Posts tagged “Groezrock

Groezrock 2017: Veel Verandering, Weinig Verbetering.

GR17-fb-1200x444b

April kan doen wat ‘ie wil, maar aan het einde van de maand is het toch elk jaar weer Groezrock. Punkliefhebbers vanuit heel Europa (naast bezoekers uit de Benelux eigenlijk hoofdzakelijk Duitsers, maar ook de nodige Britten) trokken op 29 en 30 April weer naar Meerhout voor twee dagen punkrock, in zowel sfeer als muzikale omlijsting.

Is verandering ook vooruitgang?

Er waren dit jaar van de 26e editie toch wel wat dingen anders dan andere jaren, te beginnen met het terrein. Door een herverkaveling (mooi galgje woord) van het gebied waar het festivalterrein zich bevind, moest er een stuk van het oppervlak afgesneden worden. Helaas moest hiervoor de Impericon Tent van het terrein sneuvelen. De plaatsing van verschillende elementen is wat gewijzigd, maar de vaste Groezrock bezoeker laat zich hierdoor niet uit het veld slaan en vind even gemakkelijk, zij het met een klein omweggetje, zijn weg naar zowel de Monster  (main), Watch Out (semi-outdoor) en Back 2 Basic stages. Die laatste heeft dit jaar een flink stuk podium extra, om het, zoasl elk jaar, in deze tent geoorloofde, stagediven en crowdsurfen een stuk eenvoudiger te maken.

Naast de verschuivingen op het terrein is er ook een bijzondere toevoeging gedaan tussen camping en speelveld. Een soort ’24 uurs’ gebied, omheind door muren gemaakt van pallets, bevat een bar met pils en speciaalbier geschonken uit echt glas, een aantal smakelijke  eet tentjes, en een heuse BBQ stand, van de jongens van Smoke On. Hier is het mogelijk om, in ruil voor een drankbonnetje (dit jaar 2,50 euro, ook in de punk moeten ze mee) je eigen meegebrachtte vlees te laten garen.

Voor de innerlijke mens wordt op groezrock altijd goed gezorgd, zo ook door Just Like Your Mom. Deze hadden voor de gelegenheid in samenwerking met (sub)headliner Anti-Flag een speciale ‘vegan pulled pork’ ontwikkeld, waarvan er 10 % van de opbrengst aan een goed doel wordt geschonken, “because we all do give a fuck”.

Dag 1 – Deftones verovert niet de Anti-Flag

Daar zit ‘m ook gelijk het begin van de kneep waarom Groezrock 2017 anders aan voelde dan andere jaren: de lineup. Grotendeels komt het festival op beide dagen met grote “échte” punk rock headliners (Rancid, NOFX, Bad Religion, Sum 41, Offspring in andere jaren) maar die blijven dit jaar met Deftones (zaterdag) en Parkway Drive (zondag) toch best wel uit. Uiteraard, deze bands trekken zeker de nodige bezoekers, maar toch voelt het niet helemaal juist. En dat is gedurende het hele weekend.

Festival opener Red City Radio is waarschijnlijk nog wat brak van de pre-party op vrijdag, want het komt allemaal wat lauwtjes over, ondanks de welbedoelde “We’re Red City Radio and we’re here to party”. Flatliners brengen  al wat meer schwung in de tent. Het Belgische Cocaine Piss brengt de koude ledematen wel op gang bij het kleine Watch Out podium, waar de tengere zangeres maar weinig op kan blijven staan. Met nog 10 minuten over, blaast het hardcore/harsh noise orkestje af en laat menig bezoeker snakken naar meer. Of, zoals iemand zei ‘blij dat het over is, ik had al hoofdpijn, maar nú…!’. Smaken verschillen gelukkig.

Op beide dagen zijn er bands die maar slecht uit de verf komen door het gebrek aan podiumaankleding of zelfs een backdrop. Swinging’ Utters is er daar een van. De band zet een ongeinspireerde set weg die lijkt op te werken naar Five Lessons Learned, het nummer dat de meesten zullen kennen uit de Tony Hawk game. Clowns, daarentegen, zetten met hun nieuwe album Lucid Again (wat later deze maand pas officieel uit komt) op zak een strakke, energieke skatepunk show neer.  Beide Fat Wreck Chords bands, maar een flink verschil in kwaliteit.

De huisvaders van Bouncing Souls zijn er dit jaar ook weer bij, maar deze band geeft eigenlijk gewoon een prima showtje. Niet uitmuntend, maar ook niet slecht.

Een van de  hoogtepunten van dit weekend is eigenlijk vrij vroeg op de zaterdag. The Menzingers, die rond Europa trekken met nieuw album After The Party, spelen hun laatste show van de tour. De hele tent voelt als één grote sing along, van opener Telling Lies via hits als I Don’t Wanna Be An Asshole Anymore  en The Obituaries  werken ze er in een kleine drie kwartier een fantastische set door heen.  Uitdrijvend lopen we langs Amsterdammer Tim Vantol die lekker op z’n accoustische gitaartje speelt op de Watch Out stage, maar ‘dat kennen we nu wel’. Ook hardcore legendes Cro-Mags ‘horen we van een afstand’, maar laten we aan ons voorbij gaan.

Een band die niet zo opvalt op het affice, mede door een naamswijziging naar een afkorting van drie letters, is AJJ  (voorheen Andrew Jackson Jihad). Een band met goudeerlijke, haast therapeutische folksongs gespeeld door een setje gepassioneerde jongemannen. De zon is intussen onder gegaan, maar de liefhebbers schuiven bij elkaar bij het kleinste podium op het terrein en maken zich klaar voor een uurtje mee zingen en emotie. Met nummers over de meest uiteenlopende ondewerpen en zeer geschikte praatjes tussendoor zet de band een mooie intieme set neer waarbij ze (als een van de  weinige acts dit weekend) de verwachting volledig waarmaken. Nieuwe album The Bible pt. 2 is nu uit, dus check de heren als je kan.

De eerste dag wordt afgesloten door Deftones op het hoofdpodium (indrukwekkende lichtshow en een zanger die zijn voet breekt) maar voordat we daar even spieken speelt Anti-Flag een afgeladen Back 2 Basics eigenlijk gewoon helemaal onsdersteboven en binnenstebuiten. Zelfs vanaf buiten de tent was het een  puike show die aan elkaar hing van melodieuze meezing punk en politiek geëngageerde publieksinteractie. Op het viertal uit Pittsburgh, Pennsylvania viel al drie keer eerder op Groezrock niks af te dingen, en dat was dit jaar ook zeker niet anders.

 

Dag 2- m-OI Weer, maar weer matig.

Dag twee wordt geopend door de Belgische veteranen van F.O.D.. De band gaat pas zes jaar mee, maar heeft leden met looks die er uit zien alsof ze in 1970 al politiek bewust waren. Huisvaders aan de melodieuze punkrock dus. Het is zondag, dus er werden koffiekoeken uitgedeeld vanaf het podium. Skinny Lister, een band die “aan de folk kant van Frank Turner zit”, speelt voor een weinig gevulde tent, maar de energie is er niet minder om. Prima setje, maar niks spectaculairs. Het weer is, na twee bikkelkoude nachten (ijs op de tent!) gelukkig een stuk beter geworden, dus zitten we met het gezicht in de zon en 20 graden buiten te luisteren naar Nothington,  een fris bandje uit San Fran dat het er niet onverdienstelijk vanaf brengt. Terug daarna naar het hoofdpodium naar de lolbroeken van Zebrahead, die met twee gasten in bierflespak op het podium niet echt de nadruk legden op de inhoud maar vooral op de presentatie. Uiteraard ook geen onbekenden op het Groezrock terrein, ze stonden er al twee keer eerder.

Chocking Victim, een ska-core band die na 20 jaar stil zitten eindelijk weer op treed, en voor het eerst in Europa. Dat zou wat moeten worden, zou je zeggen. Niets blijkt minder waar. De band speelt ongeïnspireerd, gehaast, en heeft weinig interactie met het publiek.

Gelukkig is het dan tijd voor Undeclinable Ambuscade. Deze Nederlandse 90′s-skate-oer-punkers zijn na jaren van rust door het festival gevraagd weer bij elkaar te komen. Goed dat Groezrock het vroeg, want de Bosschenaren hebben er een uiterst succesvolle reünie tour aan over gehouden. Helaas kunnen we niet de hele set zien, want we moeten door naar andere legendes. Cock Sparrer maakte al punk toen vele bezoekertjes nog slechts een twinkeling in de ogen van hun vader waren. Deze oi-boys uit het Oosten van London laten er nog minder gras over groeien dan haar op hun hoofd. Bretels strak, broekspijpen omgeslagen en gaan. De band heeft net een nieuw album uit, maar dat deert niet, het grootste deel van de set bestaat uit songs van het in 1983 uitgekomen Shock Troops. Afsluiter England Belongs To Me galmt over de hele weide haast, als je mag afgaan op het aantal geheven vuisten. Jeff Rosenstock kabbelt intussen vast wat vooruit op het Watch Out stage. Niet zo goed als AJJ de dag er voor, maar qua folky invloed en humor met het publiek minstens op het zelfde niveau.  De laatste festivaldag wordt later vanavond afgesloten door Parkway Drive, maar dat haalt deze murw geslagen recensent niet meer. De kou, het bier en de algehele sfeer zorgen er voor dat zelfs Pennywise, die hun album About Time in z’n volledigeheid speelt, de beentjes niet meer in beweging krijgt.

Het festival voelt, zonder mega punkrock afsluiters op beide dagen, toch een beetje onaf. De bezoekersaantallen vielen gevoelsmatig tegen, want met uitzondering van een paar acts, puilde nergens de tenten enorm uit. Geen grote verrassingen, geen mega spektakels, niets van dat al.  Helaas, Groezrock – dit jaar geen perfecte editie (gelukkig wel wat fijne bands), volgend jaar maar weer wat beter de best doen.


Groezrock maakt laatste grote hoeveelheid namen bekend!

GR17-1

Op 28 februari maakt Groezrock de laatste grote hoeveelheid namen bekend, waarmee ze de lineup op een naam na, rond maken. Om te beginnen met slecht nieuws: de ‘Impericon.de’ stage, die in andere jaren als een soort ‘tweede main stage’ fungeerde en waar vorig jaar nog onder andere Frank Turner And The Rattlesnakes stond, is helaas niet meer. Gelukkig zijn er nog genoeg vette namen om aan te kondigen, zoals bijvoorbeeld old school hardcore legendes Gorilla Biscuits, Cro-Mags en No Turning Back. Maar ook de eerste Europese show ooit van politieke ska-core legendes Choking Victim.

Ook als je van pop-punk houd zit je, naast de al behoorlijk indrukwekkende line-up ook dik in orde met o.a Toyguitar, Red City Radio en Nothington.  Zelfs oerfolkpunker Jeff Rosenstock komt langs, en het wordt zeker feest met de mannen van Zebrahead.

Tot slot is een Belgisch festival niet compleet zonder wat acts van eigen bodem, dus geven ook Cocaine Piss, Brutus en F.O.D. acte de présence.

De kaartverkoop voor het festival gaat ontzettend hard, dus you snooze you lose – de VIP combitickets zijn al uitverkocht. Voor de rest van de aangekondigde namen en het kopen van kaarten kijk je op de website: groezrock.be


Groezrock kijkt vast naar 2017 en pakt uit voor kerst!

GR17Banner

Groezrock, in het Belgische Meerhout, beleeft in 2017 de 26e editie. Het festival, wat zich met name richt op punk, hardcore, emo  en ska, bracht al een aantal opvallende namen naar buiten als headliners, namelijk Deftones en Parkway Drive. Verder zijn ook onder meer Anti- Flag, The Menzingers, Bouncing Souls, The Flatliners en Strike Anywhere te vinden op de line up. Allemaal lekkere namen, maar Groezrock zou Groezrock niet zijn als er niet wat bijzondere sets te vinden waren.

Dit jaar komen ze onder meer van de Britse oi klassiekers Cock Sparrer, het bijzondere post-rock/shoegaze collectief Deafhaven en twee bands die sinds lange tijd weer in de originele line up bijeen komen, namelijk Underoath en Undeclinable Ambuscade.  Pennywise, een echte Groezrock klassieker (zij stonden er in 2010 en 2013 ook al), viert het 20jarig bestaan van het album “About Time”,aangevuld met klassiekers.

Alsof dit alles nog niet genoeg was, worden op de dag voor kerst nog een volgende berg fijne bevestigingen gedaan, waaronder Thrice, die dit jaar met het album “To Be Everywhere Is To Be Nowhere” kwamen. Twee oudgedienden, die dit jaar voor de vierde maal in Meerhout zullen aantreden, zijn H20 en Ignite. Top NYHC zoals je gewend bent. Vervolgens wordt ook de folk invloed niet vergeten, met Skinny Lister (UK), Tim Vantol (mét band!) en het geweldige AJJ (voorheen bekend als Andrew Jackson Jihad).

Dit zijn natuurlijk slechts de krenten uit de pap. In aanloop naar 29 en 30 april, de datum dat Groezrock dit jaar plaats vind, worden er uiteraard nog veel meer namen bekend gemaakt. Houd hier voor de website in de gaten, waar je ook de overige bands vind die tot nu toe bekend zijn. Tickets zijn al te koop via de website; http://www.groezrock.be.


Groezrock 2016 – Ondanks de blubber en kou, houd ik toch van jou!

De 25e editie van het beste punkrock festival van de Benelux heeft een enorm natte start. Het terrein is op dag nul al aan gort, zonder dat er ook maar een gelaarsd been de festivalweide heeft betreden.

De traditionele Acoustic Punk Meeting is gelukkig wel gezellig, iedereen schuift in onder de luifel van de BBQ luifel op de camping, die dit jaar een heel stuk dichterbij het festival terrein ligt als andere jaren. Op deze druilierige donderdagavond draait Goe Voor In D’n Otto iedereen goed warm voor de komende dagen. En dat hebben we nodig, want de temperatuur is niet veel soeps.

Friday, I’m in Meerhout Again

Na een woelige nacht hebben we genoeg tijd om op te starten op de camping, want het terrein gaat pas om 15.00 open. Onder het genot van de lichte reggaeklanen van The Aggrolites verkennen we het terrein, wat voor deze jubileum editie behoorlijk omgegooid is. Naast de gebruikelijke Monster Energy Stage, Impericon Stage en Back To Basics Stage, die laatste twee zonder barrier, is er dit jaar ook de Watch Out Stage. Een soort grote witte Pringle, die de tent die vorig jaar nog MacBeth heette, vervangt. De vrijdagmiddag is vrij rustig, met een paar fijne acts, zoals de ska van Less Than Jake, de vrolijke girly poppunk van Muncie Girls en de ondertussen haast klassieke troubadour folkpunkrock van Frank Turner & The Sleeping Souls, die nog een momentje neemt om een vuist in de lucht te steken voor de dit jaar overleden Lemmy. Ook de Vlaamse hardcore mannen van We’rewolves zetten een strakke set neer, voor het podium geflankeerd door de onvermijdelijke Roger de festivalbandjesman.

Allemaal prima shows, maar de oplettende bezoeker heeft gezien dat er dit jaar meer hanekammen over het terrein slenteren dan ooit, en dat heeft maar een simpele reden: Rancid. Deze skapunk pioniers trekken dit jaar met een intergrale albumtour van ‘…And Out Come The Wolves’ de wereld over, en spelen hun enige Europese show op Groezrock. Hoe is dat voor een verjaardagscadeau? Vaak is het met zulke exclusieve shows dat de show niet aan de vooraf hoge verwachtingen voldoet. Dit was niet het geval. De band, onder leiding van de met zwerversbaard getooide Tim Armstrong, speelt als hoofdset het album letterlijk van voor tot achter, wat betekent dat hits als Time Bomb, Roots Radicals en Ruby Soho al redelijk vroeg voorbij komen. Als toetje geven de Californiërs nog een paar andere kneiters van hits weg het titelnummer van het laatste album Honor Is All We Know bijvoorbeeld en tot slot Radio) We dansen de avond af in de feesttent op het campingterrein en kruipen dan de tent in voor een koude nacht.

I just can’t wait for Saturday Night

Op een 25e editie zou je verwachten dat je van hot naar her moet rennen om alle bands die achter elkaar spelen te kunnen zien. Gek genoeg is dat dit jaar niet het geval. Naast de vier stages bevind zich ook nog het American Socks Accoustic Stage, een podium van ongeveer 2 M2 waar enkele van de hoofdacts tussendoor, je raad het al, accoustic shows geven. Leuk bedacht, belabberd uitgevoerd, want er valt niet tussen te komen. Dan maar door de grote merch tenten struinen, of langs een van de vele Non Profit infostands die over het terrein verspreid staan. Ook is dit jaar de Jagermeister dj booth weer van de partij, voor de nodige foute dans hitjes. Pears, van het Fat Wreck label, geeft een niet onverdienstelijke set weg op het Back To Basics stage, maar het geluid is daar, net als de rest van het weekend, niet fantastisch. The Bennies blazen iedereen tegelijkertijd weg op de Watch Out.  Verder zien we nog Modern Baseball (knuffelbare basementdwellers), Bad Cop, Bad Cop(stoere girlpunk) vreemde eend in de bijt Julette Lewis & The Licks (die er een soort karaoke cover show van maken, met Lewis in kittige bodysuit en wapperende manen voorop), en de  mokerharde surfy hardcore Night Birds. Die laatste had een invalbassist, waardoor ze de set tien minuten voor het einde moesten staken. Een goede laatste show van hun tour in ieder geval.

De avond valt en we skanken nog even bij Mad Caddies en dansen op de foute covers van Me First And The Gimmie Gimme’s (we put the cunt back in country). De zon zakt langzaam aan naar beneden en dan wordt het echt magisch. Iron Chic blaast ons nieuwe energie in, met zowel een Ramones (Bonzo Goes To Bitburg) als een hele ouwe Green Day Cover (She). Een van de weinige clashende sets, want op de Watch Out Stage speelde op dat zelfde moment het Canadese Pup.  Normaliter eindigt Groezrock de dag met een paar  zeer energieke bands, maar dit jaar dooft het rustig uit, met een bijzonder puike maar nergens spannende set van Dillinger Four, en  een prima show van No Use For A Name met een mooi eerbetoon aan Tony Sly. Persoonlijk allemaal niks mis mee, maar toen kwam het moment voor de grote dag/festival afsluiter: 90′s skatepunk legends Sum41. Ik weet niet wat er bij hen die ochtend in het kopje koffie zat, maar volgens mij geen caffeïne. De set sleepte zich voort van hitje naar hitje, met een totaal overbodige cover van Queen’s We Will Rock You ergens in het midden, en een hoop oeverloos gezwam. Mentaal was ongeveer 2/3e al afgehaakt en de rest was al bezig om de tent in te pakken, want de fut was er ver uit. Pech voor Deryck Whibley en consorten, maar het lijkt ze niet veel uit te maken, want na de routine van de set verlaten ze het podium vrij snel.

Eindconclusie: Ondanks een ontspannen slentering van band naar band, met slechts een paar hoogtepunten (Rancid als absolute nummer één) was deze editie zeker niet de knaller die een 25 jarig jubileum verdient. Volgend jaar beter, en dan mag het allemaal best wat beter weer zijn.


Preview: Groezrock 2016 – Wie jarig is trakteert!

In 2016 bestaat punkrock festival Groezrock 25 jaar, en dit jaar wordt er echt uitgepakt.

Afgelopen maandag werden de laatste drie namen bevestigd. Het affiche werd volmaakt met het vlaamse We’re Wolves, het Duitse Caliban, wat er voor de 5e keer speelt en het tiende album presenteert, en een speciale tribute set aan Tony Sly -de helaas in 2012 overleden zanger van de band No Use For A Name-, die onder de noemer ‘No Use And Friends‘ zijn nummers nogmaals een bijzondere vertolking geeft, met enkele nog te bevestigen gast artiesten.

Met nog zo’n twee weken te gaan voor het festijn in Meerhout (België, red.) losbarst is er genoeg om ons op te verheugen. Rancid komt met hun “…And Out Come The Wolves” intergrale album tour voor een exclusieve Europese show naar het festival, en ook de Californische skatepunk goden van Sum41 voeren de headliners aan.  Verder vinden we  hardcore legendes Hatebreed bovenaan de poster, samen met Sick Of It All, die hun 30 jarig bestaan vieren.

Niet alleen Groezrock bestaat 25 jaar, maar ook Fat Wreck Chords, het label van NOFX‘s Fat Mike, bereikt deze puberleeftijd. Hij komt zelf met ukelele based coverband Me First And The Gimme Gimme’s optreden, maar ook de ska van Mad Caddies en de harde punkrock van Pears en Bad Cop/Bad Cop.  Vergeet ook niet de classic punkrock van Less Than Jake, surfpunkers Night Birds, skatepunkers Face To Face en poppunkers The Dirty Nil.

Het label stuurt ook Dillinger Four voor een exclusieve mainland show naar België, maar gooit er tot slot nog even de exclusief op het festival verkrijgbare complilatie “Fat Music For Wrecked People; Groezcruise 2016” tegenaan, met bands die dit jaar op de weide staan of er ooit stonden, en een hoop onuitgebrachtte tracks.

Een hoop exclusieve shows dus dit jaar, zo ook bijvoorbeeld Four Years Strong, die hun enige show in de Benelux geven. Wie dit jaar nog Groezrock als hun enige show in Europa hebben zijn  The Falcon, Knockout Kid, Much The Same en Bury Your Dead.

Begint het je al te duizelen qua namen? Wat dacht je dan van Frank Turner And The Sleeping Souls, en zelfs Julliete Lewis Lewis & Licks. Maar ook Pup, Snfu, Munice Girls, Walls Of Jericho, The Aggrolites, The Bennies… in totaal bijna 60 bands verdeeld over vier stages en twee festivaldagen.

Het allerbeste nieuws van alles? Er zijn nog tickets verkrijgbaar. Maar wacht niet te lang, want voor je het weet grijp je er langs. Gelukkig zijn wij van MuzikaleVibe op het terrein om je te voorzien van beeld en tekst, mocht je niet in de gelegenheid zijn zelf te gaan, op 29 en 30 april.

Meer info over de volledige line up, timetables, tickets etc, vind je uiteraard op de officiële website, http://www.groezrock.be


Groezrock 2015 – Dag 2: Meer missen dan zien, maar zien dat het goed is!

gr2015-1200x444

Groezrock 2015: Meer Hardcore, Meer Headliners en Meer Halve Liters
Dag 1: Meer missen dan zien, maar zien dat het goed is
Tekst: Nick van den Ende.

Het voordeel (of nadeel) van Groezrock is dat het een festival is van twee dagen. Het voordeel is dat je lijf maar twee dagen ongemak heeft van ongemakkelijke sanitaire voorzieningen, onmenselijke hoeveelheden bier en andere zaken die nou eenmaal bij een festival horen. Het nadeel is dat er maar twee dagen zijn om zo veel mogelijk punk in te proppen.

Dit heeft voor een recensent natuurlijk ook zijn gevolgen. Dit jaar heb ik de beslissing genomen om zo veel mogelijk kwaliteit te zien, en dus sommige dingen te skippen voor bijvoorbeeld dingen als: een goeie maaltijd – vega catertaar Just Like Your Mom bood dit jaar vegetarische kebab aan, een aanrader, een lekker glas bier – op het terrein krijg je voor 3 bonnen (à 2 euro per stuk, zeer schappelijk) twee speciaalbier zoals Leffe Dubbel, of gewoon een momentje van ontspanning.

Met dat laatste zat het dit jaar ook wel weer goed want op twee plekken was er dit jaar bijzondere merchandise te zien. Zoals elk jaar was er per dag naast de mainstage een merchtent met wisselende stands – de bands die deze dag optreden kregen een paar meter om hun plaatjes, koozies, t-shirts, stickers en andere memorabilia aan de man te brengen. Aan de andere kant van het terrein stond, ook zoals andere jaren, de festivalmarkt. Met een diversiteit aan aanbieders in LP’s , shirts, riemen, kleding en wat al niet meer is het bijna een soort rots in de branding. Dit jaar stond er echter ook een bijzondere stand; die van punkrock label Fat Wreck Chords. Het grootste punklabel uit de USA was dit jaar met heel wat bands vertegenwoordigd in de lineup (ik noem een Masked Intruder, Teenage Bottlerocket, Lagwagon en een aantal bands die op deze zaterdag ook nog voorbij komen – daarover later meer) en hadden wat toffe, speciaal voor Groezrock gemaakte, merchandise meegenomen. Shirts met het logo van het label in de stijl van Stella Artois, allerlei cd’s en zelfs een 10” LP in de kleuren van de Belgische vlag, met daarop een ‘Groeten van Groezrock’ compilatie met de spelende bands. Hoe cool is dat? Antwoord: supercool.

Goed – dan de bands van vandaag.

We beginnen om half twee met Bad Ideas, op het MacBeth stage. Een van de tien winnaars van de MacBeth Blackstar Contest en perfect om deze dag mee in te geleiden. Prettig kalme, maar toch ferme folkpunk. Goeie vriendjes van de later spelende Ducking Punches.  Lekker wakker worden. De kop is er af en we gaan verder met Off with Their Heads. Prima show, prima band, goeie songs, maar niet echt veel spektakel. Wel hebben we mazzel dat we ze zien want na het weekend kondigt de band aan dat ze helaas de rest van de tour moeten cancellen vanwege onvoorziene persoonlijke problemen.

Zoals we in de aankondiging al schreven is er altijd een odd one out op groezrock en dit jaar was dat Turbowolf.  Deze driekoppige band uit Bristol,UK heeft een solid s/t album uitgebracht met groovy garage/stonerrock en geeft daar een stevige portie van weg op ‘tweede podium’ Impericon Stage. Weinig publiek, nog minder beweging, maar wel een moddervette groove. De frontman is in ieder geval niet bang van het publiek, want hij laat zich graag letterlijk op handen dragen.

Snel door naar Frenzal Rhomb, een band dat zich al enkele jaren in de Fat Wreck Chords stal mag scharen en zich daar duidelijk naar gedraagt. Het is één grote klerezooi op het podium bij de band, waarvan de gitarist zich in een vrolijke bloemetjesjurk heeft gehesen, en de zanger het op zich lijkt te hebben genomen om de mainstage aan te vegen met zijn dreadlocks, die (slechts aan één kant van zijn hoofd) tot ver op de grond hangen. Met covers van 80’s hits en knalharde songs als ‘Bird Attack’ (van topplaat ‘Smoko At The Pet Food Factory’ uit ’11) en het hitje ‘When My Baby Smiles At Me (I Go To Rehab) zijn fun times guaranteed for all. De front area is echter wat magertjes, met hier en daar een goed initiatief tot circlepit, maar het draait vooral uit op dat het eigenlijk alleen maar fysiek stof doet opwaaien in de tent.

We springen weer terug naar de MacBeth stage. Daar staan onze grote vrienden van Ducking Punches klaar om ons een onvervalste veeg uit de pan te geven. Het publiek is plenty en de sfeer ontzettend puik. Met album Dance Before You Sleep als grootste wapenfeit op zak en in het achterhoofd gehouden dat de band het liefst op een zo klein mogelijk oppervlak speelt (huisshows, kleine café’s etc.) houden Dan Allen en de zijnen het feestje gaande. Een stukje viool, een mespuntje meezingen – het zit er allemaal in.

Nadat we onze buik hebben gevuld met de nodige versnaperingen (voeding danwel alcoholisch) en het terrein nog eens hebben afgestruind op zoek naar net die ene toffe plaat of ander ding om mee terug te nemen, keren we weer terug naar het kleinste podium om het thuisland te supporten bij de Hagenezen van The Deaf. Frans van Zoest (oftewel – Spike) trekt de kar van deze ‘60s beat garagefuzz infused rock’n’roll machine en doet dat sinds 2007 al met veel schwung. De band speelt strak en er wordt wild gecrowdsurfd. Niet mis voor een band die zo iets compleet anders doet dan wat de meeste bands hier op het terrein het publiek voorschotelen.

De avond valt, het zonnetje daalt en daarmee ook de temperaturen. Gelukkig is daar OFF!. Er kan bijna niet genoeg gezegd worden over deze superband, maar het enige wat je eigenlijk hoeft te weten is: Keith Morris. Deze voormalige frontman van Black Flag stond twee jaar geleden op hetzelfde podium met FLAG, een reïncarnatie van de legendarische Californische hardcore punkband. Nu, in 2015, op 59(!) jarige leeftijd, speelt hij met OFF! alle jonkies het veld af. De korte, nagelharde tracks beuken er op los en ook het publiek springt, surft, pogo’t en stagedivet dat het een lieve lust is. De set duurt 40 minuten, maar in die tijd is het contrast tussen de songs (grotendeels van meest recente plaat ‘Wasted Years, afklokkend op een zeer beknopte 24 minuten met 17 tracks) die je oren bijna letterlijk doen bloeden en de absolute rust en bijna benauwde stilte van de band voelbaar tot achter in de tent. Geen nonsense, niet te veel slap geouwehoer en geen toegift. Niet nodig ook, want OFF! ging OFF!.

Als je in de jaren 90 ben opgegroeid en je houd van ska, dan ken je The Mighty Mighty Bosstones. Zo niet, dan wel na vanavond. De uitgebreide band, met acht leden (inclusief drie blazers – dan weet je dat het goed zit) onder leiding van Ben Carr en Ricky Barett, heeft zich in een mooi tartan uniform gestoken en ontsteekt ook de mainstage in een heerlijke skankende third wave ska golfslagblad. Stilstaan onmogelijk, ondanks dat er de nodige sleet in begint te raken na twee dagen vol beweging.

Het Zweedse Millencollin leverde met ‘True Brew’ recentelijk niet alleen een goeie nieuwe plaat af maar ook kans voor heel veel coole merchandise. Dat ter zijde, de set die ze er, als voorlaatste band op de mainstage van Groezrock 2015, doorheen klapten, was er niet minder om. Goed, de bas en drums waren iets te hard afgesteld, maar so be it. Uiteraard zat No Sigar er als toegift achteraan.

Ik laat me op Groezrock altijd graag verrassen en toen een vriendin me vroeg te ontmoeten tijdens Make Do And Mend in de Revenge tent, stemde ik daar mee in. Dat was wel degelijk een erg goede beslissing. Ondanks dat het niet druk was in de tent, werd ik bij binnenkomst overweldigd door een flinke geluidsmuur die me mijn wenkbrauwen op een positieve manier deed oprichten. Wat een band, wat een energie en wat een sound. De postpunk sloeg me wel even om de oren, de rauwe emoties en de hele feel maakten dat de zaterdagavond voor het grote klapstuk al goed geslaagd was.

Met de juiste vibe in mijn hoofd snelde ik me dan ook terug naar de mainstage. Via mijn vaste stop dit weekend, de halve liter bar. Het kleine houten hutje waar een paar hardwerkende heren en dames handmatig halve liters stonden te tappen, voor de prijs van twee bonnen (vier euro, zeer schappelijk). Met een grote beker goudgeel genot in de hand en een zowaar bijna volledig gebroken fysieke gesteldheid sleepte ik me de tent in voor die andere grote Zweedse band: Refused.

De auteurs van het legendarische ‘The Shape Of Punk To Come’ (1998) hebben, zoals het bands van dit formaat betaamt, al met meerdere shows “echt afscheid” genomen, maar het optreden kunnen ze toch niet laten. De band komt om kwart na middernacht op het podium en ja hoor: het klopt. Allemaal. De over de top lichtshow. De compleet overbodige zwart-wit live camera beelden. De strapatsen van zanger Dennis Lyxzén, de tracks die gespeeld worden, van oud tot nieuw… (het eerste album sinds 17 jaar, Freedom verschijnt later dit jaar) Alles is retestrak. Groezrock 2015 eindigt in totale euforie met de classic track New Noise. De tent ontploft. Het publiek geeft nog één keer alles uit het onderste van de tenen en dan is het weer voorbij. Het is over. Het wordt langzaam stil. Maar gelukkig is het volgend jaar gewoon weer te doen in België;

Op 29 en 30 april viert Groezrock de 25e editie en wij zijn gewoon weer aanwezig. We zijn nu al benieuwd wat we dan weer voorgeschoteld krijgen!


Groezrock 2015 – Dag 1: Plattegrond Puzzelen en Classic Chorus Chants!

gr2015-1200x444

Groezrock 2015: Meer Hardcore, Meer Headliners en Meer Halve Liters
Dag 1: Plattegrond Puzzelen en Classic Chorus Chants
Tekst: Nick van den Ende.

Het festival waar elke liefhebber van punk in alle smaken (van hardcore- en garage-  tot zelfs de meest hapklare popvariant) en alles wat maar enigszins ruikt naar alternatief het hele jaar gretig naar uitkijkt. Een festival dat zijn naam ontleent aan het Vlaamse woord voor gras (groez). Het weekend dat eind april het BeNeLux’ festivalseizoen opent, dit jaar al weer voor de 24e keer. Het gaat natuurlijk over Groezrock, elk jaar gehouden in Meerhout, en dit jaar op 1 en 2 mei.

Uw nederige verslaggever was helaas niet de volledige dagen aanwezig, maar heeft wel de moeite genomen om genoeg bands, acts en andere randprogrammering mee te pakken om een duidelijke sfeerimpressie te geven voor de thuisblijvers.

Bij aankomst op vrijdagavond waren er al een paar fijne acts voorbij gekomen. Naar verluid traden The Dwarves naar goed gebruik slechts een half uur op, met een naakte bassist. Business as usual, zullen we maar zeggen. Zij warmden het hoofdpodium op voor Against Me!, de band waar in de nabije omgeving toch wel het meest reikhalzend naar uitgekeken werd. Het publiek was erg meegaand; voorin de die-hard fans die niet komen om te bewegen, maar vooral om mee te zingen. Dat gaat dan ook goed, met veel tracks van het meest recente wapenfeit Transgender Dysphoria Blues; over de geslachtsverandering van frontvrouw Laura Jane Grace. Een goede basis voor de rest van de avond dus!

Het betreden van het terrein leid uw trouwe recensent gelijk naar de Back To Basics Stage, die voorgaande jaren  beter bekend stond als de Impericon stage. Deze tent met een laag podium zonder barrier geeft de indruk dat het publiek het podium eenvoudig kan betreden. En zowaar: dat mag!

De Back To Basics stage is niet het enige wat er veranderd is op het terrein; naast deze tent is er nóg een stagedive/crowdsurf-friendly podium gebouwd dat  ‘The Revenge Stage’ heet. Deze en de BtB stage hebben een afwisselende programmering. Dit wil zeggen dat als er op het ene podium wordt omgebouwd, er op het andere een band speelt. Verder is de MacBeth stage, groezrock’s kleinste podium geschikt voor al die geinige kleine bandjes, een stuk naar voren getrokken op het terrein – bij binnenkomst loop je er bijna tegenaan.

Op de Back To Basics stage scheurt Thrash Talk bijna letterlijk dwars door het tentdoek heen. Zanger Lee Spielman is bijna net zo vaak op het publiek te vinden als dat zij op het podium staan. Hij zwengelt de chaos handmatig aan, en zorgt dat met de klassieke Hardcore Punk die de band er lekker kwaad uitspuwt de lijven goed opgewarmd worden. Dat is wel nodig ook, want zo net begin mei is het nog niet megawarm; ’s nachts koelt het af tot onder het vriespunt. Oplossing: meer bier!

Ondertussen schuiven we aan in de grote tent, bij het hoofdpodium gesponsord door dat energy drankje met die grote groene M. In 1988 opgericht als Section 8, maar ze gaan sinds 1990 als Lagwagon door het leven. 25 jaar later spelen Joey Cape en de zijnen nog steeds dezelfde pretpunk, en zijn de haren niet grijs maar nog steeds in levendige kleuren geverfd. Pogo’en totdat je op het laatst die ene track hebt gehoord; uiteraard staat het de heren niet te boven om May 16th als laatste nummer op de setlist te zetten.

De rest van de avond brengen we gewoon voor hetzelfde podium door, want de ene classic punkrock band wordt opgevolgd door de andere; Pennywise zijn ook geen jonkies meer, maar ook een van de hardst werkende bands in de punkrock. Tussen het debuutalbum in 1991 en het in 2005 uitgebrachtte The Fuse brachten zij elke twee jaar een nieuwe plaat uit. Na vele bandwisselingen en andere onzin (een tijdje stond Ignite frontman Zoli Téglás vooraan het podium) kunnen we de band nu weer in de originele bezetting zien. Vorig jaar kwam Yesteryears  uit, maar dat mag niet deren. Een Pennywise track kan je na de eerste helft al meezingen, en ook al kan je dat niet – dat maakt niet uit. Iedereen kent Bro-Hymn (en songs als Fuck Authority, Same Old Story  en anders Who’s On Your Side of Wouldn’t it Be Nice) dus good times gegarandeerd.

Tot slot op deze eerste dag een band die, volgens sommigen, de fundamenten van de punk zoals we die tegenwoordig kennen misschien wel hebben gelegd. Social Distortion viert het 25 jarige bestaan van de S/T plaat, aangevuld met een plethora aan andere toptracks zoals de legendarische ‘Ring of Fire’ cover van The Man In Black himself, Johnny Cash.  Het hele album wordt, zoals dat dan heet, intergraal doorgenomen, en ondanks dat de band voor mij als liefhebber niet dagelijks opstaat, herkende ik (gelukkig) meer dan ik dacht. Een goed afsluiten van dag een.

Op het terrein, althans. Doorgeslenterd naar het campingterrein is het vol feest in de daar opgezette feesttent met een dj die de meest gemakkelijke hitjes draait. We vatten nog ‘ne paar pintjes voor het slapen gaan, want zoals gezegd, de temperaturen zakken naar behoorlijk lage punten en de enige remedie is zorgen dat je alcohol/bloed verhouding goed scheef is, zodat het horizontaal passief zijn gemakkelijk is.


Groezrock 2015: Eenheid door diversiteit!

30 maart, ongeveer een maandje voordat het festival plaats vind, werden ze dan eindelijk bekend gemaakt; de laatste namen voor de 24e editie van Belgisch punkfestival Groezrock. Met onder andere de blije skapunk van The Mighty Mighty Bosstones en de harde hardcore van Nasty staat de teller op 90 bands van variërende grootte, bekendheid en genre.

De diversiteit is zoals we mogen verwachten van het festival in Meerhout. Punk in alle smaakjes komt voorbij; van hardcore tot pop-punk met hier en daar uiteraard de nodige ska, folk (The Real McKenzies is vooral een voorbeeld van dat laatste) en zelfs wat thrash.

Om de krenten uit de pap te kunnen vissen, en vooral niks te missen, per dag een vette hand vol tips van scènereporter en hanenkam-hobbyist Nick van den Ende, die op 1 en 2 mei ter plaatse aanwezig zal zijn.

Vooropgesteld dat het tijdsschema nog niet bekend is ten tijden van schrijven, zal dit nog aangepast worden zodra dit wel het geval is.

Laten we beginnen met de de vrijdag:

Social Distortion:
Op 27 maart 1990 kwam het S/T debuutalbum van deze Orange County (California, USA) punkband uit. Op deze plaat monsterhits zoals ‘Ball and Chain’, Johnny Cash cover ‘Ring of Fire’ en natuurlijk ‘Story of My Life’. Om dit lustrum te vieren, zal  de band op deze tour het hele album intergraal spelen. Inclusief natuurlijk de nodige classics en b-sides.

Pennywise:
Dat Pennywise meer kan dan ‘Bro Hymn’(woah, woahh oh ohhh) is met elf studioalbums onder de riem wel duidelijk. Vorig jaar verscheen ‘Yesterdays’.  De band, vernoemd naar de ietwat enge clown in de film ‘IT’, is geen vreemde op Groez (ze stonden al twee keer eerder op het festival, in 2010 en 2013) maar staat altijd garant voor een feestje.

Dwarves:
Misscchien wel de meest vieze punkband die er momenteel rond loopt, maar daarom niet minder leuk. Met podiumnamen als ‘Blag Dahlia’ en “HeWhoCannotBeNamed” weet je dat je in bent voor een maffe avond. Sets van 15 minuten (of korter, vanwege gewonden op het podium of in het publiek), drugs, zelfverwonding, het komt allemaal voor tijdens de shows van deze Chicago idiots.

Infantiele en vaak wat ranzige teksten, gecombineerd met harde riffs en korte songs. De laatste albumtitel claimt Dwarves Invented Rock n’ Roll. Of dat helemaal waar is laten we even in het midden, maar ze doen wel hun stinkende best om je live te overtuigen.

Iron Reagan:
In 2012 opgericht en nu al de meest nagelharde Thrashpunk band in de recente geschiedenis. Met ex-leden van Municipal Waste en Cannibal Corpse weet je dat het al snel goed zit. Het meest recente album ´The Tyranny of Will´ klokt met 25 tracks af op een krappe 40 minuten, dus de vaart gaat er goed in zitten. Songs over zuipen, skateboarden en andere lekkere thrashy clichés passeren de onderwerpenrevue, maar dat deert niet. Het is vooral beuken geblazen met deze stalen boys.

Against Me!:
Ook deze anarchopunkers draaien al weer 18 jaar mee in de scène. Album ‘Transgender Dysphoria Blues’, een conceptalbum over een transgender prostituee, begeleidde een opmerkelijke fase in de recente geschiedenis van de band. Frontman Thomas James Gabel werd in 2012 officieel frontVROUW Laura Jane Grace.  Dat dit niet afdoet aan de kracht van de band mag wel duidelijk zijn.

Verder nog: Masked Intruder (Fat Wreck Chords posterchild, punk met gekleurde bivakmutsen op), Cancer Bats (hXc uit Canada), Gnarwolves (UK poppunk, als je houd van The Menzingers enzo) en Belgisch trash trots Toxic Shock, die een split opnamen met Iron Reagan.

Ook op zaterdag, de tweede dag van Mei, en gelijk de laatste dag van het festival, staat er genoeg op de planken, misschien wel genretechnisch de meest interessante dag.

Refused:
Umeå. Een stad die wordt beschouwd als de belangrijkste stad van het noorden van Zweden op cultureel gebied. Jazz, Opera, en beeldentuinen. Allemaal leuk en aardig, maar het is ook de geboortegrond van Refused, een legendarische Europese punkband. In 2012 stonden ze al op de planken (ook op Groezrock) met wat toen hun officieuze afscheidstournee had moeten zijn, maar niets blijkt anno 2015 minder waar. For the uneducated: nog maar even ‘The Shape Of Punk To Come’ opzetten deze maand.

OFF!:
Over legendarische punkbands gesproken. Of althans, legendarische frontmannen. Keith Morris heeft een flink CV als je het hebt over invloedrijke punk (Black Flag, Circle Jerks) maar ook de rest van de bandleden hebben hun punk cred wel binnen gesleept (Red Kross, Rocket From The Crypt…). Zagen we Morris in 2013 nog shinen met Black Flag reïncarnatie “FLAG”, nu komt OFF! het zelf doen. Uw reporter zag ze al eerder, en kan u zeggen: dit wil je niet missen. Blauwe plekken van de mosh/crowdsurf gegarandeerd.

Frenzal Rhomb:
Bands komen uit allerlei landen op Groezrock: van UK, Zweden, USA, en ons eigen Nederland tot zelfs helemaal vanuit The Land Down Under. Jazeker – Frenzal Rhomb komt uit Australië. Je snapt wel dat ze de tent op z’n kop gaan zetten. Velen gaven hen al het label ‘het Ozzie antwoord op NOFX’ en dat maakt het ook wel begrijpelijk aangezien ze bij Fat Mike op het label zitten (Fat Wreck Chords, red). Lekkere, gemakkelijk in het oor liggende poppy punkrock, skatepunk met een grijns en vuilbekkerij met harmonieën, en acht albums aan materiaal. Afkomen en feesten!

Ducking Punches/Bad Ideas:
Tussen divers hard gitaargeweld is er ook ruimte voor wat kalmers. Bad Ideas is een band die de ruimte opzoekt tussen punk, indie en folk. Ietwat intiemere liedjes die soms accoustisch zelfs nog wat beter tot hun recht komen. Deze UK band is sterk bevriend met het tevens Britse Ducking Punches, die eerder tourden met onder andere Frank Turner en Andrew Jackson Jihad. Dat zegt het wel zo’n beetje, toch? Beide bands wonnen overigens de MacBeth stage competition (samen met acht andere bands) en Ducking Punches ging er zelfs vandoor met de hoofdprijs: een nieuwe set versterkers en een hele zooi merchandise. Die winst betekent dat ze op een van de kleinere podia van het festival hun kunsten zullen vertonen.

Turbowolf
Elk jaar op groezrock heb je er een paar bands die totaal buiten de stylistische boot vallen. Dit jaar is Turbowolf er eentje van. Met een vette stonergroove pompen zij hun ‘Kadavar-achtige smerige garagerock’n’roll naar buiten, en het klinkt moddervet. Ik ben benieuwd op welk podium zij zullen staan en wie er in het publiek zullen blijven staan. Ik ben in ieder geval bij de barrier te vinden ergens, zo hard headbangend dat ik er maandag nog last van heb.

Verder nog op de zaterdag:  Millencollin (fijne skatepunk), Teenage Bottlerocket (enfents terrible van de garagepunk), The Deaf (Haagse  60 pyschedelica) en hardcore legends No Turning Back.

Kaarten voor Groezrock zijn nog verkrijgbaar via de website.


Groezrock 2014 Dag 2: Kalm aan, met vreemde eenden in de punkbijt!

GR14_facebook_header

Zoals gesteld op het einde van dag één, was iedereen wel een beetje op aan het eind. De set van NOFX eindigde zo tegen 1.30, dus de energie en batterijen moesten weer even opgeladen. Dit betekende voor uw nederige reporter dat het terrein pas tegen 14.45 bereikt werd, helaas te laat voor Get Dead, The Charm The Fury en The Priceduifkes. Die naar horen zeggen het er allemaal niet onverdienstelijk vanaf brachten.

Wat overigens niet kan worden gezegd van The Casualties. De band met naast de grootste hanekammen en spikes (en gitarist met de grootste armen) ook de grootste ego-kwaliteit verhouding hadden. Man man man, zou Rob Geus zeggen. Als groot punkliefhebber kan natuurlijk niet ontkend worden dat deze gasten legendarisch en klassiek zijn, maar halverwege was de tent verlaten toch echt een betere optie. De Monster Main Stage was niet de plek voor deze band.

Gelukkig betreden niet al te veel later Funeral Dress datzelfde podium. Deze Belgische helden spelen al sinds 1985 elk jongerencentrum, buurthuis, podium en zuipkeet plat, over heel de wereld (zelfs Amerika mocht al een paar keer aan deze jongens snuffelen) en Groezrock is natuurlijk een thuiswedstrijd. Een mix tussen eigen nummers en zelfs een cover (Land down Under  van Men at Work) en alle nummers worden meegezongen. Ook de pogo is plenty. Tijdens wereldhit Party On vliegt er zelfs een grote witte opblaasbal over het publiek. Hiermee wordt het ‘einde van de set’ aangekondigd, maar niet voordat er nog even vier tracks stevig doorgeblazen worden, met zelfs John Denvers ‘Leaving on A Jet Plane’. Volgens medebezoekers “tien keer beter dan die zut van Casualties”. Duidelijk.

Gedurende de twee dagen festival, heeft hoofdsponsor Monster voor wat geinige dingen gezorgd. Natuurlijk het behoorlijk goedkope aanbod van een beker van het spul voor één token (met 2 euro per stuk iets duurder dan voorgaande jaren; toen waren ze 3 voor 5 euro) maar ook een heuse Drumbattle area. Twee drumsets en een dbmeter, en de rest moge duidelijk zijn. In het voorbijgaan heeft ondergetekende regelmatig pittige drumsolo’s gehoord, maar ook jongens die beter op de eigen zolderkamer hadden kunnen blijven.

Na het verplichtte eetmoment, met persoonlijk culinair hoogtepunt Broodje Smos met kaas en hesp (plakje ham op z’n Vlaams), togen we op naar ALL. Wederom op de mainstage een show, met oude rotten in het vak. In 1987, toen Descendents zanger Milo daadwerkelijk naar college ging, besloten de overgebleven leden door te gaan als ALL, de titel van het laatste album van voorgenoemde band. Voormalig Dag Nasty en DYS zanger Dave Smalley werd op vocals gezet. Ondanks dat de band bestaat uit een hoop interessante artiesten, kwam het dit weekend niet helemaal uit de verf. Veel ronduit vreemde nummers, atonale orchestratie en zeer vreemde podiumtaferelen. Dave begaf zich zo leek het, regelmatig al biddend bij de drumkit, hopend dat het allemaal snel voorbij zou zijn. Wij keken het uit beleefdheid dan toch maar af.

De tweede dag van een tweedaags festival begint de tol te eisen, maar gelukkig kunnen we nog even genieten van Screeching Weasel, die er binnen 50 minuten een sterke, strakke en goeie set doorheen raast. Voor de eerste keer in Europa brachten ze het er erg goed vanaf.

Het einde van het festival nadert, en zoals gezegd brengt het festivalleven niet alleen maar fysieke gemakken met zich mee. Het campingterrein, op (voor sommigen letterlijk) vijf keer struikelen van het festivalterrein, is dan een heerlijk plekje om terug te trekken. In de feesttent aldaar wordt nog wat muziek gedraaid (opvallend vaak Turbonegro’s ‘All My Friends Are Dead’) maar er is genoeg rust voor een stukje horizontale passiviteit. We laden nog even op voor de laatste paar bands.

Om halfelf scherp staat er een hele hoop volk bij de MacBeth Stage, vlak naast de grote merchandisetent (die ondertussen gesloten is) te wachten op The Toasters, een van New York’s oudste nog actieve skabands. Oprichter en enig origineel bandlid Robert ‘Bucket’ Hingley wind er geen doekjes om en start de set briljant met Two Tone Army om vervolgens gelijk door te stomen met oa. Shocker en East Side Beat. De jongemannen die bij de inmiddels bijna 60 jaar oude Bucket op het podium staan blazen de laatste restjes vermoeidheid uit de oren van alle Rude Boys and Girls, en er mag gedanst worden. Een ding is zeker, deze band heeft de minste boze mannen voor het podium staan van heel het weekend.

Helaas kunnen we niet te lang blijven, want tegelijkertijd staan egotrippers The Hives vol gas te geven op de mainstage. Ladies…Gentlemen…Ladies AND Gentlemen…! Klinkt het meerdere malen vanuit Howlin’ Pele’s tenen. Het publiek eet uit de hand van de charismatische Zweden, en laat zich zelfs verleiden tot een sit down tijdens het laatste nummer. Iets wat, zelfs volgens de mannen zelf, wat onverwachts was; “some people said to me, what do The Hives do on a punkrock festival?, My answer was, What don’t they?”  Een rits grote hits wordt uitgestort over het publiek, zodat de kelen vast goed gesmeerd zijn voor die ene laatste grote band van het weekend…

Net na middernacht klinkt dat bekende intro; “ahh… you know what time it is…”. Net als op de cd, ‘Smash’, die vanavond intergraal gespeeld zal worden, zo begint ook deze show van The Offspring. Er staat een uur gepland voor Dexter Holland en zijn maten, die de nummers na 20 jaar nog steeds loeistrak in de vingers hebben. Dat is namelijk de reden dat deze plaat volledig ter ore komt van het massaal toegestroomde publiek. Er wordt door de hele tent gepogo’d, gemoshed en zelfs gecrowdsurfed. Het onderste uit de energiekan wordt gehaald. Bad Habit, Come Out And Play, Gotta Get Away, ze komen allemaal voorbij. Sommige van deze nummers zijn daadwerkelijk al twintig jaar niet gespeeld (zoals Killboy Powerhead en Something To Believe in) en Self Esteem  mogen we pas mee lallen op het eind van de officiële set. De band loopt even kort af om het zweet te deppen tijdens Intermission maar komt dan terug en stompt iedereen nog even compleet naar de gallemiezen met een encor met de allergrootste hits. Why Don’t You Get A Job, Pretty Fly For A White Guy en als kers op de toch al behoorlijk smakelijke Groezrock taart, The Kids Aren’t All Right.

Voldaan, bezweet en helemaal op strompelen we naar de camping. Richting tent, om daar nog wat biertjes te nuttigen en onszelf op te maken voor een koude nacht. Temperaturen tot -3 werden geregistreerd (gevoelsmatig natuurlijk een stuk kouder) maar gelukkig hield goed (Zweeds, moet gezegd worden) gezelschap de gesprekken aan de gang en kunnen we terugkijken op een geslaagd, maar slopend Groezrock weekend. Volgend jaar weer. Party On!


Groezrock 2014 Dag 1: Zweden, Kou, Kammen en Koortjes!

GR14_facebook_header

Afgelopen weekend (2 en 3 Mei specifiek) vond in Meerhout voor de 23e keer Benelux’ grootste hardcore/punk festival plaats. Twee dagen met 70+ grote namen verspreid over vier podia. Ondanks de lage temperaturen was de sfeer op niveau en naast het publiek hadden ook de meeste bands er zin in. Hierbij het verslag van vrijdag 2 mei, de 1e festivaldag:

Gedurende de zaterdag heeft uw festivalreporter zich voornamelijk tussen de Etnies Stage (een van de kleinere podia van het festival) en de Monster Main stage begeven. Waar op de eerste vooral wat beginnende en opkomende bandjes de kans kregen om te schitteren, waren het vooral de grote ouwe mannen die later op de avond het hoofdpodium onveilig maakten. Maar daarover, zoals ze dat zeggen, later meer.

De vrijdag begint rustig maar bewolkt. Als we het terrein op komen, nemen we toch maar even een extra vest mee, want het is nogal nippy om het zo maar te zeggen. Gelukkig is het in de enorm grote merchandise tent een stuk warmer. Na een paar uur de platenbakken te hebben geplunderd en (in sommige gevallen) voor een stuk meer geld merchandise mee te nemen dan op voorhand gepland, is het dan tijd voor het eerste bandje van de dag.

Het Canadese PUP, volgens bronnen staand voor Pathetic Use of Potential, trapt om half twee af. Ze krijgen 35 minuten om zich te bewijzen, en doen dit dan ook ruimschoots. Het titelloze debuutalbum komt pas later deze week uit , maar leent zich uitermate goed om de spieren vast los te gooien en de zo nodige opwarming in te zetten. Het album, met liedjes met korte titels, en nog kortere lontjes, is geproduceerd door Dave Schiffman, die al eerder albums maakte voor The Mars Volta en Weezer. Goed te pruimen en een bandje wat zeker groeipotentie heeft.

Even een halfuurtje ombouwen betekent tijd genoeg om te lopen naar een van de drie grote bars die het terrein rijk is. Allemaal buiten, dat dan weer wel. Of je neemt een vegetarisch hapje bij Just Like Your Mom catering, die zich zoals altijd helemaal richt op zowel de veganistische als vegetarische bezoeker. Dit jaar mochten zij zelfs van PETA2 (PETA’s kleine jeugdafdeling) de PETA2 Award in ontvangst nemen; ruim 2000 mensen stemden op hen als beste vegan cateraar. Ze zijn hiermee de eerste Nederlandse cateraar die deze prijs in ontvangst mochten nemen.

Na zo’n versnapering schuiven we weer snel de tent binnen bij Red City Radio. Vooral het laatste album, Titles  krijgt veel stagetime. Ook het publiek, trouwens, want er wordt wat afgesprongen tijdens deze set. Persoonlijke favoriet ‘A joke With No Words’ met heerlijke meezingtekst I don’t see it, I don’t see it, I don’t see it anymore weergalmt vrij vroeg in de setlist al door het kleine Etnies tentje.

Geen tijd om op of om te kijken want zodra Red City Radio af is, mogen The Wonder Years het podium beklimmen. Met slechts 40 minuten te spelen (net zoals eigenlijk alle bands voor dinnertime) razen ze snel maar bekwaam door nummers als Passing Through a Screendoor, The Bastards, The Vultures, The Wolves en Came Out Swinging. Dat laatste nummer hebben we maar met een half oor gehoord, want dit is het moment dat er snel moet worden geschakeld naar het hoofdpodium, voor The Menzingers.

Natuurlijk is het niet vreemd om als recensent een gekleurde mening te hebben, maar The Menzingers zijn toch een band die bij iedereen een potje kunnen breken. De beste mannen waren zelfs zo sympathiek om donderdagavond 1 Mei in Ham (een plaatsje dichtbij Meerhout) een jongerencentrum onveilig te maken, samen met een viertal andere bands. Ondanks dat ze zich in zo’n kleine intieme setting erg goed houden, zijn de vier jongens uit Pennsylvania ook zeer goed op hun plek op het grote Monster stage. Met een prettige mix van oud werk (van meesterwerkje On The Impossible Past) en nieuwe songs (van het pas uitgekomen Rented World) is de set een aaneensluitend geheel van prettige, dansbare, zingbare songs. Van opener en recente single I Don’t Wanna Be An Asshole Anymore tot onvermijderlijke afsluiter The Obituaries (“I will fuck this up, I fucking know it”), rondkijkend in de pit lijkt iedereen het naar zijn zin te hebben.

Na dit stukje dansen, hobbelen we rustig terug naar the Etnies stage, waar net voor zessen Iron Chic zal spelen. Vorig jaar speelden zij ook al op dit podium, maar was debuut EP Not Like This nog niet zo bekend bij het publiek. Nadat ze recentelijk The Constant One uitbrachtten, is dat wel anders.  De nummers worden gretig meegezongen, de pit kolkt en de stage wordt gedived. Zoals ze zelf zeggen “Iron Chic is a decent band from Long Island, NY. They play songs that are acceptable.” Groezrock was het hier,net als wij, duidelijk mee eens; meer dan acceptable.

Wederom tijd voor een stagewissel, maar nu voor wat langere tijd. We pakken nog de laatste zonnestraaltjes mee bij Alkaline Trio. Eerlijkheid gebied te zeggen dat uw veldreporter niet een superfan is van deze band, maar met wat biertjes er bij is het geen onverdienstelijke show. Maar deze valt toch wel wat in het niet bij de volgende band waar we supersiked voor zijn; Up next op de main stage zijn de eerste Dinosaurussen van vanavond.

Om 21.00 stappen Milo en kornuiten, ook wel bekend als Descendents, het podium op voor een uur lang punkrock. Met materiaal van al hun platen, openend met Everything sux wordt ook de show volgestampt met klassiekers als I am the One,  I don’t want to Grow Up en I like Food¸ maar ook voor het introspective is ruimte in nothing with you en onder andere MyAge. Na een kort intermezzo tijdens All-o-Gistics met iets wat lijkt op een tien geboden bod, wordt Coffee Mug zomaar twee maal gespeeld.  Voordat de oude rotten met een brede glimlach op het gezicht het podium af lopen, drukken ze ons op het dat ze toch echt geen Loser zijn.

Als we af mogen gaan op de hoeveelheid shirtjes, sweaters en truien met deze band er op, kan een groot deel van het publiek gewoon nog de laatste trein naar huis pakken, want het festival is grotendeels al gemaakt.

De zon is inmiddels onder, dus begeven wij ons nog maar eens naar de speciale halve liter bar, waar men met zorg en aandacht, zonder automatisering dus, de bezoekers voorziet van een grote beker gersten-nat. Vlak daarnaast bevind zich iets wat zich het beste laat omschrijven als de “Jäger compound”, een soort speelgebied aangekleed door het kruidenlikeurtje, met veel zwart en oranje. Een opvallende hoeveelheid non-punk muziek wordt gedraaid, en zelfs ook gewaardeerd door de bezoekers. Een feestje binnen een feestje. Fat Mike zou er ook wel om kunnen lachen in ieder geval.

De eigenaar van Fat Wreck Chords en lid van Me First and the Gimme Gimmes staat om middernacht paraat met zijn beste maten van NoFX. Ze hebben wat te vieren, want Punk in Drublic kwam dit jaar twintig jaar terug uit. Een heugdelijk feit, wat wordt herdacht door het volledige album intergraal te spelen. Maar NofX zou NofX niet zijn als ze dat gewoon niet zouden doen, want dat zou betekenen dat ze met megahit Linoleum zouden beginnen en dat zou volgens Eric Melvin ‘helemaal niet leuk zijn’. De band bekent later in de set dat ‘het album eigenlijk helemaal niet zo goed is’, maar het gejuich uit het publiek doet anders vermoeden. De setlist (of ja, eigenlijk de albumtracklist) wordt door elkaar gehusseld, maar als Don’t Call me White wordt ingezet ontploft de tent. Tussendoor worden de hits niet geschuwd (Franco Un-american, Murder the Government, The Seperation of Church And Skate) en de grappen worden er ook niet beter op. Gelukkig is het voordeel dat het meerendeel van het publiek ‘Fat-Mike-drunk’ is, en het de kwaliteit allemaal niet lijkt te deren. Tijdens het afbreken van het podium klinkt ‘Theme from a NOFX Album’, maar de meeste punks kan het niet schelen. Een paar laatste biertjes op de camping, en dag één is klaar. Morgen nog genoeg te zien, de kop is eraf.

Lees hier de recensie van Dag 2, met onder andere Funerall Dress, The Toasters en The Offspring!


Wat moet je zeer zeker zien op Groezrock 2014?

GR14_facebook_header

Groezrock staat letterlijk om de hoek; donderdag om 18.00 ging de camping open, waarna op vrijdag om 12.00 het festival in volle vaart zal starten.  De meesten hebben al hun eigen timetable gepland, en het wordt op sommige punten nog lastig kiezen. Uiteraard zal iedereen vooraan staan bij NofX (die Punk In Drublic intergraal zal spelen), The Offspring (dat het tevens 20 jaar geleden uitgekomen ‘Smash’ viert) en The Descendents (Everything Sucks!), maar er is meer. Weet je van gekkigheid niet meer welke van de andere ruim 70 bands je moet gaan zien dan zijn hier per dag de tips van onze fieldreporter (tentreporter?) Nick.

Vrijdag:

The Menzingers – 16.10 – 16.55 Monster Main Stage

Met hun pas uitgekomen album Rented World onder de riem voorspelt het kwartet uit Pennsylvania weer een show vol enthousiast meezingbare liederen en ook genoeg ruimte om een beetje te pogoën.

Iron Chic – 17.55 – 18.40 Etnies Stage

De rauwe, heldere vocals van frontman Jason Lubrano zullen weergalmen door het kleine Etnies stage tentje, waarbij de vuisten in de lucht gaan en de armen om schouders heen worden geslagen.  Waar vorig jaar de tent halfvol stond, zal het dit jaar vermoedelijk wel wat drukker zijn. Ben er dus op tijd! Meezingen is een must, stagediven en crowdsurfen aanbevolen.

H2o – 21.35 – 22.35 Etnies Stage

Typische NYHC, die al bijna 20 jaar meegaat. Daarom niet minder slecht natuurlijk, maar vast niet je eerste kans om ze te zien. Als je denkt ‘waarom zou ik ze dan (alweer) gaan zien op Groez?’. Simpel. Het gerucht gaat dat Travis Barker invalt op drums. En wanneer krijg je de kans om samen met die bekende hanekam op het podium te staan?

Zaterdag:

The Priceduifkes – 12.35 – 13.10 Etnies Stage

Nog niet helemaal wakker na het korte nachtje wat je dankzij de beroepsmalloten van NoFX hebt gehad? Laat je dan de oren uitspuiten door The Priceduifkes. De band die alleen al pluspunten verdient voor de originele naam schopt je een prima start in van deze tweede festivaldag. Plus, Belgisch trots. We zijn tenslotte in Meerhout.

Cro-Mags – 19.05 – 19.55 Etnies Stage

Op Groezrock kom je veel nieuwe, verse punkbandjes tegen, maar ook de diepe wortels worden niet vergeten.  Al sinds de vroege jaren 1980 is deze band toonaangevend en hun zoektocht naar de meest smerige, kwaaie en boot-to-the-face-achtige vorm van harde muziek maakte niet alleen deel uit van, maar startte mee de hele NYHC-scene op. Zonder Cro-Mags geen metalcore, geen crossover-punk, geen thrashcore. Of toch niet zoals we het nu kennen. Verplichtte kost voor de jonkies dus!

En dan het zaterdagdilemma:

Zoals je gewend bent op Groezrock kom je naast punk, hardcore en metalcore ook nog wat andere oddball genres en bands tegen. Dit jaar presenteert dit voor mij persoonlijk een dilemma, namelijk:

The Hives – 22.35 – 23.35 Monster Main Stage

Deze strakbepakte Zweden rocken strakker dan sommige skinnyjeans van sommige bezoekers, en trekken harder van leer dan sommige studs in de jassen van anderen. Al jaren poeren ze album na album uit met groteske, theatrale tracks die live niet te versmaden zijn. Al passen ze misschien niet helemaal tussen alle punks, The Hives horen op een groot podium.

Maar op een ander podium, tegelijkertijd:

The Toasters – 22.35 – 23.35

New Yorks oudste Third Wave Ska Band, onder leiding van Robert ‘Bucket’Hingley speelt op het kleinste podium van het hele festival. Deze ska-legendes zijn al jaren niet meer in de buurt geweest, en nu staan ze plots op dit Belgische festival te spelen. Echte 90’s kids zullen de band vooral (her)kennen van de muziek die ze maakten voor het whacky animatieprogramma ‘Kablamm!’ op Nickelodeon (theme song ‘Two Tone Army’ blijft een classic) maar ook de rocksteady en pure uptempo ska wordt niet vergeten.

Bovenstaande zal dus een pittige keuze worden, voordat we uitdrijven tijdens Smash van The Offspring, waarna er zal kunnen worden terug-gekeken op een vermoeiend, maar zeer bevredigend weekend gevuld met bier, punk en puike sferen. Lees de recencies later hier terug, en houd ondertussen de MuzikaleVibe-twitter in de gaten voor tussentijdse updates!

 


Preview: twee dagen vol feest, bier en ander vertier op 23e editie van Groezrock!

GR14_facebook_header

Ook dit jaar vind in Meerhout, België voor de 23e keer Groezrock festival plaats. Een jaarlijks terugkerend festival waar de beste punk en hardcore bands van over de hele wereld samenkomen voor twee dagen vol feest, bier en ander vertier. Verspreid over vier podia vinden we dit jaar meganamen als NOFX, The Offspring, The Hives en The Casualties, maar ook Descendents, ALL! en het Belgische Funural Dress. Naast punk is er op het Impericon stage veel ruimte voor metalcore en aanverwantte stijlen met onder andere ons eigen The Charm, The Fury, Apologies, I Have None, Terror (die eerder dit jaar schitterden op de EMP Persistence Tour) en zelfs The Wonder Years (die het niet onverdienstelijk deden op de Vans Warped Tour).

Naast deze twee grote, vinden we op het Belgische festival ook twee wat kleinere podia, zoals het Etnies stage, waar, als we mogen afgaan op de voorgaande jaren, stagediven en crowdsurfen niet alleen toegestaan, maar ook aangemoedigd wordt. Met namen als H2O, La Dispute, Iron Chic, Red City Radio, Judge en Cro-Mags zou dat wel moeten lukken. Gelukkig kunnen we ook ons ska en folk hart ophalen op Groez (zoals de bezoekers het festival liefkozend noemen) want onder andere The Toasters, Larry and his Flask en Bim Skala Bim spelen op het MacBeth stage, het kleinste podium wat het festival rijk is.

Traditiegetrouw begint het festival al een dag van tevoren (dit jaar op 1 mei) met de Accoustic Punk Meeting op het campingterrein, waar artiesten en bezoekers gezellig met een (de naam zegt het al) accoustic gitaartje nummers mee zingen. Dit jaar onder andere met de Australiërs van The Smiths Street Band en het Britse Ducking Punches.

Al met al dus een heel druk, vol en vooral gezellig weekend, 2 en 3 Mei. Rasechte oerpunker Nick van den Ende sturen we de festivalweide in om verslag te doen, zodat je er toch een beetje bij kan zijn. Of koop natuurlijk je tickets op de website van Groezrock. De complete line-up ziet er nu als volgt uit:

GR2014


Nu de affiches van veel festivals vorm hebben gekregen, wat is volgens jou de tofste line-up komende zomer?

Green Day en Rammstein op Rock werchter? The Killers op Pinkpop? Blur op Sziget? Slayer op Lowlands? Wij zijn benieuwd wat jou favoriete festival komende zomer is en waarom?

Klik op onderstaande afbeelding om naar onze vraag op facebook te gaan. Hier kan je stemmen op jou favoriet of deze, mits nog niet gebeurd, aan het rijtje toevoegen. Qua genre is alles mogelijk, van Graspop tot Masters of Hardcore tot I Love Techno. Get Voting:


FestivalFriday presents Rosrock!

Een nieuwe vrijdag, dus een nieuw festival om te bespreken. Vorige FestivalFriday kwam het Duitse dubbelfestival Rock am Ring/Rock im Park aan bod. Deze  keer kijken we iets verder vooruit; in hetzelfde weekend als Rock Werchter staat op 30 juni en 1 juli Rosrock in Rossum op het programma. De organisatie heeft daar een goeie kijk op de muziekbranche; eerder stonden acts als Volbeat en Skindred hier al op de planken.

Welke 10 acts mag jij -volgens ons natuurlijk- absoluut niet missen op Rosrock?

Zaterdag 30 juni, The Bronx

The Bronx is in 2002 opgericht in Los Angeles en kreeg na slechts 12 live shows al een platencontract aangeboden. Vervolgens werd er een hele waslijst aan EP’s, LP’s en video’s uitgebracht en in 2007 werden twee albums aangekondigd: punk rock album The Bronx en Mariachi album El Bronx. Sindsdien touren ze in zowel de punk rock variant als hun alter ego Mariachi El Bronx. De band heeft inmiddels een indrukwekkende lijst met shows op hun naam staan waaronder festivals als Pukkelpop, Groezrock en Roskilde. Op Rosrock zullen ze in hun originele hardcore punk rock formatie op het podium verschijnen.

Zaterdag 30 juni, Paceshifters

In 2010 stond deze band al op de planken in Rossum. Dit jaar zijn ze terug met hun nieuwe plaat Home. De bandleden zijn op jonge leeftijd begonnen op een zolder in Overijssel, heeft vervolgens een split-CD met de Amerikanen van The Supersuckers uitgebracht en speelde al op het podium van de ‘De Wereld Draait Door’. Een gezelschap om in de gaten te houden.

Zaterdag 30 juni, Tracer

Een goeie pot stoner en grunge uit Australië. Met het fenomeen “Tracer” wordt stoner uit zijn depressieve donkere hoekje gehaald; de raggende mannen zijn deze zomer op tour in Europa, en doen ook Rossum aan. De band heeft een grote gelijkenis met Them Crooked Vultures, maar hier zijn de gitaren nog rauwer en de stemmen nog ruiger.

Zaterdag 30 juni, Gewapend Beton

Vier Amsterdamse punkers met -hoe kan het ook anders met zo’n naam- een uitermate stevig en zwaar repertoire vol nummers die zowel Engels- als Nederlandstalig de hardcore-kant op neigen te gaan.

Zaterdag 30 juni, The Phantom Four & The Arguido

The Phantom Four, opgericht in 2005 door Phantom Frank van The Treble Spankers, haalt zijn inspiratie uit Indiase muziek en surf. The Arguido, beter bekend als Rudeboy van Nederlands trots Urban Dance Squad, heeft zich in 2010 bijgevoegd als zanger van The Phantom Four. Samen maken ze een mixje van rauwe 80′s surfpunk en new wave met een moderne rock-twist.

Zondag 1 juli, The Turbo A.C.’s

De afsluiters van deze editie van Rosrock zijn de ervaren mannen van The Turbo A.C.’s. Met de harde Rock ‘n Roll uit New York hebben ze tot op heden maarliefst 34 albums kunnen vullen. De band heeft er nog steeds geen genoeg van en komt met de Europese zomertournee dus ook naar Rossum.

Zondag 1 juli, Ten Page Pilot

Ten Page Pilot speelt net als het eerdergenoemde Tracer een stevige combinatie van ijzersterke stoner- en rockriffjes, Maar men voegt hier echter nog een progressief kant aan toe. Het kwartet heeft zich al als voorprogramma van De Heideroosjes, The Damned Things en Peter Pan Speedrock bewezen en is klaar voor het grote publiek.

Zondag 1 juli, Murdering Tripping Blues

“Het genre is de naam, en de naam is het genre.” is op de website van Rosrock te lezen. Een formatie uit Portugal, met  Mallory Left Eye als zangeres, Henry Leone Johnson als gitarist en . Alleen het hokje garagerock is niet genoeg voor deze band; ook blues-, psychedelica-, rock ‘n roll en zelfs stoner-achtige klanken komen voorbij.

Zondag 1 juli, Bob Charles

Na het uiteenvallen van de Kingsnakes -die gedurende 10 jaar een stempel op de bluesscene in de Benelux hebben gedrukt- staken de voormalige leden Sven van den Berg, Gerrit Wagemakers en Kristian van Daalen halverwege 2010 de koppen bij elkaar om met gitarist Sander Gorlee een nieuwe band op te richten: Bob Charles, waarmee de ervaren heren simpele doch prettige bluesrock maken.

Zondag 1 juli, Honningbarna

Het geluid van de jonge honden van Honningbarna  kan omschreven worden als een explosief mengsel dat nog het meeste weg heeft van een jam tussen The Hives en Turbonegro. De organisatie van Eurosonic zag dat ook en nodigde de Noren uit om in Groningen te komen spelen. De Scandinavische pers is al om: ‘Meest opwindende nieuwe Noorse band’, nu Nederland nog.

Er staan natuurlijk nog meer artiesten op het affiche, dus de door ons gekozen acts zijn slechts een minuscuul deel van het programma. Voor een blik op de gehele line-up kan je op de website van Rosrock terecht. Vinden we jou bij een van bovenstaande acts terug, of heb je hele andere must-see band voor ons als tip?

Een gaaf festival bij jou in de buurt, of misschien zelf wel in de organisatie van een (nu al legendarisch) feestje? Schroom je niet en mail het even naar Dirk@Rockblog.nl. Kans is dat jou evenement op een vrijdag behandeld gaat worden!


FestivalFriday presents Dauwpop!

Een nieuwe vrijdag, dus een nieuw festival om te bespreken. Vorige FestivalFriday hadden we het al over Emporium, deze week gaan we het eveneens over een eendaags evenement hebben, namelijk Dauwpop. Op 17 mei, hemelvaartsdag, zal net buiten Hellendoorn weer een scala aan toffe artiesten te vinden zijn..

Welke 10 acts mag jij -volgens ons natuurlijk- absoluut niet missen op Dauwpop?

Donderdag 17  mei, Jupiler Mainstage, 13:00 – 13:30, Gers Pardoel

Hoewel het niet de moeilijkste nummers zijn, valt ook niet te ontkennen dat Gers Pardoel wel erg aanstekelijke muziek maakt. Met dit feitje wist hij de serious talent-award van 3fm binnen te halen, waar een optreden op Dauwpop bij hoort.

Donderdag 17  mei, King King, 13:00 – 13:45, Greg Holden

Sinds zijn single The Lost Boy onwijs veel werd aangevraagd gaat het voor de wind met Greg Holden. De Amerikaanse singer/songwriter is sindsdien niet meer van de radio af te slaan, en ook het live-circuit wordt keihard veroverd.

Donderdag 17  mei, Passoa Beach House, 13:45 – 15:00, Yellow Claw

Naast een hoop eigen clubavonden en gehoste shows trekt Yellow Claw ook nog zelf door het land. De dj-formatie wist onlangs nog een hit te maken door samen met Mr.Polska en Ronnie Flex de clubkneiter Allermooiste Feestje uit te brengen.

Donderdag 17  mei, King King, 14:30 – 15:15, Paceshifters

Zelden komt zo’n sterke rockact uit ons eigen Nederland. In het geval van de Paceshifters zijn festivals als Noorderslag en de Zwarte Cross al overtuigd; met het 2e album op komst moet ook Dauwpop eraan gaan geloven.

Donderdag 17  mei, Jupiler Mainstage, 15:15 – 16:15, The Kyteman Orchestra

We hebben het al meerdere malen gezegd, maar kunnen je er niet genoeg op attenderen. Een gigantische band, inclusief koor zullen je meenemen op een magisch tripje van een uur; een must-see voor iedere zelfrespecterende muziekliefhebber.

Donderdag 17  mei, Jägermeister Rock Arena, 16:30 – 17:30, Moss

Ook Moss komt ‘gewoon’ uit eigen land en maakt een aanstekelijke mix van indie, pop en rock. Begin 2012 verscheen Ornaments, het derde studioalbum van de band en volgens 3voor12 kan Moss hiermee gerust meedraaien in het internationale circuit.

Donderdag 17  mei, Passoa Beach House, 18:45 – 19:30, Kraantje Pappie

Ook over Kraantje Pappie hebben we het al vaker gehad. De eigenzinnige rapper zet met de dubstep-beats van Noisia ieder festival op z’n kop, De mensen die energie teveel hebben kunnen zich uitleven op deze hitmachine.

Donderdag 17  mei, Jägermeister Rock Arena, 19:30 – 20:30, The Deaf

Wie Spike zegt, zegt Di-rect.. maar de Haagse gitarist heeft hiernaast nog een ander bandje, waar hij lekker mee doet wat hij zelf wil. Garage, punk en rock ‘n roll, niks meer, maar zeker ook niks minder.

Donderdag 17  mei, King King, 20:00 – 20:45, Bombay Show Pig

Als je uit dezelfde stal als Kyteman komt, liggen de verwachtingen meteen torenhoog. Niet te verwarren met Bombay Bicycle Club maakt deze band toffe indierock. Ook al is het maar een duo, met alleen gitaar en drums bewijst het tweetal niet meer nodig te hebben.

Donderdag 17  mei, Jägermeister Rock Arena, 21:00 – 22:00, Band of Skulls

Als supports van The Dead Weather, Muse, The Black Keys en Black Rebel Motorcycle Club kan je niet zomaar van de minste band spreken. Band of Skulls had met Sweet Sour, The Devil Takes Care Of His Own en onze favoriet Death By Diamonds And Pearls al het nodige succes en zal ongetwijfeld keihard rocken op Dauwpop.

Er staan ontzettend veel acts op het affiche, dus de door ons gekozen acts zijn slechts een minuscuul deel van het programma. Voor een blik op het gehele affiche kan je op de website terecht. De mensen die dit weekend op Groezrock zitten; veel plezier en check onze 10 must-see acts!

Een gaaf festival bij jou in de buurt, of misschien zelf wel in de organisatie van een (nu al legendarisch) feestje? Schroom je niet en vertel het hieronder in de comments. Kans is dat jou evenement op een vrijdag behandeld gaat worden!


FestivalFriday presents Groezrock!

It giet oan! Het is Goede Vrijdag en dus is het de dag van de zogeheten opener van het festivalseizoen. Vandaag begint het seizoen onder meer met bekendste openingsfestival Paaspop. Degene die daar heengaan; Have Fun, check onze must-see acts en zeg even hoi als je ons tegenkomt! Over naar de orde van de dag, FestivalFriday gaat deze week over Groezrock. op 28 en 29 april staan in Meerhout(België) de beste ska, punk, hardcore en metalcore- bands op het programma.

Welke 10 acts mag jij -volgens ons natuurlijk- absoluut niet missen op Groezrock?

Zaterdag 28 april, Impericon Stage, 11:30 – 12:05, Paceshifters

Pas vanaf 2008 zijn de Nederlandse Dokman broers en drummer Klarenbeek onder de naam Paceshifters bezig. Des te veelbelovender is de alternatieve rockact uit Overijssel. Een dag voor het optreden op Groezrock brengt de band het tweede album HOME uit, welke ongetwijfeld voorbij zal komen.

Zaterdag 28 april, Impericon Stage, 14:35 – 15:15, Royal Republic

De Zweedse band rondom rasentertainer Adam Grahn bracht in 2010 het debuutalbum We Are The Royal uit. Hier stonden de hits Tommy-Gun, Underwear en Full Steam Spacemachine op, welke op de grote Europese tour vorig jaar bewezen voor feest in elke zaal te kunnen zorgen. Vrolijke rock met een dikke vette knipoog.

Zaterdag 28 april, Main Stage, 16:05 – 16:50, Reel Big Fish

Een tijdje terug lichtte we Reel Big Fish nog toe op MusicMonday, vanwege het zonnige weer. Dit is het hopelijk op het festival ook het geval, want de combinatie van de vrolijke skapunk, het zonnetje en een vers getapt biertje is niet anders dan ideaal te noemen. Feest gegarandeerd.

Zaterdag 28 april, Main Stage, 18:25 – 19:15, Heideroosjes

Minder feestelijk zal het bij de Heideroosjes zijn.. of juist weer wel? Dit is namelijk een onderdeel van de afscheidstournee van de band. Na 23 jaar verscheen de toepasselijk getitelde cd Cease-Fire, waarmee de punkrockband nog één laatste rondje langs de zalen en festivals maakt.

Zaterdag 28 april, Main Stage, 00:00 – 01:20, Rancid

In een interview met Rockblog vertelde organisator Hans Maes een jaar geleden dat Rancid bovenaan zijn wenslijstje staat. Het is hem dan eindelijk gelukt de skapunk-formatie naar zijn festival te krijgen. Tim Armstrong en consorten timmeren al vanaf 1991 aan de weg en met een discografie van maar liefst 9 albums heeft de band de nodige invloed in de nieuwe generatie punkrockers.

Zondag 29 april, Main Stage, 17:55 – 18:45, Good Riddance

Het hoogtepunt van de carrière van Good Riddance was in 1998 en 1999, toen de band twee achtereenvolgende jaren op Groezrock stond. Daarna gingen de bandleden meer met hun individuele projecten aan de gang en verdween dit project enigszins naar de achtergrond. Anno 2012 is de heimwee van de muzikanten zo groot dat besloten is opnieuw te rocken, moshen, brullen en beuken.

Zondag 29 april, Main Stage, 19:10 – 20:00, Thrice

Eind 2011 werd er een pauze ingelast bij de mannen van Thrice. Het album Major/Minor zou worden uitgebracht en daarna zou er even een break zijn tussen het vele touren de afgelopen jaren. Omdat ze niet wisten voor hoelang deze break zou zijn, werd er een Amerikaanse tour vastgelegd. Op de vele verzoeken werd vervolgens gereageerd door ook Europa nog maar een keer aan te doen, waarbij een optreden op Groezrock dus niet kon ontbreken. Owja de muziek; experimentele, melodische post-hardcore.

Zondag 29 april, Impericon Stage, 20:00 – 21:00, Terror

Zoals de naam al doet vermoeden komt Terror met het zware geschut op de proppen. De Amerikaanse band maakt hardcore, waarbij naar eigen zeggen niet het agressieve, maar juist het pure en het plezier erg belangrijk zijn. ‘Zanger’ Scott Vogel staat bekend om zijn liefde voor stagediven, de eerste rijen zijn dus gewaarschuwd.

Zondag 29 april, Main Stage, 20:30 – 21:30, Simple Plan

Volgens sommige mensen geen echte Groezrock-act, desondanks toch een erg prettige naam op het affiche. De Canadezen van Simple Plan maken een softere vorm van poppunk en zullen menig fans laten meezingen met hits als Welcome To My Life en Perfect.

Zondag 29 april, Main Stage, 22:00 – 23:00, Refused

Na een break kondigde het Zweedse Refused vorig jaar aan weer bij elkaar te komen. Het album The Shape Of Punk To Come is een van de invloedrijkste new-school hardcore albums en de punkband zal dus ongetwijfeld de tent op z’n kop zetten in Meerhout.

Er staan ontzettend veel acts op het programma, dus de door ons gekozen acts zijn slechts een minuscuul deel van het programma. Voor een blik op het gehele affiche kan je op de website terecht. Overigens is het ook een goed idee om een dag eerder, de 27e, al op de camping aanwezig te zijn; hier vindt de akoestische meeting plaats, waarover we laatst met Ian een gesprek hadden!

Een gaaf festival bij jou in de buurt, of misschien zelf wel in de organisatie van een (nu al legendarisch) feestje? Schroom je niet en vertel het hieronder in de comments. Kans is dat jou evenement op een vrijdag behandeld gaat worden!


SleepySunday presents buitenlandse festivals!

SleepySunday; niks moet, alles mag.. de content van de zondag staat niet vast en zal aan de sfeer van het moment liggen. Vorige weken kwamen we met items over Nederlandse kernpodia en Nederlandse festivals. Een handig overzichtje voor zowel jullie als voor onszelf, om in de toekomst raad te plegen. Omdat het gewoon ontzettend handig is, doen we deze week hetzelfde met de buitenlandse festivals. De meeste mensen kennen Rock Werchter en Rock am Ring, maar dit zijn er natuurlijk veel meer. In deze lijst zullen -volgens ons dan- de meest interessante festivals van Nederland staan.

De indeling van onderstaande lijst is als volgt; Naam Festival, Plaats Festival, Land Festival, Website Festival.

Er is natuurlijk nog veel meer moois te ontdekken in festivalland, maar als je bovenstaande weekenden in de agenda noteert ben je al een heel eind. Wat is er nou gaver dan je vakantie op een festival doorbrengen?  Buitenlandse festivals die we volgens jou zijn vergeten? laat het ons weten in de  comments hieronder!


TalkingTuesday presents Bas van Duren – 3VOOR12 & Kindergarten!

TalkingTuesday staat voor een praatje met iemand uit de branche. We hebben mijn zegje over deze website al gehad en vorige week ging het met Ian Schram over de akoestische meeting op Groezrock. Vandaag een kijkje bij de werkzaamheden van duizendpoot Bas van Duren..

Hoi, ik ben dus Bas van Duren, 26, schoolvoorbeeld van de langstudeerder, maar wel met een reden; ik ben nogal ondernemend aangelegd. Ik ben, in no particular order, werkzaam bij Brabants Dagblad, hoofdredacteur van 3voor12/Tilburg, dj en partystarter, doe ik de PR voor dancefestival Kindergarten en professioneel punniker.

Hoe ik in het wereldje terecht ben gekomen, is uiteindelijk allemaal terug te leiden naar de Fontys Hogeschool Journalistiek in Tilburg. Daar zag ik bijna acht (!) jaar geleden een poster hangen met ‘vrijwilligers gezocht voor 3voor12/Tilburg’. Na de ladder te hebben beklommen als redacteur en eindredacteur, zit ik nu op de stoel van hoofdredacteur.

Het was via het Brabants Dagblad dat ik de voorzitter van Stichting Kindergarten interviewde over hun plan om een festival op te zetten. Ik kende hem een beetje en een paar weken later kreeg ik een telefoontje of ik de PR wil doen. Ik heb een kloppend hart voor Tilburg en dancemuziek, dus een ‘ja’ was snel gegeven. Kindergarten belooft een dik feest te worden voor liefhebbers van de betere dancemuziek in het zuiden van ons landje. Kavinsky, u weet wel, van de Drive-soundtrack, komt, The Subs live gaat knallen en we hebben fijne techno van Secret Cinema.

Over het festival Kindergarten hebben we het ook al eerder gehad, omdat het gewoon een uiterst interessante opzet heeft. Voor het complete programma -inclusief de laatste aankondigingen- verwijzen we je wederom door naar de website. Om het resultaat van Bas z’n 3VOOR12/Tilburg werkzaamheden te bekijken kan je de website daarvan terecht. Geïnteresseerde in de beste man zelf kunnen zich via zijn Twitter melden!


WhatsupWednesday presents kaartenacties Groezrock en Paaspop!

Vorige WhatsupWednesday wisten we nog te melden dat TenaciousD, Radiohead en The Throne naar Nederland komen. De kaartverkoop hiervan ging -zoals verwacht- erg snel; The D en Radiohead waren binnen enkele tientallen minuten helemaal uitverkocht. Voor The Throne zijn nog wel kaarten beschikbaar, maar deze gaan ook hard.

Verder werden de afgelopen week weer wat leuke concerten bekendgemaakt:

  • Slash, 10 juni @ Heineken Music Hall, €45.
  • Sting, 3 juli @ Ziggodome, €30-€39
  • Eddie Vedder, 25 en 26 juli @ Carré, een luttele €85-€100.
  • Sigur Ros, 28 en 29 augustus @ Paradiso, €36,50.
  • DeWolff, 19 oktober @ 013, €17,50.

Qua festivals werden onder andere The Asteroids Galaxy Tour en Simple Minds voor Brabant Open Air bevestigd. Op Powerfest in de Melkweg komen sowieso Dope D.O.D. en William Control. Het gratis Klok Rock Orange kwam met Mark Foggo en Candybar Planet op de proppen. Maar dit is niet wat wij vandaag extra in de spotlight willen zetten..

Het festivalseizoen komt er weer aan! op 6, 7 en 8 april wordt het seizoen in Schijndel, Nederland geopend op Paaspop. Hier kan je acts in allerlei genres terugvinden: van Vanderbuyst en Extince tot Steve Aoki en het maandag hier toegelichte Rival Sons. Een paar weken later vind in Meerhout, België Groezrock plaats. Hiervan werd gisteren het akoestische deel op de camping toegelicht, maar op het festival zelf staan ook interessante namen als Simple Plan, Lagwagon, Rancid en Refused. Data hiervan is 28 en 29 april.

Guess what? Op Rockblog geven we voor beide festivals kaarten weg! Voor Paaspop verwijzen we je door naar dit artikel; http://www.rockblog.nl/acties/9481/win-kaarten-voor-paaspop. Houd jij liever van het hardere werk, kan je een poging voor de Groezrock-kaarten wagen; http://www.rockblog.nl/nieuws/9525/win-combikaarten-voor-groezrock. Succes en wie weet zien we jou in de zon terug, onder het genot van goeie muziek en een biertje natuurlijk!

Weer wat mooie aanvullingen voor de concert- en festivalagenda dus. Mocht jij nog nog wat gave artiesten bevestigd zien worden, laat dat dan gerust weten als reactie onder dit bericht. Kunnen zowel grote namen als hierboven zijn, als wat kleinere en intiemere shows op het lokale poppodia!


TalkingTuesday presents Ian Schram – Groezrock Acoustic Punk Meeting!

Vorige week op de TalkingTuesday heb ik zelf mijn zegje kunnen doen, vandaag trappen we echt af met Ian Schram. Ian is een 21 jarige student journalistiek en bovendien net zo’n muziekliefhebber als ik, op zich niks bijzonders.. Waarom dan toch even een praatje met Ian? Hij speelt met zijn soloproject ScrXtch op de tweede editie van de Acoustic Punk Meeting op het Groezrock festival en heeft hier de poster voor ontworpen!

“ik heb een zwak voor folk en akoestische muziek, zeker nadat ik Frank Turner in het voorprogramma zag van The Gaslight Anthem. In zijn eentje stond hij daar in de Melkweg met zijn gitaar. Door hem heb ik weer de akoestische gitaar opgepakt. Vorig jaar ben ik ook mijn eigen nummers gaan schrijven en opnemen, een band vormen lukte tot op heden namelijk niet.”

Hoe ScrXtch is ontstaan weten we nu, natuurlijk willen wij dan ook weten hoe hij op Groezrock terecht is gekomen.

“Toen ik op de site van Groezrock het bericht zag dat er weer een Acoustic Punk Meeting werd georganiseerd en dat je je kon opgeven, heb ik dat meteen gedaan. Vorig jaar was ik er ook bij op de camping, dus ik wilde er dit jaar zeker wel spelen. Uiteindelijk zijn het dertig bands geworden, waaronder Versus The World, welke ook op het festival zelf speelt. Jort van North Empire Bookings heeft een hele mooie line-up weten neer te zetten, dus heb ik gelijk een poster gemaakt naar het voorbeeld van de echte poster van Groezrock. Mijn eerste optreden met eigen werk zal voor meer dan 300 mensen zijn… Kan het eigenlijk nog mooier? Kom gezellig kijken als je toch op de camping zit, het wordt een feest!”

Groezrock wordt op 28 en 29 april gehouden in Meerhout, België. Grote namen op het affiche zijn onder andere Rancid, Refused, Simple Plan en Lagwagon. Op de akoestische meeting – een dag eerder op de camping- staat dus onder andere Versus The World. De rest van dat programma bestaat uit een grote schare internationale festivalbezoekers, waaronder Ian aka ScrXtch.. Voor dit programma verwijzen wij je door naar de facebookpagina van de meeting.