog Groezrock als hun enige show in Europa hebben zijn  The Falcon, Knockout Kid, Much The Same en Bury Your Dead.

Begint het je al te duizelen qua namen? Wat dacht je dan van Frank Turner And The Sleeping Souls, en zelfs Julliete Lewis Lewis & Licks. Maar ook Pup, Snfu, Munice Girls, Walls Of Jericho, The Aggrolites, The Bennies… in totaal bijna 60 bands verdeeld over vier stages en twee festivaldagen.

Het allerbeste nieuws van alles? Er zijn nog tickets verkrijgbaar. Maar wacht niet te lang, want voor je het weet grijp je er langs. Gelukkig zijn wij van MuzikaleVibe op het terrein om je te voorzien van beeld en tekst, mocht je niet in de gelegenheid zijn zelf te gaan, op 29 en 30 april.

Meer info over de volledige line up, timetables, tickets etc, vind je uiteraard op de officiële website, http://www.groezrock.be


Scumbash III – Bier en vertier in Rotterdam!

Scumbash2
Op zaterdag 20 februari vond de derde editie plaats van Scumbash, georganiseerd door de barbier-rockers van Schorem. Zoals gebruikelijk in de Van Nelle Fabriek, gelegen nét buiten het centrum van Rotterdam. “One Pure Day Of Goddamn Rock ‘n’ Roll” was de belofte, en dat werd goed waargemaakt.

Dat een festival staat of valt bij de juiste bands voor het juiste publiek, hebben de organisatoren goed begrepen. Met een mix van punk, psycho, (thrash)metal, hardcore en zelfs country en blues, en uiteraard die goddamn rock’n'roll, is er voor ieder wat wils. Verspreid over vier podia, te weten ‘The Kraken” (mainstage), ‘Jack Ketch’ (#2), ‘VooDoo’ (in de buitentent) en het nieuwe ‘Cutthroat Bay’ staan er 23 bands hun alles te geven.

De dag begint met de Groningse The Black Cult. Ze moeten nog door naar een andere gig die middag, en dat vinden ‘ze erg jammer, want er spelen verdomd goeie bands vandaag’. Zeker waar. De driemansformatie speelt fijne garage/rammelpunk in het verlengde van bands zoals  Iguana Death Cult, traumahelikopter en Afterpartees, maar dan met misschien nog wat meer energie.

Scumbash is in Rotterdam, Schorem komt uit Rotterdam, dus het is geen verrassing dat er ook gewoon veel bands UIT Rotterdam spelen. Zo dus ook de streetpunkers van Subrockers. Rechttoe, recht voor je raap street punk die niet veel tijd voor adem geeft. Een zeurneus zou zeggen dat ze wat poserig zijn (de hanekam van de zanger is nét iets te strak) maar dat de gitarist een ‘Team Wasted’ shirt draagt maakt veel goed.

Binnen is het dus al gezellig, en vooral gemakkelijk, omdat de ‘Kraken’ en ‘Jack Ketch’ stages naast elkaar liggen. Gek genoeg ondervonden we niet al te veel last van geluidsvermenging, dit was goed op gelost door doeken en andere podiumbouw vondsten. Buiten, vlak voor de ingang van het gebouw, staat de VooDoo tent, die ramvol staat voor Bloodshot Bill. En terecht, want deze one man band is een superslick motherfucker. Met zijn ingevette haren die hij met zijn eigen kammetje achterover kamt, (de man verkoopt zelfs haarproducten als merchandise) ramt hij in de stijl van andere eenmansformaties zoals Dead Elvis and His One Man Grave en Reverend Beat Man de hele tent aan diggelen. Snel door naar de allerbeste thrash band van het moment; Insanity Alert. Geleid door Kevin Stout op vocals is het een show die aan elkaar hangt van gekkigheid; serpentines door de lucht, een bord met daarop ‘This dude!’ die tijdens de solo op de gitarist wordt gericht, een enorme piepschuimen joint en uiteraard de Iron Maiden vertolking ‘Run To The Pit’ (uiteraard ook voorzien van Ramonesk tekstbord, voor ultiem meezing moment).

Op het hoofdpodium treden vervolgens de in Limburg opgegroeide knapen van DeWolff het podium. Psychedelic bluesrock van de bovenste plank, met grote boventoon voor het orgel. Met nieuwe plaat ‘Roux-Ga-Roux’ onder de riem geven de drie hun allerbest. Tegelijkertijd staan de Rotterdamse psycho’s van Cenobites in de VooDoo tent zichzelf ook het schompes te contrabassen. Liefhebbers van het grote instrument kwamen overigens goed aan hun trekken bij die andere Rotterdamse psychobilly groep – Batmobile. Te herkennen aan de zebrabas, die geregeld door de lucht vliegt, geeft de band een solide set. Dat mag ook wel, als je al sinds ’83 samen speelt.

Gedurende de hele dag staan er op de Cutthroat Bay stage een aantal hele leuke acts en bands, maar door de ligging van dit podium krijgen deze hele wisselende aandacht. Een Herman Brock Jr. doet een leuk moppie country met twee toffe achtergrondzangeressen, en ook Drunken Dolly krijgt met hun folkpunk met hoofdrol voor de mandoline de poppen aan het dansen, maar de sets zijn gewoon te vaak samen gepland met andere grote hoofdacts. Jammer, want ook bijvoorbeeld Tio Gringo speelt een hele goeie set, waar het woord cowpunk gewoon voor uitgevonden lijkt te zijn.

Om net na half acht betreden de oerpunkers van GBH het podium, en deze. band. knalt. Uw verslaggever is niet behept met kennis van teksten of muziek van het  in ’78 opgerichte punk-orkestje, maar dat geeft niet. De gehele zaal ontploft van de energie, die frontman Collin over de zaal uit stort, samen met de rest van de band. Een uur lang knallen. Daarna schieten we door naar het vlaamse The Kids, die, ondanks de jeugdige naam ook al 40 jaar bestaan. Niet tegengehouden door het uitbrengen van nieuw materiaal spelen ze ook met volle overtuiging, en het publiek gaat mee.

Bij het binnenkomen van de tent waant ondergetekende zich op een oostblok festival, want Bohemian Betyars geeft een gipsy punk feestje en iedereen is uitgenodigd. De band speelt met een bezieling die ik sinds de begindagen van Gogol Bordello niet meer heb gezien. Uiteraard is een cover van Dead Kennedys ‘Too Drunk To Fuck’ in Hongaars accent een perfect einde van zo’n set. Bezweet haasten we ons naar binnen voor die laatste classic hardocore punk band, met die zanger die zo van chocomel houd; Slapshot. Zanger Jack ‘Choke’ Kelly heeft er zin in, want in de 50 minuten durende set takelt hij zichzelf zo toe dat het bloed tot over z’n lippen stroomt. Uiteraard kunnen we meezingen met klassieker ‘Hang Up Your Boots’, maar dat is dan ook de voorlopig de laatste keer, dit was namelijk de enige Nederlandse show van de tour van de band uit Boston.

En dan is daar het moment, waar alle mannen in blauwe denim jasjes op hebben gewacht: Turbonegro. Ik zou het liefst hier schrijven dat het ‘t wachten waard was, en dat de Scandinaviërs een fantastische set weg gaven. Helaas was niets minder waar. Een slap aftreksel van wat het ooit was, en gelukkig was ‘All My Friends Are Dead’ het derde nummer in de set, want op dit tijdstip moesten wij ons wegsnellen om nog met het openbaar vervoer terug naar huis te kunnen. Wie bedenkt dat nachtnet? Vast niet mensen die zo’n cool festival als Scumbash bezoeken.

Ondanks de nare smaak van de vroeg geblazen aftocht kunnen we nog wel terug kijken op de andere mooie randvoorwaarden van het festival. Uiteraard staan de heren van Schorem zelf mannelijke bezoekers te knippen en scheren, maar ook vrouwen kunnen zich mooi laten maken door de dames van ‘Madame Pompadour’. Je schoenen laten poetsen, een paar mooie kisten uitzoeken, en zelfs tattoo’s en piercings – allemaal geen probleem in de Van Nelle Fabriek. Verder is het prettig dat er overal genoeg tappunten zijn, die naast het pintje met de rode ster als logo, ook nog speciaalbier en andere alcoholische versnaperingen verstrekken. Daarnaast zijn er talrijke eetstands. Pizza, de heerlijke burgers van Burger Brothers (hier zelfs aangevuld met een frietje pulled pork), worst, de keuze is reuze. Ook aan de vegetarische bezoeker is gedacht, want Just Like Your Mom is ook aanwezig met een vleesloze versnapering. Honger is er in ieder geval niet geleden.

Mocht je je dan alsnog vervelen, kan je uiteraard ook gewoon mensen kijken, want een bonte stoet van psycho’s, punks, rock’n'n rollers, bebaarde hipsters en andere randfiguren hobbelen gemoedelijk door de hallen en iedereen is elkaars vriend. Een praatje is zo aangeknoopt en vriendschappen worden bevestigd door een beker tapvocht in elkaars knuist te duwen. Conclusie: Scumbash is en blijft vet, niet alleen vanwege de veelvuldig gefrituurde versnaperingen, of de liters bier die er doorheen vliegen, maar ook gewoon vanwege de topsfeer. Het zou best wel eens kunnen dat dit feest die grote leegte gaat opvullen die Speedfest achter laat. Volgend jaar zijn we er in ieder geval weer bij!


Preview: 10 jaar Speedfest, 20 jaar Peter Pan Speedrock, 100% vet!

Speedfest2015

Eindhovens allerhardste -smerigste en -snelste band Peter Pan Speedrock bestaat in 2015 twintig jaar. In 2006 besloten de mannen dat zij zelf veel beter een festival konden organiseren dan wie anders ook, dus ontstond Speedfest. In die tien jaren stonden er klinkende namen als The Sonics, The Exploited, Monster Magnet, Pentagram, Danko Jones,.Antiseen, Fifty Foot Combo, Batmobile, Suicidal Tendencies, Hatebreed en Reverend Horton Heat. Een prettig internationale mix van psycho tot metal en van oldschool rock’n'roll tot pure punkrock.

Dit jaar, op 21 November, beleven we dus de tiende editie, en het festival, wat in samenwerking met de initiatiefnemers van het Schijndelse Paaspop wordt georganiseerd, pakt enorm uit. Door de verschrikkelijke gebeurtenissen in Parijs komt headliner Eagles Of Death Metal helaas te vervallen, maar ook de rest van se line up is om van te smullen:

Het spits wordt in ieder geval afgebeten door Buffalo Summer, die met hun Skynyrd geïnspireerde southern rock iedereen de zaal in verwelkomen. Ook dit jaar zijn er weer drie podia; Demolition (main) Wrecker en Thrashers.

In de middag worden de oren alvast goed los geblazen door The Hip Priests, een vuig garage rock’n'roll quiintet uit Nottingham (UK), en Backyard Babies, goede vrienden van Peter en Bartman (zanger en bassist van PPSR, red).

Goeie punk is er altijd aanwezig op Speedfest en dit jaar komt dat in een aantal smaakjes: hardcore crustpunk van Radio Bikini, grindcore van Napalm Death en classic NYC hXc van Propain. Tot slot spelen ook stadsgenoten van laatstgenoemden The Dicktators een setje. Ouder dan de Ramones, maar nog steeds even strak.

Ook de grote boze metalmannen komen dit jaar weer goed aan hun trekken in de lichtstad, want Carcass (gore metal), Voivod (progmetal) en Obituary (death metal) staan op het menu.

En dan is er nog die ene band waarvan iedereen dacht dat ze toch écht er mee zouden stoppen na hun laatste afscheidstournee. Maar toen was er in juni toch weer Freedom, het meest recente album van punklegendes Refused. Een pittige 50 minuten staan er op de planning, en als we mogen afgaan op hoe het er op Groezrock 2015 aan toe ging, zijn we in voor een goeie show.

Dit jaar is er ook voor het eerst een afterparty na het hoofdprogramma, ‘The Aftercrusher ‘genoemd. Nadat het grote hoofdprogramma klaar is, kun je nog je laatste muntjes opmaken bij de Thrasher en Demolition stages. Maar ondanks dat het een ‘na programma’ is, staan er niet de minste namen te spelen. The Legendary Shack Shakers (een band waar one man band demon Joe Buck nog mee heeft gespeeld) en Nick Oliveri’s Mondo Generator, die kale bassist met die sik van Queens of the Stone Age. Tot slot veegt The Vintage Caravan de zaal leeg met hun symfonische IJslandse oldschool sound.

Zo’n lineup is al van te dromen, maar met kleine snoepjes als outlaw carny Bob Wayne en de psychoclows van Klingonz is het genieten van wat Peter Pan Speedrock ons voorschotelt. Uiteraard spelen zij zelf ook nog een set, in het midden van de dag – natuurlijk op het hoofdpodium.

Het mooie aan Speedfest is dat je, zelfs zonder maar een enkele band te zien, je jezelf de hele dag kan vermaken. Het Facebook event ‘drinking beer and seeing no band at all @ Speedfest’ spreekt boekdelen. Het festival heeft nog lang niet de buik vol van De Rooie Neger (sexy en integer – van Slager tot Slayer) die als vaste prik in het foodcourt (ofwel Frikandellenhal) de boel aan elkaar en door elkaar draait. Dit jaar wordt hij bijgestaan en afgewisseld door de band WhiskeyDick, die twee keer een half uur heavy metal honky tonk zal blazen. Wij zijn benieuwd.

Naast deze heerlijk smakelijke deunen kun je de innerlijke mens verwennen met een fantastische Thaise tent, de geniale burgers van Burger Brothers, lekkere worst van Eindhovens eigen Dokter Worst en ook is er dit jaar een stand voor de fantastische vegafriendly Just Like Your Mom catering.

Als echte kers op de appelmoes vind je in het oude Philipsgebouw (op kruipafstand bij Station Beukenlaan) ook een stuk dat de Speedfest Garage heet, waar je lekker kan snuffelen tussen platen, shirts, en stoere auto’s en motoren kan bekijken. Ook legendarische pedalenknutselaar Dr. No presenteert een splinternieuw effect en de gelimiteerde eerste editie zal hij zelfs persoonlijk signeren. Gitaar adepten verzamelt u dus.

Om nog even kort samen te vatten voor u allen: op 21 November 2015 viert heel gitaarminnend Nederland twee jubilea in het Klokgebouw te Eindhoven. Tickets à 50 euro zijn nog net verkrijgbaar, maar wacht niet tot aan de deur, want dan kan het wel eens zijn dat je in de kou komt te staan. Wij zien u daar, maar mocht u niet aanwezig kunnen zijn, kan u uiteraard op dit kanaal terecht voor een uitgebreid sfeerverslag.

TICKETS VIA SPEEDFEST.NL


Groezrock 2015 – Dag 2: Meer missen dan zien, maar zien dat het goed is!

gr2015-1200x444

Groezrock 2015: Meer Hardcore, Meer Headliners en Meer Halve Liters
Dag 1: Meer missen dan zien, maar zien dat het goed is
Tekst: Nick van den Ende.

Het voordeel (of nadeel) van Groezrock is dat het een festival is van twee dagen. Het voordeel is dat je lijf maar twee dagen ongemak heeft van ongemakkelijke sanitaire voorzieningen, onmenselijke hoeveelheden bier en andere zaken die nou eenmaal bij een festival horen. Het nadeel is dat er maar twee dagen zijn om zo veel mogelijk punk in te proppen.

Dit heeft voor een recensent natuurlijk ook zijn gevolgen. Dit jaar heb ik de beslissing genomen om zo veel mogelijk kwaliteit te zien, en dus sommige dingen te skippen voor bijvoorbeeld dingen als: een goeie maaltijd – vega catertaar Just Like Your Mom bood dit jaar vegetarische kebab aan, een aanrader, een lekker glas bier – op het terrein krijg je voor 3 bonnen (à 2 euro per stuk, zeer schappelijk) twee speciaalbier zoals Leffe Dubbel, of gewoon een momentje van ontspanning.

Met dat laatste zat het dit jaar ook wel weer goed want op twee plekken was er dit jaar bijzondere merchandise te zien. Zoals elk jaar was er per dag naast de mainstage een merchtent met wisselende stands – de bands die deze dag optreden kregen een paar meter om hun plaatjes, koozies, t-shirts, stickers en andere memorabilia aan de man te brengen. Aan de andere kant van het terrein stond, ook zoals andere jaren, de festivalmarkt. Met een diversiteit aan aanbieders in LP’s , shirts, riemen, kleding en wat al niet meer is het bijna een soort rots in de branding. Dit jaar stond er echter ook een bijzondere stand; die van punkrock label Fat Wreck Chords. Het grootste punklabel uit de USA was dit jaar met heel wat bands vertegenwoordigd in de lineup (ik noem een Masked Intruder, Teenage Bottlerocket, Lagwagon en een aantal bands die op deze zaterdag ook nog voorbij komen – daarover later meer) en hadden wat toffe, speciaal voor Groezrock gemaakte, merchandise meegenomen. Shirts met het logo van het label in de stijl van Stella Artois, allerlei cd’s en zelfs een 10” LP in de kleuren van de Belgische vlag, met daarop een ‘Groeten van Groezrock’ compilatie met de spelende bands. Hoe cool is dat? Antwoord: supercool.

Goed – dan de bands van vandaag.

We beginnen om half twee met Bad Ideas, op het MacBeth stage. Een van de tien winnaars van de MacBeth Blackstar Contest en perfect om deze dag mee in te geleiden. Prettig kalme, maar toch ferme folkpunk. Goeie vriendjes van de later spelende Ducking Punches.  Lekker wakker worden. De kop is er af en we gaan verder met Off with Their Heads. Prima show, prima band, goeie songs, maar niet echt veel spektakel. Wel hebben we mazzel dat we ze zien want na het weekend kondigt de band aan dat ze helaas de rest van de tour moeten cancellen vanwege onvoorziene persoonlijke problemen.

Zoals we in de aankondiging al schreven is er altijd een odd one out op groezrock en dit jaar was dat Turbowolf.  Deze driekoppige band uit Bristol,UK heeft een solid s/t album uitgebracht met groovy garage/stonerrock en geeft daar een stevige portie van weg op ‘tweede podium’ Impericon Stage. Weinig publiek, nog minder beweging, maar wel een moddervette groove. De frontman is in ieder geval niet bang van het publiek, want hij laat zich graag letterlijk op handen dragen.

Snel door naar Frenzal Rhomb, een band dat zich al enkele jaren in de Fat Wreck Chords stal mag scharen en zich daar duidelijk naar gedraagt. Het is één grote klerezooi op het podium bij de band, waarvan de gitarist zich in een vrolijke bloemetjesjurk heeft gehesen, en de zanger het op zich lijkt te hebben genomen om de mainstage aan te vegen met zijn dreadlocks, die (slechts aan één kant van zijn hoofd) tot ver op de grond hangen. Met covers van 80’s hits en knalharde songs als ‘Bird Attack’ (van topplaat ‘Smoko At The Pet Food Factory’ uit ’11) en het hitje ‘When My Baby Smiles At Me (I Go To Rehab) zijn fun times guaranteed for all. De front area is echter wat magertjes, met hier en daar een goed initiatief tot circlepit, maar het draait vooral uit op dat het eigenlijk alleen maar fysiek stof doet opwaaien in de tent.

We springen weer terug naar de MacBeth stage. Daar staan onze grote vrienden van Ducking Punches klaar om ons een onvervalste veeg uit de pan te geven. Het publiek is plenty en de sfeer ontzettend puik. Met album Dance Before You Sleep als grootste wapenfeit op zak en in het achterhoofd gehouden dat de band het liefst op een zo klein mogelijk oppervlak speelt (huisshows, kleine café’s etc.) houden Dan Allen en de zijnen het feestje gaande. Een stukje viool, een mespuntje meezingen – het zit er allemaal in.

Nadat we onze buik hebben gevuld met de nodige versnaperingen (voeding danwel alcoholisch) en het terrein nog eens hebben afgestruind op zoek naar net die ene toffe plaat of ander ding om mee terug te nemen, keren we weer terug naar het kleinste podium om het thuisland te supporten bij de Hagenezen van The Deaf. Frans van Zoest (oftewel – Spike) trekt de kar van deze ‘60s beat garagefuzz infused rock’n’roll machine en doet dat sinds 2007 al met veel schwung. De band speelt strak en er wordt wild gecrowdsurfd. Niet mis voor een band die zo iets compleet anders doet dan wat de meeste bands hier op het terrein het publiek voorschotelen.

De avond valt, het zonnetje daalt en daarmee ook de temperaturen. Gelukkig is daar OFF!. Er kan bijna niet genoeg gezegd worden over deze superband, maar het enige wat je eigenlijk hoeft te weten is: Keith Morris. Deze voormalige frontman van Black Flag stond twee jaar geleden op hetzelfde podium met FLAG, een reïncarnatie van de legendarische Californische hardcore punkband. Nu, in 2015, op 59(!) jarige leeftijd, speelt hij met OFF! alle jonkies het veld af. De korte, nagelharde tracks beuken er op los en ook het publiek springt, surft, pogo’t en stagedivet dat het een lieve lust is. De set duurt 40 minuten, maar in die tijd is het contrast tussen de songs (grotendeels van meest recente plaat ‘Wasted Years, afklokkend op een zeer beknopte 24 minuten met 17 tracks) die je oren bijna letterlijk doen bloeden en de absolute rust en bijna benauwde stilte van de band voelbaar tot achter in de tent. Geen nonsense, niet te veel slap geouwehoer en geen toegift. Niet nodig ook, want OFF! ging OFF!.

Als je in de jaren 90 ben opgegroeid en je houd van ska, dan ken je The Mighty Mighty Bosstones. Zo niet, dan wel na vanavond. De uitgebreide band, met acht leden (inclusief drie blazers – dan weet je dat het goed zit) onder leiding van Ben Carr en Ricky Barett, heeft zich in een mooi tartan uniform gestoken en ontsteekt ook de mainstage in een heerlijke skankende third wave ska golfslagblad. Stilstaan onmogelijk, ondanks dat er de nodige sleet in begint te raken na twee dagen vol beweging.

Het Zweedse Millencollin leverde met ‘True Brew’ recentelijk niet alleen een goeie nieuwe plaat af maar ook kans voor heel veel coole merchandise. Dat ter zijde, de set die ze er, als voorlaatste band op de mainstage van Groezrock 2015, doorheen klapten, was er niet minder om. Goed, de bas en drums waren iets te hard afgesteld, maar so be it. Uiteraard zat No Sigar er als toegift achteraan.

Ik laat me op Groezrock altijd graag verrassen en toen een vriendin me vroeg te ontmoeten tijdens Make Do And Mend in de Revenge tent, stemde ik daar mee in. Dat was wel degelijk een erg goede beslissing. Ondanks dat het niet druk was in de tent, werd ik bij binnenkomst overweldigd door een flinke geluidsmuur die me mijn wenkbrauwen op een positieve manier deed oprichten. Wat een band, wat een energie en wat een sound. De postpunk sloeg me wel even om de oren, de rauwe emoties en de hele feel maakten dat de zaterdagavond voor het grote klapstuk al goed geslaagd was.

Met de juiste vibe in mijn hoofd snelde ik me dan ook terug naar de mainstage. Via mijn vaste stop dit weekend, de halve liter bar. Het kleine houten hutje waar een paar hardwerkende heren en dames handmatig halve liters stonden te tappen, voor de prijs van twee bonnen (vier euro, zeer schappelijk). Met een grote beker goudgeel genot in de hand en een zowaar bijna volledig gebroken fysieke gesteldheid sleepte ik me de tent in voor die andere grote Zweedse band: Refused.

De auteurs van het legendarische ‘The Shape Of Punk To Come’ (1998) hebben, zoals het bands van dit formaat betaamt, al met meerdere shows “echt afscheid” genomen, maar het optreden kunnen ze toch niet laten. De band komt om kwart na middernacht op het podium en ja hoor: het klopt. Allemaal. De over de top lichtshow. De compleet overbodige zwart-wit live camera beelden. De strapatsen van zanger Dennis Lyxzén, de tracks die gespeeld worden, van oud tot nieuw… (het eerste album sinds 17 jaar, Freedom verschijnt later dit jaar) Alles is retestrak. Groezrock 2015 eindigt in totale euforie met de classic track New Noise. De tent ontploft. Het publiek geeft nog één keer alles uit het onderste van de tenen en dan is het weer voorbij. Het is over. Het wordt langzaam stil. Maar gelukkig is het volgend jaar gewoon weer te doen in België;

Op 29 en 30 april viert Groezrock de 25e editie en wij zijn gewoon weer aanwezig. We zijn nu al benieuwd wat we dan weer voorgeschoteld krijgen!


Groezrock 2015 – Dag 1: Plattegrond Puzzelen en Classic Chorus Chants!

gr2015-1200x444

Groezrock 2015: Meer Hardcore, Meer Headliners en Meer Halve Liters
Dag 1: Plattegrond Puzzelen en Classic Chorus Chants
Tekst: Nick van den Ende.

Het festival waar elke liefhebber van punk in alle smaken (van hardcore- en garage-  tot zelfs de meest hapklare popvariant) en alles wat maar enigszins ruikt naar alternatief het hele jaar gretig naar uitkijkt. Een festival dat zijn naam ontleent aan het Vlaamse woord voor gras (groez). Het weekend dat eind april het BeNeLux’ festivalseizoen opent, dit jaar al weer voor de 24e keer. Het gaat natuurlijk over Groezrock, elk jaar gehouden in Meerhout, en dit jaar op 1 en 2 mei.

Uw nederige verslaggever was helaas niet de volledige dagen aanwezig, maar heeft wel de moeite genomen om genoeg bands, acts en andere randprogrammering mee te pakken om een duidelijke sfeerimpressie te geven voor de thuisblijvers.

Bij aankomst op vrijdagavond waren er al een paar fijne acts voorbij gekomen. Naar verluid traden The Dwarves naar goed gebruik slechts een half uur op, met een naakte bassist. Business as usual, zullen we maar zeggen. Zij warmden het hoofdpodium op voor Against Me!, de band waar in de nabije omgeving toch wel het meest reikhalzend naar uitgekeken werd. Het publiek was erg meegaand; voorin de die-hard fans die niet komen om te bewegen, maar vooral om mee te zingen. Dat gaat dan ook goed, met veel tracks van het meest recente wapenfeit Transgender Dysphoria Blues; over de geslachtsverandering van frontvrouw Laura Jane Grace. Een goede basis voor de rest van de avond dus!

Het betreden van het terrein leid uw trouwe recensent gelijk naar de Back To Basics Stage, die voorgaande jaren  beter bekend stond als de Impericon stage. Deze tent met een laag podium zonder barrier geeft de indruk dat het publiek het podium eenvoudig kan betreden. En zowaar: dat mag!

De Back To Basics stage is niet het enige wat er veranderd is op het terrein; naast deze tent is er nóg een stagedive/crowdsurf-friendly podium gebouwd dat  ‘The Revenge Stage’ heet. Deze en de BtB stage hebben een afwisselende programmering. Dit wil zeggen dat als er op het ene podium wordt omgebouwd, er op het andere een band speelt. Verder is de MacBeth stage, groezrock’s kleinste podium geschikt voor al die geinige kleine bandjes, een stuk naar voren getrokken op het terrein – bij binnenkomst loop je er bijna tegenaan.

Op de Back To Basics stage scheurt Thrash Talk bijna letterlijk dwars door het tentdoek heen. Zanger Lee Spielman is bijna net zo vaak op het publiek te vinden als dat zij op het podium staan. Hij zwengelt de chaos handmatig aan, en zorgt dat met de klassieke Hardcore Punk die de band er lekker kwaad uitspuwt de lijven goed opgewarmd worden. Dat is wel nodig ook, want zo net begin mei is het nog niet megawarm; ’s nachts koelt het af tot onder het vriespunt. Oplossing: meer bier!

Ondertussen schuiven we aan in de grote tent, bij het hoofdpodium gesponsord door dat energy drankje met die grote groene M. In 1988 opgericht als Section 8, maar ze gaan sinds 1990 als Lagwagon door het leven. 25 jaar later spelen Joey Cape en de zijnen nog steeds dezelfde pretpunk, en zijn de haren niet grijs maar nog steeds in levendige kleuren geverfd. Pogo’en totdat je op het laatst die ene track hebt gehoord; uiteraard staat het de heren niet te boven om May 16th als laatste nummer op de setlist te zetten.

De rest van de avond brengen we gewoon voor hetzelfde podium door, want de ene classic punkrock band wordt opgevolgd door de andere; Pennywise zijn ook geen jonkies meer, maar ook een van de hardst werkende bands in de punkrock. Tussen het debuutalbum in 1991 en het in 2005 uitgebrachtte The Fuse brachten zij elke twee jaar een nieuwe plaat uit. Na vele bandwisselingen en andere onzin (een tijdje stond Ignite frontman Zoli Téglás vooraan het podium) kunnen we de band nu weer in de originele bezetting zien. Vorig jaar kwam Yesteryears  uit, maar dat mag niet deren. Een Pennywise track kan je na de eerste helft al meezingen, en ook al kan je dat niet – dat maakt niet uit. Iedereen kent Bro-Hymn (en songs als Fuck Authority, Same Old Story  en anders Who’s On Your Side of Wouldn’t it Be Nice) dus good times gegarandeerd.

Tot slot op deze eerste dag een band die, volgens sommigen, de fundamenten van de punk zoals we die tegenwoordig kennen misschien wel hebben gelegd. Social Distortion viert het 25 jarige bestaan van de S/T plaat, aangevuld met een plethora aan andere toptracks zoals de legendarische ‘Ring of Fire’ cover van The Man In Black himself, Johnny Cash.  Het hele album wordt, zoals dat dan heet, intergraal doorgenomen, en ondanks dat de band voor mij als liefhebber niet dagelijks opstaat, herkende ik (gelukkig) meer dan ik dacht. Een goed afsluiten van dag een.

Op het terrein, althans. Doorgeslenterd naar het campingterrein is het vol feest in de daar opgezette feesttent met een dj die de meest gemakkelijke hitjes draait. We vatten nog ‘ne paar pintjes voor het slapen gaan, want zoals gezegd, de temperaturen zakken naar behoorlijk lage punten en de enige remedie is zorgen dat je alcohol/bloed verhouding goed scheef is, zodat het horizontaal passief zijn gemakkelijk is.


Groezrock 2015: Eenheid door diversiteit!

30 maart, ongeveer een maandje voordat het festival plaats vind, werden ze dan eindelijk bekend gemaakt; de laatste namen voor de 24e editie van Belgisch punkfestival Groezrock. Met onder andere de blije skapunk van The Mighty Mighty Bosstones en de harde hardcore van Nasty staat de teller op 90 bands van variërende grootte, bekendheid en genre.

De diversiteit is zoals we mogen verwachten van het festival in Meerhout. Punk in alle smaakjes komt voorbij; van hardcore tot pop-punk met hier en daar uiteraard de nodige ska, folk (The Real McKenzies is vooral een voorbeeld van dat laatste) en zelfs wat thrash.

Om de krenten uit de pap te kunnen vissen, en vooral niks te missen, per dag een vette hand vol tips van scènereporter en hanenkam-hobbyist Nick van den Ende, die op 1 en 2 mei ter plaatse aanwezig zal zijn.

Vooropgesteld dat het tijdsschema nog niet bekend is ten tijden van schrijven, zal dit nog aangepast worden zodra dit wel het geval is.

Laten we beginnen met de de vrijdag:

Social Distortion:
Op 27 maart 1990 kwam het S/T debuutalbum van deze Orange County (California, USA) punkband uit. Op deze plaat monsterhits zoals ‘Ball and Chain’, Johnny Cash cover ‘Ring of Fire’ en natuurlijk ‘Story of My Life’. Om dit lustrum te vieren, zal  de band op deze tour het hele album intergraal spelen. Inclusief natuurlijk de nodige classics en b-sides.

Pennywise:
Dat Pennywise meer kan dan ‘Bro Hymn’(woah, woahh oh ohhh) is met elf studioalbums onder de riem wel duidelijk. Vorig jaar verscheen ‘Yesterdays’.  De band, vernoemd naar de ietwat enge clown in de film ‘IT’, is geen vreemde op Groez (ze stonden al twee keer eerder op het festival, in 2010 en 2013) maar staat altijd garant voor een feestje.

Dwarves:
Misscchien wel de meest vieze punkband die er momenteel rond loopt, maar daarom niet minder leuk. Met podiumnamen als ‘Blag Dahlia’ en “HeWhoCannotBeNamed” weet je dat je in bent voor een maffe avond. Sets van 15 minuten (of korter, vanwege gewonden op het podium of in het publiek), drugs, zelfverwonding, het komt allemaal voor tijdens de shows van deze Chicago idiots.

Infantiele en vaak wat ranzige teksten, gecombineerd met harde riffs en korte songs. De laatste albumtitel claimt Dwarves Invented Rock n’ Roll. Of dat helemaal waar is laten we even in het midden, maar ze doen wel hun stinkende best om je live te overtuigen.

Iron Reagan:
In 2012 opgericht en nu al de meest nagelharde Thrashpunk band in de recente geschiedenis. Met ex-leden van Municipal Waste en Cannibal Corpse weet je dat het al snel goed zit. Het meest recente album ´The Tyranny of Will´ klokt met 25 tracks af op een krappe 40 minuten, dus de vaart gaat er goed in zitten. Songs over zuipen, skateboarden en andere lekkere thrashy clichés passeren de onderwerpenrevue, maar dat deert niet. Het is vooral beuken geblazen met deze stalen boys.

Against Me!:
Ook deze anarchopunkers draaien al weer 18 jaar mee in de scène. Album ‘Transgender Dysphoria Blues’, een conceptalbum over een transgender prostituee, begeleidde een opmerkelijke fase in de recente geschiedenis van de band. Frontman Thomas James Gabel werd in 2012 officieel frontVROUW Laura Jane Grace.  Dat dit niet afdoet aan de kracht van de band mag wel duidelijk zijn.

Verder nog: Masked Intruder (Fat Wreck Chords posterchild, punk met gekleurde bivakmutsen op), Cancer Bats (hXc uit Canada), Gnarwolves (UK poppunk, als je houd van The Menzingers enzo) en Belgisch trash trots Toxic Shock, die een split opnamen met Iron Reagan.

Ook op zaterdag, de tweede dag van Mei, en gelijk de laatste dag van het festival, staat er genoeg op de planken, misschien wel genretechnisch de meest interessante dag.

Refused:
Umeå. Een stad die wordt beschouwd als de belangrijkste stad van het noorden van Zweden op cultureel gebied. Jazz, Opera, en beeldentuinen. Allemaal leuk en aardig, maar het is ook de geboortegrond van Refused, een legendarische Europese punkband. In 2012 stonden ze al op de planken (ook op Groezrock) met wat toen hun officieuze afscheidstournee had moeten zijn, maar niets blijkt anno 2015 minder waar. For the uneducated: nog maar even ‘The Shape Of Punk To Come’ opzetten deze maand.

OFF!:
Over legendarische punkbands gesproken. Of althans, legendarische frontmannen. Keith Morris heeft een flink CV als je het hebt over invloedrijke punk (Black Flag, Circle Jerks) maar ook de rest van de bandleden hebben hun punk cred wel binnen gesleept (Red Kross, Rocket From The Crypt…). Zagen we Morris in 2013 nog shinen met Black Flag reïncarnatie “FLAG”, nu komt OFF! het zelf doen. Uw reporter zag ze al eerder, en kan u zeggen: dit wil je niet missen. Blauwe plekken van de mosh/crowdsurf gegarandeerd.

Frenzal Rhomb:
Bands komen uit allerlei landen op Groezrock: van UK, Zweden, USA, en ons eigen Nederland tot zelfs helemaal vanuit The Land Down Under. Jazeker – Frenzal Rhomb komt uit Australië. Je snapt wel dat ze de tent op z’n kop gaan zetten. Velen gaven hen al het label ‘het Ozzie antwoord op NOFX’ en dat maakt het ook wel begrijpelijk aangezien ze bij Fat Mike op het label zitten (Fat Wreck Chords, red). Lekkere, gemakkelijk in het oor liggende poppy punkrock, skatepunk met een grijns en vuilbekkerij met harmonieën, en acht albums aan materiaal. Afkomen en feesten!

Ducking Punches/Bad Ideas:
Tussen divers hard gitaargeweld is er ook ruimte voor wat kalmers. Bad Ideas is een band die de ruimte opzoekt tussen punk, indie en folk. Ietwat intiemere liedjes die soms accoustisch zelfs nog wat beter tot hun recht komen. Deze UK band is sterk bevriend met het tevens Britse Ducking Punches, die eerder tourden met onder andere Frank Turner en Andrew Jackson Jihad. Dat zegt het wel zo’n beetje, toch? Beide bands wonnen overigens de MacBeth stage competition (samen met acht andere bands) en Ducking Punches ging er zelfs vandoor met de hoofdprijs: een nieuwe set versterkers en een hele zooi merchandise. Die winst betekent dat ze op een van de kleinere podia van het festival hun kunsten zullen vertonen.

Turbowolf
Elk jaar op groezrock heb je er een paar bands die totaal buiten de stylistische boot vallen. Dit jaar is Turbowolf er eentje van. Met een vette stonergroove pompen zij hun ‘Kadavar-achtige smerige garagerock’n’roll naar buiten, en het klinkt moddervet. Ik ben benieuwd op welk podium zij zullen staan en wie er in het publiek zullen blijven staan. Ik ben in ieder geval bij de barrier te vinden ergens, zo hard headbangend dat ik er maandag nog last van heb.

Verder nog op de zaterdag:  Millencollin (fijne skatepunk), Teenage Bottlerocket (enfents terrible van de garagepunk), The Deaf (Haagse  60 pyschedelica) en hardcore legends No Turning Back.

Kaarten voor Groezrock zijn nog verkrijgbaar via de website.


Preview: Speedfest #9, diverser dan ooit!

Speedfest9

Ook in 2014 wordt het Klokgebouw weer vakkundig van binnenuit gesloopt. Speedfest, het jaarlijks terugkerend najaars-indoor festival van Eindhovens trots Peter Pan Speedrock, belooft weer een machtig mooi feestje te worden. De lineup is nu rond en met één van de beste programma’s sinds jaren worden de oortjes weer behoorlijk verwend met muzikaal geweld vanuit allerlei windstreken.

Heibelzoekende hanekamdrager en reporter on the scène Nick van den Ende geeft een aantal tips wat je zeker niet mag missen, op en zeker ook náást het podium.

Ken je klassiekers en vet je nek in

In de afgelopen jaren hebben al een aantal behoorlijk legendarische bands het podium in de Lichtstad mogen betreden (ik noem een Monster Magnet, The Sonics, Buzzcocks, The Exploited) maar dit jaar heeft Peter (van Elderen, zanger PPSR, red.) weer een blik ouwe lullen opengetrokken.

De muzikale clowneske 70’s punk van The Adicts (US) zal weer zorgen voor een hele hoop confetti en opblaasballen rotzooi, want zodra deze mannen op het podium staan weet je nooit precies wat je over je heen krijgt, behalve een mooie setlist met ‘Clockwork Punk’, zeker na hun laatste album ‘All The Young Droogs’.

Verder nog de knakkers van Napalm Death. Instructie: ga in lichte hurkstand staan, linkerarm achter de rug, rechterhand met de duim op het voorhoofd met open palm, en wiebelen, terwijl je heel hard in een rondje loopt. Napalm Death staat bekend als een van de hardste Hardcore bands, met nummers die, als je twee keer knippert, voorbij zijn. Vooral hun cover van Dead Kennedy’s classic Nazi Punks Fuck Off is redelijk legendarisch.

Dan nog The Fuzztones. Als je het hebt over garage psycho rock ’n roll heb je het over deze gasten. In 1980 opgericht en vernoemd naar het pedaaltje wat ze het liefst gebruiken; de Fuzz Tone. Een sloot sterke covers (oa. Ricky Erickson’s ‘Night of The Vampire’) zette de band een beetje in het horrorbilly hoekje, maar dat doet ze geen recht. Ga dit checken en get your fuzz on!

Garage? Een hele fabriekshal!

PPSR doet het liefste wat ze zelf leuk vinden, dus nodigen ze ook alleen maar bands uit voor Speedfest die ze zelf te gek vinden. Daarom vinden we dus ook Death Alley (uit Amsterdam, met oud Gewapend Beton frontman Douwe op zang) The Shrine (US, heavy wolf fuzz hardrock) en The Picturebooks (US, van het desert rock label Easy Rider) gas te geven.

The Shrine zit nog net in de naroes van hun megatour van dertig (!) shows waar  Death Alley (en Dirty Fences, maar die staan niet op Speedfest) bij aanhaakten. Uw reporter zag deze show in de Little Devil bar in Tilburg, en raad zeker aan deze gasten aan het werk te gaan zien.

The Picturebooks zijn ook een band die aanhaken, maar zij sluiten aan bij de Duitse doom-stoner-koningen KADAVAR . Dat je deze baardmeneren moet gaan zien, staat vast, naast de show op de 22e doen ze er nog maar één (Into The Void festival) in Nederland, daarna trekken zij zich weer terug in de studio voor de opnames van het derde studioalbum.

Uiteraard keus te over, wat je verder nog kan gaan zien, zoals de haagse formatie onder leiding van Spike, The Deaf, of de Horrorbilly (daar is tie weer) van Banana Metalik  uit Frankrijk, waarbij het altijd Halloween lijkt te zijn, of gewoon old skool NYHC moshen bij Chocomel liefhebbers Slapshot.

Het enige wat je absoluut niet mag missen, of je nou je trein haalt of niet, is dagafsluiter en hoofdact Turbonegro. Deze Deathpunkers met gevoel voor theatrale shows zetten altijd een strakke set neer met genoeg meezingers om nog drie dagen je stem van kwijt te zijn.

Ja, maar wat verder nog dan?

Mocht je je nou tussen de bands door vervelen, is er genoeg anders te doen.  Naast de drie podia (wrecker, thrasher en, hoofdpodium demolition stage) is er ook een heel groot food court. Met een uitgebreid aanbod van vette hap, een uur frituur, hamburgers, pizza en zelfs Indonesisch is het al geslaagd als je binnen komt, maar als toetje draait gedurende de hele dag DE ROOIE NEGER in het midden ‘van Slager tot Slayer’. Sexy maar integer, dat issie.

Ook als je je eindejaarsbonus al hebt gehad kan je je lol op, want er staan genoeg platenbakken, shirtstandjes en andere snuisterijen.  Er staan zelfs een aantal coole hot rods opgesteld.

Als je niet naar huis wil, of net wat te lang bent blijven hangen om je laatste muntjes bij de bar af te geven, is er nog geen reden voor paniek. Sinds dit jaar is er het Blue Collar Hotel op de Beukenlaan, een goedkoop hotel waar je lekker je roes uit kan slapen, en, mocht je een duo ticket hebben, de volgende dag de rest van je budget kunt stukslaan op metalfestival DISTORTION.

Volg de MuzikaleVibe twitter voor live updates gedurende de dag. Mocht je nou echt niet kunnen gaan en wil je toch deze bands horen; op zondag 23 November kan je naar de jaarlijkse muzikale recap van Le INIT Live op de internetether luisteren, tussen 20.00 en 21.30.  (klik voor facebook event)


Groezrock 2014 Dag 2: Kalm aan, met vreemde eenden in de punkbijt!

GR14_facebook_header

Zoals gesteld op het einde van dag één, was iedereen wel een beetje op aan het eind. De set van NOFX eindigde zo tegen 1.30, dus de energie en batterijen moesten weer even opgeladen. Dit betekende voor uw nederige reporter dat het terrein pas tegen 14.45 bereikt werd, helaas te laat voor Get Dead, The Charm The Fury en The Priceduifkes. Die naar horen zeggen het er allemaal niet onverdienstelijk vanaf brachten.

Wat overigens niet kan worden gezegd van The Casualties. De band met naast de grootste hanekammen en spikes (en gitarist met de grootste armen) ook de grootste ego-kwaliteit verhouding hadden. Man man man, zou Rob Geus zeggen. Als groot punkliefhebber kan natuurlijk niet ontkend worden dat deze gasten legendarisch en klassiek zijn, maar halverwege was de tent verlaten toch echt een betere optie. De Monster Main Stage was niet de plek voor deze band.

Gelukkig betreden niet al te veel later Funeral Dress datzelfde podium. Deze Belgische helden spelen al sinds 1985 elk jongerencentrum, buurthuis, podium en zuipkeet plat, over heel de wereld (zelfs Amerika mocht al een paar keer aan deze jongens snuffelen) en Groezrock is natuurlijk een thuiswedstrijd. Een mix tussen eigen nummers en zelfs een cover (Land down Under  van Men at Work) en alle nummers worden meegezongen. Ook de pogo is plenty. Tijdens wereldhit Party On vliegt er zelfs een grote witte opblaasbal over het publiek. Hiermee wordt het ‘einde van de set’ aangekondigd, maar niet voordat er nog even vier tracks stevig doorgeblazen worden, met zelfs John Denvers ‘Leaving on A Jet Plane’. Volgens medebezoekers “tien keer beter dan die zut van Casualties”. Duidelijk.

Gedurende de twee dagen festival, heeft hoofdsponsor Monster voor wat geinige dingen gezorgd. Natuurlijk het behoorlijk goedkope aanbod van een beker van het spul voor één token (met 2 euro per stuk iets duurder dan voorgaande jaren; toen waren ze 3 voor 5 euro) maar ook een heuse Drumbattle area. Twee drumsets en een dbmeter, en de rest moge duidelijk zijn. In het voorbijgaan heeft ondergetekende regelmatig pittige drumsolo’s gehoord, maar ook jongens die beter op de eigen zolderkamer hadden kunnen blijven.

Na het verplichtte eetmoment, met persoonlijk culinair hoogtepunt Broodje Smos met kaas en hesp (plakje ham op z’n Vlaams), togen we op naar ALL. Wederom op de mainstage een show, met oude rotten in het vak. In 1987, toen Descendents zanger Milo daadwerkelijk naar college ging, besloten de overgebleven leden door te gaan als ALL, de titel van het laatste album van voorgenoemde band. Voormalig Dag Nasty en DYS zanger Dave Smalley werd op vocals gezet. Ondanks dat de band bestaat uit een hoop interessante artiesten, kwam het dit weekend niet helemaal uit de verf. Veel ronduit vreemde nummers, atonale orchestratie en zeer vreemde podiumtaferelen. Dave begaf zich zo leek het, regelmatig al biddend bij de drumkit, hopend dat het allemaal snel voorbij zou zijn. Wij keken het uit beleefdheid dan toch maar af.

De tweede dag van een tweedaags festival begint de tol te eisen, maar gelukkig kunnen we nog even genieten van Screeching Weasel, die er binnen 50 minuten een sterke, strakke en goeie set doorheen raast. Voor de eerste keer in Europa brachten ze het er erg goed vanaf.

Het einde van het festival nadert, en zoals gezegd brengt het festivalleven niet alleen maar fysieke gemakken met zich mee. Het campingterrein, op (voor sommigen letterlijk) vijf keer struikelen van het festivalterrein, is dan een heerlijk plekje om terug te trekken. In de feesttent aldaar wordt nog wat muziek gedraaid (opvallend vaak Turbonegro’s ‘All My Friends Are Dead’) maar er is genoeg rust voor een stukje horizontale passiviteit. We laden nog even op voor de laatste paar bands.

Om halfelf scherp staat er een hele hoop volk bij de MacBeth Stage, vlak naast de grote merchandisetent (die ondertussen gesloten is) te wachten op The Toasters, een van New York’s oudste nog actieve skabands. Oprichter en enig origineel bandlid Robert ‘Bucket’ Hingley wind er geen doekjes om en start de set briljant met Two Tone Army om vervolgens gelijk door te stomen met oa. Shocker en East Side Beat. De jongemannen die bij de inmiddels bijna 60 jaar oude Bucket op het podium staan blazen de laatste restjes vermoeidheid uit de oren van alle Rude Boys and Girls, en er mag gedanst worden. Een ding is zeker, deze band heeft de minste boze mannen voor het podium staan van heel het weekend.

Helaas kunnen we niet te lang blijven, want tegelijkertijd staan egotrippers The Hives vol gas te geven op de mainstage. Ladies…Gentlemen…Ladies AND Gentlemen…! Klinkt het meerdere malen vanuit Howlin’ Pele’s tenen. Het publiek eet uit de hand van de charismatische Zweden, en laat zich zelfs verleiden tot een sit down tijdens het laatste nummer. Iets wat, zelfs volgens de mannen zelf, wat onverwachts was; “some people said to me, what do The Hives do on a punkrock festival?, My answer was, What don’t they?”  Een rits grote hits wordt uitgestort over het publiek, zodat de kelen vast goed gesmeerd zijn voor die ene laatste grote band van het weekend…

Net na middernacht klinkt dat bekende intro; “ahh… you know what time it is…”. Net als op de cd, ‘Smash’, die vanavond intergraal gespeeld zal worden, zo begint ook deze show van The Offspring. Er staat een uur gepland voor Dexter Holland en zijn maten, die de nummers na 20 jaar nog steeds loeistrak in de vingers hebben. Dat is namelijk de reden dat deze plaat volledig ter ore komt van het massaal toegestroomde publiek. Er wordt door de hele tent gepogo’d, gemoshed en zelfs gecrowdsurfed. Het onderste uit de energiekan wordt gehaald. Bad Habit, Come Out And Play, Gotta Get Away, ze komen allemaal voorbij. Sommige van deze nummers zijn daadwerkelijk al twintig jaar niet gespeeld (zoals Killboy Powerhead en Something To Believe in) en Self Esteem  mogen we pas mee lallen op het eind van de officiële set. De band loopt even kort af om het zweet te deppen tijdens Intermission maar komt dan terug en stompt iedereen nog even compleet naar de gallemiezen met een encor met de allergrootste hits. Why Don’t You Get A Job, Pretty Fly For A White Guy en als kers op de toch al behoorlijk smakelijke Groezrock taart, The Kids Aren’t All Right.

Voldaan, bezweet en helemaal op strompelen we naar de camping. Richting tent, om daar nog wat biertjes te nuttigen en onszelf op te maken voor een koude nacht. Temperaturen tot -3 werden geregistreerd (gevoelsmatig natuurlijk een stuk kouder) maar gelukkig hield goed (Zweeds, moet gezegd worden) gezelschap de gesprekken aan de gang en kunnen we terugkijken op een geslaagd, maar slopend Groezrock weekend. Volgend jaar weer. Party On!


Groezrock 2014 Dag 1: Zweden, Kou, Kammen en Koortjes!

GR14_facebook_header

Afgelopen weekend (2 en 3 Mei specifiek) vond in Meerhout voor de 23e keer Benelux’ grootste hardcore/punk festival plaats. Twee dagen met 70+ grote namen verspreid over vier podia. Ondanks de lage temperaturen was de sfeer op niveau en naast het publiek hadden ook de meeste bands er zin in. Hierbij het verslag van vrijdag 2 mei, de 1e festivaldag:

Gedurende de zaterdag heeft uw festivalreporter zich voornamelijk tussen de Etnies Stage (een van de kleinere podia van het festival) en de Monster Main stage begeven. Waar op de eerste vooral wat beginnende en opkomende bandjes de kans kregen om te schitteren, waren het vooral de grote ouwe mannen die later op de avond het hoofdpodium onveilig maakten. Maar daarover, zoals ze dat zeggen, later meer.

De vrijdag begint rustig maar bewolkt. Als we het terrein op komen, nemen we toch maar even een extra vest mee, want het is nogal nippy om het zo maar te zeggen. Gelukkig is het in de enorm grote merchandise tent een stuk warmer. Na een paar uur de platenbakken te hebben geplunderd en (in sommige gevallen) voor een stuk meer geld merchandise mee te nemen dan op voorhand gepland, is het dan tijd voor het eerste bandje van de dag.

Het Canadese PUP, volgens bronnen staand voor Pathetic Use of Potential, trapt om half twee af. Ze krijgen 35 minuten om zich te bewijzen, en doen dit dan ook ruimschoots. Het titelloze debuutalbum komt pas later deze week uit , maar leent zich uitermate goed om de spieren vast los te gooien en de zo nodige opwarming in te zetten. Het album, met liedjes met korte titels, en nog kortere lontjes, is geproduceerd door Dave Schiffman, die al eerder albums maakte voor The Mars Volta en Weezer. Goed te pruimen en een bandje wat zeker groeipotentie heeft.

Even een halfuurtje ombouwen betekent tijd genoeg om te lopen naar een van de drie grote bars die het terrein rijk is. Allemaal buiten, dat dan weer wel. Of je neemt een vegetarisch hapje bij Just Like Your Mom catering, die zich zoals altijd helemaal richt op zowel de veganistische als vegetarische bezoeker. Dit jaar mochten zij zelfs van PETA2 (PETA’s kleine jeugdafdeling) de PETA2 Award in ontvangst nemen; ruim 2000 mensen stemden op hen als beste vegan cateraar. Ze zijn hiermee de eerste Nederlandse cateraar die deze prijs in ontvangst mochten nemen.

Na zo’n versnapering schuiven we weer snel de tent binnen bij Red City Radio. Vooral het laatste album, Titles  krijgt veel stagetime. Ook het publiek, trouwens, want er wordt wat afgesprongen tijdens deze set. Persoonlijke favoriet ‘A joke With No Words’ met heerlijke meezingtekst I don’t see it, I don’t see it, I don’t see it anymore weergalmt vrij vroeg in de setlist al door het kleine Etnies tentje.

Geen tijd om op of om te kijken want zodra Red City Radio af is, mogen The Wonder Years het podium beklimmen. Met slechts 40 minuten te spelen (net zoals eigenlijk alle bands voor dinnertime) razen ze snel maar bekwaam door nummers als Passing Through a Screendoor, The Bastards, The Vultures, The Wolves en Came Out Swinging. Dat laatste nummer hebben we maar met een half oor gehoord, want dit is het moment dat er snel moet worden geschakeld naar het hoofdpodium, voor The Menzingers.

Natuurlijk is het niet vreemd om als recensent een gekleurde mening te hebben, maar The Menzingers zijn toch een band die bij iedereen een potje kunnen breken. De beste mannen waren zelfs zo sympathiek om donderdagavond 1 Mei in Ham (een plaatsje dichtbij Meerhout) een jongerencentrum onveilig te maken, samen met een viertal andere bands. Ondanks dat ze zich in zo’n kleine intieme setting erg goed houden, zijn de vier jongens uit Pennsylvania ook zeer goed op hun plek op het grote Monster stage. Met een prettige mix van oud werk (van meesterwerkje On The Impossible Past) en nieuwe songs (van het pas uitgekomen Rented World) is de set een aaneensluitend geheel van prettige, dansbare, zingbare songs. Van opener en recente single I Don’t Wanna Be An Asshole Anymore tot onvermijderlijke afsluiter The Obituaries (“I will fuck this up, I fucking know it”), rondkijkend in de pit lijkt iedereen het naar zijn zin te hebben.

Na dit stukje dansen, hobbelen we rustig terug naar the Etnies stage, waar net voor zessen Iron Chic zal spelen. Vorig jaar speelden zij ook al op dit podium, maar was debuut EP Not Like This nog niet zo bekend bij het publiek. Nadat ze recentelijk The Constant One uitbrachtten, is dat wel anders.  De nummers worden gretig meegezongen, de pit kolkt en de stage wordt gedived. Zoals ze zelf zeggen “Iron Chic is a decent band from Long Island, NY. They play songs that are acceptable.” Groezrock was het hier,net als wij, duidelijk mee eens; meer dan acceptable.

Wederom tijd voor een stagewissel, maar nu voor wat langere tijd. We pakken nog de laatste zonnestraaltjes mee bij Alkaline Trio. Eerlijkheid gebied te zeggen dat uw veldreporter niet een superfan is van deze band, maar met wat biertjes er bij is het geen onverdienstelijke show. Maar deze valt toch wel wat in het niet bij de volgende band waar we supersiked voor zijn; Up next op de main stage zijn de eerste Dinosaurussen van vanavond.

Om 21.00 stappen Milo en kornuiten, ook wel bekend als Descendents, het podium op voor een uur lang punkrock. Met materiaal van al hun platen, openend met Everything sux wordt ook de show volgestampt met klassiekers als I am the One,  I don’t want to Grow Up en I like Food¸ maar ook voor het introspective is ruimte in nothing with you en onder andere MyAge. Na een kort intermezzo tijdens All-o-Gistics met iets wat lijkt op een tien geboden bod, wordt Coffee Mug zomaar twee maal gespeeld.  Voordat de oude rotten met een brede glimlach op het gezicht het podium af lopen, drukken ze ons op het dat ze toch echt geen Loser zijn.

Als we af mogen gaan op de hoeveelheid shirtjes, sweaters en truien met deze band er op, kan een groot deel van het publiek gewoon nog de laatste trein naar huis pakken, want het festival is grotendeels al gemaakt.

De zon is inmiddels onder, dus begeven wij ons nog maar eens naar de speciale halve liter bar, waar men met zorg en aandacht, zonder automatisering dus, de bezoekers voorziet van een grote beker gersten-nat. Vlak daarnaast bevind zich iets wat zich het beste laat omschrijven als de “Jäger compound”, een soort speelgebied aangekleed door het kruidenlikeurtje, met veel zwart en oranje. Een opvallende hoeveelheid non-punk muziek wordt gedraaid, en zelfs ook gewaardeerd door de bezoekers. Een feestje binnen een feestje. Fat Mike zou er ook wel om kunnen lachen in ieder geval.

De eigenaar van Fat Wreck Chords en lid van Me First and the Gimme Gimmes staat om middernacht paraat met zijn beste maten van NoFX. Ze hebben wat te vieren, want Punk in Drublic kwam dit jaar twintig jaar terug uit. Een heugdelijk feit, wat wordt herdacht door het volledige album intergraal te spelen. Maar NofX zou NofX niet zijn als ze dat gewoon niet zouden doen, want dat zou betekenen dat ze met megahit Linoleum zouden beginnen en dat zou volgens Eric Melvin ‘helemaal niet leuk zijn’. De band bekent later in de set dat ‘het album eigenlijk helemaal niet zo goed is’, maar het gejuich uit het publiek doet anders vermoeden. De setlist (of ja, eigenlijk de albumtracklist) wordt door elkaar gehusseld, maar als Don’t Call me White wordt ingezet ontploft de tent. Tussendoor worden de hits niet geschuwd (Franco Un-american, Murder the Government, The Seperation of Church And Skate) en de grappen worden er ook niet beter op. Gelukkig is het voordeel dat het meerendeel van het publiek ‘Fat-Mike-drunk’ is, en het de kwaliteit allemaal niet lijkt te deren. Tijdens het afbreken van het podium klinkt ‘Theme from a NOFX Album’, maar de meeste punks kan het niet schelen. Een paar laatste biertjes op de camping, en dag één is klaar. Morgen nog genoeg te zien, de kop is eraf.

Lees hier de recensie van Dag 2, met onder andere Funerall Dress, The Toasters en The Offspring!


Wat moet je zeer zeker zien op Groezrock 2014?

GR14_facebook_header

Groezrock staat letterlijk om de hoek; donderdag om 18.00 ging de camping open, waarna op vrijdag om 12.00 het festival in volle vaart zal starten.  De meesten hebben al hun eigen timetable gepland, en het wordt op sommige punten nog lastig kiezen. Uiteraard zal iedereen vooraan staan bij NofX (die Punk In Drublic intergraal zal spelen), The Offspring (dat het tevens 20 jaar geleden uitgekomen ‘Smash’ viert) en The Descendents (Everything Sucks!), maar er is meer. Weet je van gekkigheid niet meer welke van de andere ruim 70 bands je moet gaan zien dan zijn hier per dag de tips van onze fieldreporter (tentreporter?) Nick.

Vrijdag:

The Menzingers – 16.10 – 16.55 Monster Main Stage

Met hun pas uitgekomen album Rented World onder de riem voorspelt het kwartet uit Pennsylvania weer een show vol enthousiast meezingbare liederen en ook genoeg ruimte om een beetje te pogoën.

Iron Chic – 17.55 – 18.40 Etnies Stage

De rauwe, heldere vocals van frontman Jason Lubrano zullen weergalmen door het kleine Etnies stage tentje, waarbij de vuisten in de lucht gaan en de armen om schouders heen worden geslagen.  Waar vorig jaar de tent halfvol stond, zal het dit jaar vermoedelijk wel wat drukker zijn. Ben er dus op tijd! Meezingen is een must, stagediven en crowdsurfen aanbevolen.

H2o – 21.35 – 22.35 Etnies Stage

Typische NYHC, die al bijna 20 jaar meegaat. Daarom niet minder slecht natuurlijk, maar vast niet je eerste kans om ze te zien. Als je denkt ‘waarom zou ik ze dan (alweer) gaan zien op Groez?’. Simpel. Het gerucht gaat dat Travis Barker invalt op drums. En wanneer krijg je de kans om samen met die bekende hanekam op het podium te staan?

Zaterdag:

The Priceduifkes – 12.35 – 13.10 Etnies Stage

Nog niet helemaal wakker na het korte nachtje wat je dankzij de beroepsmalloten van NoFX hebt gehad? Laat je dan de oren uitspuiten door The Priceduifkes. De band die alleen al pluspunten verdient voor de originele naam schopt je een prima start in van deze tweede festivaldag. Plus, Belgisch trots. We zijn tenslotte in Meerhout.

Cro-Mags – 19.05 – 19.55 Etnies Stage

Op Groezrock kom je veel nieuwe, verse punkbandjes tegen, maar ook de diepe wortels worden niet vergeten.  Al sinds de vroege jaren 1980 is deze band toonaangevend en hun zoektocht naar de meest smerige, kwaaie en boot-to-the-face-achtige vorm van harde muziek maakte niet alleen deel uit van, maar startte mee de hele NYHC-scene op. Zonder Cro-Mags geen metalcore, geen crossover-punk, geen thrashcore. Of toch niet zoals we het nu kennen. Verplichtte kost voor de jonkies dus!

En dan het zaterdagdilemma:

Zoals je gewend bent op Groezrock kom je naast punk, hardcore en metalcore ook nog wat andere oddball genres en bands tegen. Dit jaar presenteert dit voor mij persoonlijk een dilemma, namelijk:

The Hives – 22.35 – 23.35 Monster Main Stage

Deze strakbepakte Zweden rocken strakker dan sommige skinnyjeans van sommige bezoekers, en trekken harder van leer dan sommige studs in de jassen van anderen. Al jaren poeren ze album na album uit met groteske, theatrale tracks die live niet te versmaden zijn. Al passen ze misschien niet helemaal tussen alle punks, The Hives horen op een groot podium.

Maar op een ander podium, tegelijkertijd:

The Toasters – 22.35 – 23.35

New Yorks oudste Third Wave Ska Band, onder leiding van Robert ‘Bucket’Hingley speelt op het kleinste podium van het hele festival. Deze ska-legendes zijn al jaren niet meer in de buurt geweest, en nu staan ze plots op dit Belgische festival te spelen. Echte 90’s kids zullen de band vooral (her)kennen van de muziek die ze maakten voor het whacky animatieprogramma ‘Kablamm!’ op Nickelodeon (theme song ‘Two Tone Army’ blijft een classic) maar ook de rocksteady en pure uptempo ska wordt niet vergeten.

Bovenstaande zal dus een pittige keuze worden, voordat we uitdrijven tijdens Smash van The Offspring, waarna er zal kunnen worden terug-gekeken op een vermoeiend, maar zeer bevredigend weekend gevuld met bier, punk en puike sferen. Lees de recencies later hier terug, en houd ondertussen de MuzikaleVibe-twitter in de gaten voor tussentijdse updates!

 


Preview: twee dagen vol feest, bier en ander vertier op 23e editie van Groezrock!

GR14_facebook_header

Ook dit jaar vind in Meerhout, België voor de 23e keer Groezrock festival plaats. Een jaarlijks terugkerend festival waar de beste punk en hardcore bands van over de hele wereld samenkomen voor twee dagen vol feest, bier en ander vertier. Verspreid over vier podia vinden we dit jaar meganamen als NOFX, The Offspring, The Hives en The Casualties, maar ook Descendents, ALL! en het Belgische Funural Dress. Naast punk is er op het Impericon stage veel ruimte voor metalcore en aanverwantte stijlen met onder andere ons eigen The Charm, The Fury, Apologies, I Have None, Terror (die eerder dit jaar schitterden op de EMP Persistence Tour) en zelfs The Wonder Years (die het niet onverdienstelijk deden op de Vans Warped Tour).

Naast deze twee grote, vinden we op het Belgische festival ook twee wat kleinere podia, zoals het Etnies stage, waar, als we mogen afgaan op de voorgaande jaren, stagediven en crowdsurfen niet alleen toegestaan, maar ook aangemoedigd wordt. Met namen als H2O, La Dispute, Iron Chic, Red City Radio, Judge en Cro-Mags zou dat wel moeten lukken. Gelukkig kunnen we ook ons ska en folk hart ophalen op Groez (zoals de bezoekers het festival liefkozend noemen) want onder andere The Toasters, Larry and his Flask en Bim Skala Bim spelen op het MacBeth stage, het kleinste podium wat het festival rijk is.

Traditiegetrouw begint het festival al een dag van tevoren (dit jaar op 1 mei) met de Accoustic Punk Meeting op het campingterrein, waar artiesten en bezoekers gezellig met een (de naam zegt het al) accoustic gitaartje nummers mee zingen. Dit jaar onder andere met de Australiërs van The Smiths Street Band en het Britse Ducking Punches.

Al met al dus een heel druk, vol en vooral gezellig weekend, 2 en 3 Mei. Rasechte oerpunker Nick van den Ende sturen we de festivalweide in om verslag te doen, zodat je er toch een beetje bij kan zijn. Of koop natuurlijk je tickets op de website van Groezrock. De complete line-up ziet er nu als volgt uit:

GR2014


Review & Foto’s: uitverkochte 7e editie van Speedfest sloopt de trommelvliezen!

Voor de 7e keer presenteert Peter Pan Speedrock in Eindhoven Rockcity het eigen festival Speedfest. Van 13:00 tot 01:00 stond het Klokgebouw vol met liefhebbers van punk, metal, psychobilly, garage, rock ‘n roll en bierrr. Gedurende de dag was er vanuit de lange rij voor de ingang zelfs te zien hoe er een bordje met ‘uitverkocht’ op het raam kwam te hangen. Wij waren erbij voor een uitgebreid verslag in woord en beeld.

Hoewel in het Thunderbolt Café – bekend van Paaspop- afgetrapt wordt met het Rock ‘n Rolliteratuurtje, gaan wij direct voor de muziek. Zo wordt ar achtereenvolgens afgetrapt met half uur durende sets van het betoverende My Sleeping Karma, nationale trots The Dirty Denims en extroverte Drugsmokkel. De eerste noemenswaardige set is voor John Coffey, die zowel met zijn muziek als zijn show -zo staat hij ineens in het publiek met zijn microfoon- een sterke indruk weet te maken.

De overstap maken we vervolgens van het Wrecker- naar het Demolition Stage, alwaar ons een portie stoner te wachten staat. Maar liefst drie bands die wij erg waarderen zullen op rij spelen, te beginnen met -het uit de dood herrezen- Candybar Planet. Het Nederlandse drietal gaf ons op Paaspop al een lesje hoe het moet en weet ons nu, ondanks het minder klinkende geluid, wederom mee te nemen naar de eigen wereld. Ook komen er nieuwe tracks voorbij, welke even oud en vertrouwd als de rest klinken; het trio komt in 2013 namelijk met een nieuw album.

Dat het publiek zich kan vinden in dit genre blijkt als het bij Red Fang massaal richting deze zaal trekt. Voor een vol pand sleuren frontman Aaron Beam en zijn mannen zich door de zware set, waarbij zij op een hoog gehalte interactie en reactie van het publiek kunnen rekenen. Alhoewel de Amerikanen een ijzersterke show neerzetten, zal er altijd baas boven baas blijven bestaan..

Na de ombouw staat namelijk Orange Goblin op de planken, welke aan de lopende band de meest pakkende, overweldigende riffs de zaal in smijt. De haren en de broekspijpen in het industriële pand wapperen er stevig op los en de energieke frontman zoekt regelmatig contact met de voorste rijen. Nog verbijsterd van dit absolute hoogtepunt -en onder het genot van een hapje in de eethoek- valt Graveyard weg tegen deze concurrentie.

Feestpunk, zoiets zouden wij ervan maken als we The Toy Dolls in één woord mochten beschrijven. Veel clichés, mannen op leeftijd met groene haren, standaard loopjes en drumwerk, confetti en nietszeggende teksten.. reden genoeg voor een feestje, welke uitbundig wordt gevierd door een haast non-stop crowdsurfende rock ‘n rollstoeler, die naar verluid niet voor het eerste jaar op Speedfest rondhangt.

Host Peter Pan Speedrock speelt volgens de traditie ook nog een klein uurtje, voordat we de langharige man(n)en -oké flauw, wie niet op Speedfest- van Monster Magnet in de andere zaal mogen aanschouwen. Zij brengen Spine of God integraal en de reactie van het publiek laat zien dat dit gewaardeerd wordt. Qua persoonlijke smaak kunnen wij hier minder mee, dus checken we het onder het genot van een biertje, alvorens we ons richting de laatste act van deze editie werken.

Die laatste act is Suicidal Tendencies. Hardcore-punk, waarbij de leeftijd op het publiek vergelijkbaar is met de old-school fans uit de beginjaren. Dit doet niks onder aan de set en met een groot deel op het podium wordt de 7e, wederom succesvolle, uitverkochte editie van Speedfest tot een geslaagd einde gebracht. De trommelvliezen zijn in ieder weer gesloopt.

Gedurende het festival heeft Elke Teurlinckx foto’s -zoals degene in dit artikel!- gemaakt van de vele acts. Deze zijn via onze facebook te vinden, door hier (of op bovenstaande afbeeldingen) te klikken!


Rock Werchter Dag 4: Eenzaam hoogtepunt en funky afsluiting!

Wie het over het landschap van Belgische festivals heeft, zal in één adem de naam Rock Werchter laten vallen. Afgelopen weekend was het weer zover; bij het dorpje Werchter vond de 38e editie van het festival plaats. Ditmaal zorgen de kopstukken Pearl Jam, Red Hot Chili Peppers, The Cure en Editors voor een uitverkocht huis, zowel bij de dag- als bij de combitickets; 139.000 unieke bezoekers, waarvan er 60.625 op een van de vele campings verbleven. Nog een nieuwtje was de uitbreiding van het terrein met 1,5 ha en een derde podium, The Barn genaamd. Een terugblik op de vierde en tevens laatste dag van Rock Werchter, zondag 1 juli..

Dag 4, de allerlaatste dag van de 2012 editie van -een nu al fantastische- Rock Werchter. De temperaturen gaan weer omhoog en de zon laat zich weer veel zien, waar de bijbehorende ontblote lichamen veelal ook als aangenaam worden bestempeld. Naast de geweldige sfeer, het fijne eten, koude pintjes en een goeie organisatie zou je bijna vergeten dat er ook nog veel lekkere muziek gemaakt wordt.

Zo beginnen we vandaag met The Hickey Underworld op het hoofdpodium, Other Lives in de Marquee en Isbells in The Barn en worden deze door respectievelijk The Vaccines, Kitty/Daisy & Lewis en Anna Calvi opgevolgd. Absoluut geen slechte optredens, maar zeker ook niet de belangrijkste shows van het festival.  Interessanter wordt het als Dropkick Murphys vervolgens de weide voorziet van nummers die menig supporters ook uit het voetbalstadion zal kennen. Maar ook de simpele punkrock en een misplaatste cover van AC/DC‘s T.N.T. kunnen nog niet overtuigen.

Na de Zuid-Afrikaanse freakshow van Die Antwoord en de passage van Noel Gallagher’s High Flying Birds lijkt het dan alsnog raak; in The Barn wordt het warm, zelfs heet, als Ed Sheeran als enige niet-dj act in zijn uppie een waanzinnige set neerzet. De roodharige, 21-jarige Brit is de ideale schoonzoon. Slechts bewapend met een gitaar, loopstation, samplemachine en prachtige stem betovert hij niet alleen met hits Lego House en A-Team, maar ook met zijn reggae en hiphop-achtige covers van bijvoorbeeld een 50 Cent of inspiratiebron Nina Simone. Het absolute hoogtepunt van de laatste dag, maar -naar onze mening- stiekem ook van het gehele festival.

De jonge Amerikaanse hiphopper en vriend van de eerder verschenen Wiz Khalifa, Mac Miller genaamd, zet als tieneridool een set neer die waarschijnlijk alleen door de fans als goed bestempeld zal worden. Een vaartloze en veelal bij elkaar geschraapte show waarbij het geluid ook niet bevorderend werkte. Dit was wel beter bij Florence + The Machine op het hoofdpodium en de romantische man James Morrison in The Barn.

Het einde komt dan toch echt in zicht als Snow Patrol genoeg hits op het publiek afvuurt en een halve afvaardiging van PendulumKnife Party genaamd, hetzelfde doet met snoeiharde dubstep en drum ‘n bass-beats. Steve Aoki maakt het feestje in de Marquee compleet, Milow doet dat voor het thuispubliek in The Barn en de eer op het grote podium is dit jaar aan Red Hot Chili Peppers. Woord voor woord kunnen de liederen worden meegezongen, Chad Smith is een beest achter het drumstel, Flea speelt en slapt op zijn bas alsof z’n leven er vanaf hangt en Kiedis bewijst niet zozeer de beste zanger maar zeker een meer dan prima showman te zijn. Er worden sporadisch zelfs nog wat funky jamms uitgeperst, waar vooral de ritmesectie bewijst nog niet aan stoppen toe te zijn. Enige minpuntje is het ontbreken van Frusciante; vervanger Klinghoffer kan zeker gitaarspelen, maar geeft qua riffjes, solo’s en backing vocals toch een gevoel dat niet naar de Peppers neigt.

Rock Werchter kende de jaarlijkse hitte, maar ook regen. Hoogtepunten en tegenvallers. Rebelse Rock tot Intieme Indie en Duistere Dubstep. Grote namen en nieuwe talenten. Belgisch voedsel en koude pintjes. Een uitverkocht huis en drukke camping. Gemoedelijke bezoekers en goeie organisatie. Kortom; veel, maar dan ook echt weer veel gezelligheid op het ideale festivalweekend. See You Next Year! #RW13

De review van Rock Werchter Dag 1, met onder andere Skrillex, The Cure en Amon Tobin kan je hier terugvinden!

De review van Rock Werchter Dag 2, met onder andere Jack White, Pearl Jam en Deadmau5 kan je hier terugvinden!

De review van Rock Werchter Dag 3, met onder andere Editors, Incubus en Chase & Status kan je hier terugvinden!


Rock Werchter Dag 3: Een zegetocht het hart in!

Wie het over het landschap van Belgische festivals heeft, zal in één adem de naam Rock Werchter laten vallen. Afgelopen weekend was het weer zover; bij het dorpje Werchter vond de 38e editie van het festival plaats. Ditmaal zorgen de kopstukken Pearl Jam, Red Hot Chili Peppers, The Cure en Editors voor een uitverkocht huis, zowel bij de dag- als bij de combitickets; 139.000 unieke bezoekers, waarvan er 60.625 op een van de vele campings verbleven. Nog een nieuwtje was de uitbreiding van het terrein met 1,5 ha en een derde podium, The Barn genaamd. Een terugblik op de derde dag van Rock Werchter, zaterdag 30 juni..

Dag nummer 3 begint wat later en geeft dus de gelegenheid om uit te kunnen slapen, voor zover een festivalcamping daar de gelegenheid toe geeft. Bij aankomst op het festivalterrein speelt Belgische hiphopformatie ‘T Hof Van Commerce met zelfverzonnen woorden en doet het ons het meeste denken aan de zuidelijke variant van De Jeugd Van Tegenwoordig. Hoe divers het festival is, wordt wederom bewezen door de vlotte overgang naar de catchy rock van Black Box Revelation en de aanstekelijke hardrock van het Australische Wolfmother.

Na een herkenbare set van de oude mannen van Simple Minds in The Barn staat de britpop van Kasabian op het hoofdpodium, waar het nummer Fire de temperatuur letterlijk weer op laat laaien. Ideaal ook voor Mumford & Sons, welke ondanks de hits wat minder over lijken te komen op het publiek. Het weer luistert daarna naar de gebeden en laat het iets grauwer en donkerder worden, waardoor de langzame, op The Cure lijkende muziek van The xx beter uit de verf komt dan verwacht.

Het moment van de waarheid van Rock Werchter 2012 lijkt dan aangekomen. De boeking van Editors werd -na een fantastische show in 2008- onder luid gejuich ontvangen. Hoewel de band nergens een dergelijke populariteit kent als in België, bracht de plaats als headliner van de zaterdag bij sommige mensen echter enige twijfel. Al snel blijkt dit zeer onterecht, want de betoverende stem van Tom Smith onder de donkere hemel blijkt wederom een gouden combinatie. Een stevige set wordt geëindigd met het nodige geknal en vuurwerk en tijdens No Sound But The Wind spreekt de frontman de magische en memorabele woorden ‘This is now your song!’ Een zegetocht, rechtstreeks het hart in!

Tegelijkertijd sluit Incubus The Barn af met een set vol oude knallers, blaast Paul Kaklbrenner de Marquee met techno tot een einde en zorgt Chase & Status op het hoofdpodium voor een energieke afsluiting met live dubstep, grime, hiphop en garage. Voordat er weer de tent in wordt gedoken, drinken we -onder het genot van de gemoedelijke Belgische sfeer- nog een ‘pintje’ en maken we ons klaar voor de laatste dag; Red Hot Chili Peppers, Knife Party en Snow Patrol staan voor ons klaar.

De review van Rock Werchter Dag 1, met onder andere Skrillex, The Cure en Amon Tobin kan je hier terugvinden!

De review van Rock Werchter Dag 2, met onder andere Jack White, Pearl Jam en Deadmau5 kan je hier terugvinden!


Rock Werchter Dag 2: Rocken met een dance-twist!

Wie het over het landschap van Belgische festivals heeft, zal in één adem de naam Rock Werchter laten vallen. Afgelopen weekend was het weer zover; bij het dorpje Werchter vond de 38e editie van het festival plaats. Ditmaal zorgen de kopstukken Pearl Jam, Red Hot Chili Peppers, The Cure en Editors voor een uitverkocht huis, zowel bij de dag- als bij de combitickets; 139.000 unieke bezoekers, waarvan er 60.625 op een van de vele campings verbleven. Nog een nieuwtje was de uitbreiding van het terrein met 1,5 ha en een derde podium, The Barn genaamd. Een terugblik op de tweede dag van Rock Werchter, vrijdag 29 juni..

Na een kort nachtje staat er een nieuwe dag op het programma. De regen tikt met vlagen op de tent en de temperatuur is wat aangenamer dan gisteren. Maar goed ook, want na de opening met punkers X wordt het alsnog warm op het podium met een 3e Rock Werchter show van Mastodon. Een beetje vreemd is de overgang van het metal-gezelschap naar de hiphoppers van Wiz Khalifa. Desalniettemin wordt het feest dankzij nummers als Black And Yellow en No Sleep.

Als gezette frontvrouw Beth Ditto en consorten het podium betreden vliegen bekende nummers om de oren. Zowel eigen krakers als covers van bijvoorbeeld Pearl Jam -die later nog op moet treden- komen voorbij. Hierna staat er een legende op het podium; Jack White geeft een greatest hits set weg van solo-werk, nummers van The Raconteurs, tracks van The Dead Weather, de samenwerking met Danger Mouse, een cover van Dick Dale en natuurlijk bekendste werk van The White Stripes. Met een van de meest gecoverde nummers ooit, Seven Nation Army, komt ook dit sterke optreden tot zijn einde.

Voor de Belgen zal een van de fijnste optredens van de dag van dEUS komen. Wij verheugen ons meer op het optreden van Pearl Jam hierna op het Mainstage. Het optreden van Eddie Vedder en zijn wederom ijzersterke band klinkt al snel beter (kon dat nog? Ja dat kan dus nog!) dan 2 jaar eerder in België, aangezien de frontman bij rode wijn fles #1 al ontzettend goed bij stem is. Hij springt op het podium heen en weer, balanceert op de versterkers en rent van de linker kant van het publiek naar de rechterkant; de speelse, eigenwijze en fabuleuze Eddie heeft zijn ouderwetse mood zichtbaar te pakken en geniet net zo hard als het publiek voor hem. Na een cover van Public Image Ltd., eigen nummer Alive, Neil Young‘s Rockin’ In The Free World en afsluiter Yellow Ledbetter is ook het toegift geëindigd en de zegetocht voor vandaag geslaagd.

Alsof dit nog niet genoeg was voor vandaag worden er kubussen op het podium gehangen en neergezet en draait Deadmau5 er nog bijna 2 uur achteraan. De electro, house, minimal, techno, dance en vooral goed ontvangen dubstep wordt ondersteund door een visueel spektakel als beelden van ruimteschepen, aliens en videogames en ‘rockt’ zo dag 2 tot een geslaagd einde.

De review van Rock Werchter Dag 1, met onder andere Skrillex, The Cure en Amon Tobin kan je hier terugvinden!


Rock Werchter Dag 1: Zweten dankzij elektronische feestjes!

Wie het over het landschap van Belgische festivals heeft, zal in één adem de naam Rock Werchter laten vallen. Afgelopen weekend was het weer zover; bij het dorpje Werchter vond de 38e editie van het festival plaats. Ditmaal zorgen de kopstukken Pearl Jam, Red Hot Chili Peppers, The Cure en Editors voor een uitverkocht huis, zowel bij de dag- als bij de combitickets; 139.000 unieke bezoekers, waarvan er 60.625 op een van de vele campings verbleven. Nog een nieuwtje was de uitbreiding van het terrein met 1,5 ha en een derde podium, The Barn genaamd. Een terugblik op de eerste dag van Rock Werchter, donderdag 28 juni..

Na het parkeren van de auto en het opzetten van het tentje is de zon volledig doorgebroken. Het is dan ook geen overbodige luxe om al wachtend voor de grote entree -want een uitverkocht festival betekent tienduizenden polsbandjes om doen- een fles water bij te hebben. Het is hierdoor ook dat we de sets van Kraantje Pappie en All-American Rejects moeten missen en binnenvallen bij de niet speciale show van Within Temptation. Vervolgens vindt meteen het hoogtepunt van de eerste dag plaats: de DJ Amon Tobin laat met dikke breakbeats en filmische dubstep de Marquee trillen. Om het ook voor het oog aantrekkelijk te maken is de dj-booth omringd door vele kubussen, welke met videoprojecties en spacey 3D-beelden worden gevuld.

Terwijl Rise Against een prima set neerzet op het hoofdpodium, moeten de hiphop-fans van Cypress Hill ietsje langer wachten. Als de formatie wat later dan gepland het podium betreed blijkt ook het geluid nog eens tegen tegen te vallen, waar zelfs nummers Light It Up en Insane In The Brain niet veel meer aan kunnen verbeteren. Garbage speelt vervolgens in The Barn een reünie-set, Blink-182 weet ondanks de herkenbare nummers niet tot een hoogtepunt te komen en Netsky  is met een liveband en special guest Selah Sue -Welke vervolgens meteen door moet om in The Barn te spelen- de ware publiekstrekker in eigen land.

Het volgende hoogtepunt kom van de Britten van Elbow. Voor de 3e keer op het festival aanwezig lijkt het ieder jaar beter te worden en betoveren nummers Open Arms en het fluitje in Lippy Kids wederom de weide voor het hoofdpodium. Dit verbaast ook frontman Guy Garvey blijkbaar zo, waardoor tot tweemaal toe de tekst wordt vergeten. Klein smetje op een magnifiek optreden. Gedurende de headline-show van The Cure lijkt het wat minder druk te zijn. De band is een voorbeeld van ‘hate it or love it’ en het oogt hierdoor minder druk. Andere verklaring hiervoor kan het dance-geweld van Skream ft Sgt Pokes of de poppy indie van The Kooks zijn.

Er is maar een manier om een warme dag als vandaag op de juiste manier af te sluiten en dat is dansen en zweten op de elektronische feestjes op het hoofdpodium en in de Marquee. Op het grote podium staat Justice, maar de grote en ontzettend populaire dubstep-dj Skrillex weet met lazers, vuurkanonnen en heel veel beukende beats definitief de openingsdag knallend af te sluiten. Terug naar de tent, want morgen is er weer een dag met Jack White, Pearl Jam en Deadmau5!


FestivalFriday presents Rock Werchter!

Een nieuwe vrijdag, dus een nieuw festival om te bespreken. Vorige FestivalFriday kwam het Belgische Graspop Metal Meeting aan bod, welke vandaag een laatste dag -met headliner Guns N’ Roses- kent. Deze week bespreken we een eveneens een Belgisch festival; 28, 29, 30 juni en 1 juli vindt Rock Werchter plaats.

Welke 10 acts mag jij -volgens ons natuurlijk- absoluut niet missen op Rock Werchter?

Donderdag 28  juni, Main Stage, 19:20 – 20:20, Blink-182

In 2005 ging de band uit elkaar, maar deze split heeft gelukkig niet lang geduurd. De band, welke stiekem toch om drummer Travis Barker draait, heeft talloze herkenbare tracks als All The Small Things en What’s My Age Again in de kast en zal voor de nodige jeugdherinneringen zorgen.

Donderdag 28  juni, Pyramid Marquee, 01:00 – 02:15, Skrillex

Terwijl er op het hoofdpodium genoten kan worden van The Cure, is stilstaan er niet bij in de Marquee. Dubstep-dj Skrillex heeft de wereld van de elektronische muziek aan zijn voeten, waarbij een optreden op dit grote Belgische natuurlijk niet mag ontbreken.

Vrijdag 29  juni, Main Stage, 14:10 – 15:00, Mastodon

Tam zal het bij Mastodon niet worden. Het metal-gezelschap kent zijn bekendheid  door optredens met bijvoorbeeld Slayer en Slipknot, maar ook zelf hebben zij het afgelopen jaar -zowel live als met album The Hunter- bewezen tot de allerbeste te behoren.

Vrijdag 29  juni, Main Stage, 18:40 – 19:55, Jack White

Een van de meest gecoverde nummers ooit is Seven Nation Army, van The White Stripes, maar ook met The Raconteurs had hij succes. Op Rock Werchter zal hij een dik uur solo aan bod komen, waarbij zijn nieuwe plaat ongetwijfeld niet zal ontbreken; Jack White.

Vrijdag 29  juni, Main Stage, 22:25 – 00:10, Pearl Jam

Als er één band deze editie geen introductie meer nodig heeft, is het Pearl Jam wel. De band rondom frontman Eddie Vedder behoort -samen met Nirvana, Soundgarden en Alice in Chains- tot de grote 4 van de grunge en scoort album na album weer goed. Sta vooral niet gek te kijken als nummers als Even Flow, Better Man of Alive uit volle borst worden meegezongen.

Vrijdag 29  juni, Main Stage, 00:45 – 02:30, Deadmau5

Na Pearl Jam is het feest nog niet afgelopen. Alsof het nog niet genoeg is komt de Britse producer/dj Deadmau5 de weide nog verder afbreken met zijn set vol electro, minimal, house, techno en zelfs een vleugje dubstep. Tel hier een spetterende lichtshow en zijn muizenmasker bij op en je hebt gegarandeerd succes.

Zaterdag 30  juni, Main Stage, 16:45 – 17:35, Wolfmother

Er werden vorig jaar een flink aantal festivals en concerten afgezegd, waaronder het Belgische festival. Het Australische hardrock-gezelschap van Wolfmother komt echter terug voor een herkansing op het hoofdpodium.

Zaterdag 30  juni, Main Stage, 01:00 – 02:00, Chase & Status

De Londense producers maken elektronische muziek, met de nadruk op dubstep en drum ‘n bass. Festivals als Lowlands, Pukkelpop en Glastonbury werden al veroverd; Vorig jaar bleek de Pyramid Marquee te klein voor dit gezelschap, dit jaar wordt het hoofdpodium op zaterdag afgesloten. Terecht, volgens ons..

Zondag 1 juli, Pyramid Marquee, 21:35 – 22:35, Knife Party

Waar Pendulum de afgelopen week nog bekend maakte het rustig aan te gaan doen, gaat het voor de wind met ‘zij-project’ Knife Party. Met deze eveneens elektronische act -maar dan zonder de instrumenten- zal de Marquee worden omgetoverd tot een dansende, springende en losgaande massa.

Zondag 1 juli, Main Stage, 23:30 – 01:00, Red Hot Chili Peppers

De Red Hot Chili Peppers hebben een geschiedenis met Rock Werchter; In 2006 stond de band ook al als afsluiter op het programma. Toen was gitarist John Frusciante nog van de partij, welke in 2011 is vervangen door vriend Josh Klinghoffer. Of dit een net zo succesvolle afsluiting van het festival wordt, zullen we volgende week meemaken.

Er staan ontzettend veel acts op het affiche, dus de door ons gekozen acts zijn slechts een minuscuul deel van het programma. Voor een blik op het gehele affiche kan je op de website van Rock Werchter terecht. Vinden we jou bij een van bovenstaande acts terug, of heb je hele andere must-see bands?

Een gaaf festival bij jou in de buurt, of misschien zelf wel in de organisatie van een (nu al legendarisch) feestje? Schroom je niet en mail het even naar Dirk@Rockblog.nl. Kans is dat jou evenement op een vrijdag behandeld gaat worden!


TalentThursday presents The Bots!

TalentThursday presenteert de beste opkomende talenten, maar ook vaste waarden die nog niet helemaal doorgebroken zijn. Deze donderdag extra aandacht voor The Bots. Wij hadden er ook nog nooit van gehoord, zouden de jonge gasten niet in het voorprogramma van Tenacious D in de Heineken Music Hall hebben gestaan.

Drummer Anaiah Lei is 14 jaar en broer en tevens zanger/gitarist Mikaiah Lei is 18. Het duo heeft slechts deze bezetting nodig om tot een melodisch punk- en bluesachtig mixje te komen. Hierdoor is de vergelijking met The Black Keys al meerdere malen gemaakt. dankzij het energielevel en het ‘bouncende’ ritme kwam bij ons de naam Rage Against The Machine in het hoofd. Twee alleraardigste vergelijkingen voor een band als The Bots..

Natuurlijk wekt dit wel wat interesse en maakt het je nieuwsgierig, check dan hieronder snel de video van de single Northern Lights uit 2011.

 

Heb jij ook een toffe rockband, sterke dj-act of iets anders muzikaals? Schroom dan niet en mail gewoon even op Dirk@Muzikalevibe.nl, wij nemen dan contact met je op en wie weet vinden je jezelf dan terug op de website!


FestivalFriday presents Download Festival!

Een nieuwe vrijdag, dus een nieuw festival om te bespreken. Vorige FestivalFriday kwam het Duitse dubbelfestival Rock am Ring/Rock im Park aan bod. Deze week blijven we bij grote buitenlandse festivals hangen met het Britse Download. Op 8, 9 en 10 juni wordt de Donnington park racebaan omgebouwd tot een walhalla voor muziekliefhebbers.

Welke 10 acts mag jij -volgens ons natuurlijk- absoluut niet missen op Download?

Vrijdag 8 juni, Jagermeister stage, 17:35 – 18:00, Skindred

Hoewel Skindred een dag later ook op een groter podium staat, is dit optreden een tikkeltje specialer. Op het Jagermeister podium zullen Benji Webbe en zijn mannen namelijk een akoestische set spelen met hun mix van metal, punk en reggae.

Vrijdag 8 juni, Zippo Encore stage, 21:00 – 22:10, Slash

Bewapend met Miles Kennedy op de zang mag gitaarheld Slash het tweede podium afsluiten. Naast het feit dat zijn albums met Guns N’ Roses nog altijd worden grijsgedraaid, kwam onlangs zijn tweede soloplaat uit; Apocalyptic Love is ouderwets goed en haalt het beste uit zowel Kennedy als Slash. Welcome To Slash’s Jungle!

Vrijdag 8 juni, Jim Marshall stage, 21:00 – 22:50, The Prodigy

Grote headliner van dag 1 is The Prodigy. Omdat deze act het meer van de dance-kant moet hebben, is er wat kritiek van de fans van het rock-festival. Na de show zullen de meningen hier niet meer over verdeeld zijn; naast oud werk speelt de energieke band ook wat primeurtjes van het komende album, waarbij stilstaan verboden en absoluut onmogelijk is.

Zaterdag 9 juni, Jim Marshall stage, 16:55 – 17:55, Tenacious D

We hoeven niemand hier meer te vertellen dat wij grote fans zijn van Tenacious D. Jack Black en Kyle Gass krijgen een uur de tijd om het hoofdpodium te laten lachen met de grappen en sketches, maar ook om het laatste wapenfeit Rize Of The Fenix te promoten. Overigens staat de band komende zondag ook in de Heineken Music Hall te Amsterdam.

Zaterdag 9 juni, Pepsi max stage, 19:10 – 19:55, Corey Taylor

Een van de vaste gasten op Download is Corey Taylor. Ieder jaar heeft ie wel ergens een plekje op het affiche bemachtigd; of het nu met zijn bekendste projecten Slipknot of Stone Sour is, of zoals dit jaar solo. In zijn eentje blijven de screams en grunts achterwege en zal de rustige kant van de muzikant naar voren komen.

Zaterdag 9 juni, Jim Marshall stage, 20:45 – 22:45, Metallica

Metallica, meer is er eigenlijk niet te vertellen. 2 uur lang staan in het teken van magnus opus Black Album, maar er komen natuurlijk ook nog andere hits voorbij. Bijzijn is meemaken.

Zondag 10 juni, Jim Marshall stage, 12:45 – 13:25, Kyuss Lives!

Wie de geschiedenis van de stonerrock gaat uitpluizen komt gegarandeerd de naam Kyuss tegen. De originele formatie had Josh Homme en Nick Olivieri -jawel, van Queens of the Stone Age- in de gelederen, maar alleen laatstgenoemde is er nu nog bij. Onder de noemer Kyuss Lives! is de band echter weer in topvorm en zal het optreden ongetwijfeld tot de hoogtepunten van het weekend worden gerekend.

Zondag 10 juni, Zippo Encore stage, 16:05 – 16:35, Ugly Kid Joe

Bij de naam van de band gaat er niet direct een belletje rinkelen, maar bekendste single Cats In The Cradle zal menig mensen bekend doen voorkomen. Ugly Kid Joe heeft een krap half uur de tijd om te laten horen geen one-hit-wonder te zijn.

Zondag 10 juni, Jim Marshall stage, 19:00 – 20:15, Soundgarden

In ieder genre zijn er wel wat toonaangevende bands, welke als oprichters of ontdekkers worden gezien; zo ook in de grunge. Samen met Pearl Jam, Nirvana en Alice In Chains behoort Soundgarden tot het machtige kwartet dat grunge op de kaart wist te zetten. Hoewel de band in 1997 uit elkaar viel, wordt er vanaf 2010 weer opgetreden. Met een album op komst zal naast bekendste hit Black Hole Sun ook al nieuw materiaal voorbij komen.

Zondag 10 juni, Jim Marshall stage, 21:00 – 22:45, Black Sabbath

Een volledige reünie werd het met het afzeggen van drummer Bill Ward niet. Toch is het optreden op Download de enige show die daadwerkelijk als Black Sabbath op de line-up staat. Deze one-off gebeurtenis kan weleens de laatste mogelijkheid zijn om de godfathers van de heavy metal live te zien.

Er staan ontzettend veel acts op het affiche, dus de door ons gekozen acts zijn slechts een minuscuul deel van het programma. Voor een blik op het gehele affiche kan je op de website van Download terecht. Vinden we jou bij een van bovenstaande acts terug, of heb je hele andere must-see bands?

Een gaaf festival bij jou in de buurt, of misschien zelf wel in de organisatie van een (nu al legendarisch) feestje? Schroom je niet en mail het even naar Dirk@Rockblog.nl. Kans is dat jou evenement op een vrijdag behandeld gaat worden!


TalentThursday presents Pulse!

TalentThursday presenteert de beste opkomende talenten, maar ook vaste waarden die nog niet helemaal doorgebroken zijn. Deze donderdag extra aandacht voor Pulse. Een herkenbare naam, aangezien we een tijdje terug een interview hadden met manager Tara van den Dries.

Het genre van het trio -Jasper Martens, Sam Hamers en Tim Peters- bevind zich in de pop- en punkrock hoek. Naast covers wordt er ook druk gewerkt aan eigen nummers, waarvan er recent al 2 zijn opgenomen. Waar het intro de spanning opbouwt en een aangename binnenkomer is, is poppunk-achtige track Some Say vrolijk en gewoon niet te zwaar. Beide maken ons in ieder geval erg benieuwd naar wat er nog komen gaat.

Hieronder kan je zelf even naar Pulse luisteren. Laat in de comments vooral even weten wat je ervan vindt!

Heb jij ook een toffe rockband, sterke dj-act of iets anders muzikaals? Schroom dan niet en mail gewoon even op Dirk@Muzikalevibe.nl, wij nemen dan contact met je op en wie weet vinden je jezelf dan terug op de website!