Posts tagged “Dropkick Murphys

Sziget 2015 – Dag 5: Kasabian speelt op headliner-niveau!

Dag5

Iedere augustus verandert de Hongaarse hoofdstad Boedapest in een hemel voor festivalliefhebbers. Een gehele week staat een eiland in het midden van de Donau in het teken van het Sziget Festival, alwaar dit jaar zo’n 415.000 bezoekers acts als Robbie Williams, Florence + The Machine, Alt-J, Kasabian, Limp Bizkit, Kings of Leon, Major Lazer, Yellow Claw, Avicii en Martin Garrix zullen zien. En als deze diverse grote acts je nog niet weten te overtuigen, doen de rare, verrassende, swingende of rockende artiesten op een van de 50+ podia dat wel! Wij zijn er dit jaar weer bij om verslag te doen; zo live als mogelijk via onze twitter-account en hier op de website als blog per festivaldag.

We beginnen de dag vandaag bij Kasabian op het hoofdpodium. De Britten wisten in 2011 op diezelfde plek al te overtuigen en ook vandaag kent de band weinig moeite met het publiek in Boedapest. Vanaf opener Bumblebee (afkomstig van het laatste album 48:13) wordt er gezongen en gesprongen voor het podium en dat versterkt alleen maar zodra oudere hits als Empire en Fire tegen het einde gespeeld worden. Afgesloten wordt er met de cover van Fatboy Slim‘s Praise You en het anthem L.S.F. (Lost Souls Forever), dat nog lang op het terrein te horen is.

Het is dat Avicii het hoofdpodium af mag sluiten, want dit Kasabian speelt op headliner-niveau het veld met speels gemak plat. Enfin, Avicii dus. Er waren vooraf wat sceptische geluiden over een dergelijke ‘mainstream-DJ’ als dagafsluiter, maar de Zweed bewijst het tegenovergestelde. Ja, er komen heel veel hits voorbij die misschien te voor de hand liggend zijn, maar er zitten ook veel pareltjes van remixen in zijn set en tegen het einde primeurt de DJ nog wat nieuwe tracks. Dit in combinatie met de grote show met lazers, CO2-kanonnen, confetti en toffe animaties maakt het tot een fijne dagafsluiter op het hoofdpodium. Wij kunnen hierdoor niet wachten op Martin Garrix zijn eindshow zondag!

Er was vandaag natuurlijk veel meer muziek, maar we zagen niet alles; The Gaslight Anthem speelde een van hun laatste shows en daar horen we minder goede geluiden over, Dropkick Murphys stond voor een stampvolle tent en die besloten we daardoor over te slaan en Jamie Woon klonk vanaf een afstand wel lekker. Wel sloten we onze dag af in de A38, bij Gramatik. De Sloveen heeft vandaag 2 multi-instrumentalisten bij (we horen oa zang, gitaar, toetsen, trompet en sax voorbij komen) en maakt er een live-show van. Ook de visuals achter het trio zien er onwijs strak uit en maken deze show vol hiphop-beats, jazz- en funk-invloeden en stevige dubstep- en electro-bassen tot een van de hoogtepunten tot nu toe. Gratis tip: 14 oktober staat Gramatik in Bird en 15 oktober in de Melkweg, gaat dat zien gaat dat zien.

Morgen alweer de 6e festivaldag, met oa Jett Rebel, Hollywood Undead, Major Lazer en Kings of Leon. Tot de recensie online verschijnt, kan je ons op twitter volgen.


Rock Werchter Dag 4: Eenzaam hoogtepunt en funky afsluiting!

Wie het over het landschap van Belgische festivals heeft, zal in één adem de naam Rock Werchter laten vallen. Afgelopen weekend was het weer zover; bij het dorpje Werchter vond de 38e editie van het festival plaats. Ditmaal zorgen de kopstukken Pearl Jam, Red Hot Chili Peppers, The Cure en Editors voor een uitverkocht huis, zowel bij de dag- als bij de combitickets; 139.000 unieke bezoekers, waarvan er 60.625 op een van de vele campings verbleven. Nog een nieuwtje was de uitbreiding van het terrein met 1,5 ha en een derde podium, The Barn genaamd. Een terugblik op de vierde en tevens laatste dag van Rock Werchter, zondag 1 juli..

Dag 4, de allerlaatste dag van de 2012 editie van -een nu al fantastische- Rock Werchter. De temperaturen gaan weer omhoog en de zon laat zich weer veel zien, waar de bijbehorende ontblote lichamen veelal ook als aangenaam worden bestempeld. Naast de geweldige sfeer, het fijne eten, koude pintjes en een goeie organisatie zou je bijna vergeten dat er ook nog veel lekkere muziek gemaakt wordt.

Zo beginnen we vandaag met The Hickey Underworld op het hoofdpodium, Other Lives in de Marquee en Isbells in The Barn en worden deze door respectievelijk The Vaccines, Kitty/Daisy & Lewis en Anna Calvi opgevolgd. Absoluut geen slechte optredens, maar zeker ook niet de belangrijkste shows van het festival.  Interessanter wordt het als Dropkick Murphys vervolgens de weide voorziet van nummers die menig supporters ook uit het voetbalstadion zal kennen. Maar ook de simpele punkrock en een misplaatste cover van AC/DC‘s T.N.T. kunnen nog niet overtuigen.

Na de Zuid-Afrikaanse freakshow van Die Antwoord en de passage van Noel Gallagher’s High Flying Birds lijkt het dan alsnog raak; in The Barn wordt het warm, zelfs heet, als Ed Sheeran als enige niet-dj act in zijn uppie een waanzinnige set neerzet. De roodharige, 21-jarige Brit is de ideale schoonzoon. Slechts bewapend met een gitaar, loopstation, samplemachine en prachtige stem betovert hij niet alleen met hits Lego House en A-Team, maar ook met zijn reggae en hiphop-achtige covers van bijvoorbeeld een 50 Cent of inspiratiebron Nina Simone. Het absolute hoogtepunt van de laatste dag, maar -naar onze mening- stiekem ook van het gehele festival.

De jonge Amerikaanse hiphopper en vriend van de eerder verschenen Wiz Khalifa, Mac Miller genaamd, zet als tieneridool een set neer die waarschijnlijk alleen door de fans als goed bestempeld zal worden. Een vaartloze en veelal bij elkaar geschraapte show waarbij het geluid ook niet bevorderend werkte. Dit was wel beter bij Florence + The Machine op het hoofdpodium en de romantische man James Morrison in The Barn.

Het einde komt dan toch echt in zicht als Snow Patrol genoeg hits op het publiek afvuurt en een halve afvaardiging van PendulumKnife Party genaamd, hetzelfde doet met snoeiharde dubstep en drum ‘n bass-beats. Steve Aoki maakt het feestje in de Marquee compleet, Milow doet dat voor het thuispubliek in The Barn en de eer op het grote podium is dit jaar aan Red Hot Chili Peppers. Woord voor woord kunnen de liederen worden meegezongen, Chad Smith is een beest achter het drumstel, Flea speelt en slapt op zijn bas alsof z’n leven er vanaf hangt en Kiedis bewijst niet zozeer de beste zanger maar zeker een meer dan prima showman te zijn. Er worden sporadisch zelfs nog wat funky jamms uitgeperst, waar vooral de ritmesectie bewijst nog niet aan stoppen toe te zijn. Enige minpuntje is het ontbreken van Frusciante; vervanger Klinghoffer kan zeker gitaarspelen, maar geeft qua riffjes, solo’s en backing vocals toch een gevoel dat niet naar de Peppers neigt.

Rock Werchter kende de jaarlijkse hitte, maar ook regen. Hoogtepunten en tegenvallers. Rebelse Rock tot Intieme Indie en Duistere Dubstep. Grote namen en nieuwe talenten. Belgisch voedsel en koude pintjes. Een uitverkocht huis en drukke camping. Gemoedelijke bezoekers en goeie organisatie. Kortom; veel, maar dan ook echt weer veel gezelligheid op het ideale festivalweekend. See You Next Year! #RW13

De review van Rock Werchter Dag 1, met onder andere Skrillex, The Cure en Amon Tobin kan je hier terugvinden!

De review van Rock Werchter Dag 2, met onder andere Jack White, Pearl Jam en Deadmau5 kan je hier terugvinden!

De review van Rock Werchter Dag 3, met onder andere Editors, Incubus en Chase & Status kan je hier terugvinden!


Rock Werchter Dag 3: Een zegetocht het hart in!

Wie het over het landschap van Belgische festivals heeft, zal in één adem de naam Rock Werchter laten vallen. Afgelopen weekend was het weer zover; bij het dorpje Werchter vond de 38e editie van het festival plaats. Ditmaal zorgen de kopstukken Pearl Jam, Red Hot Chili Peppers, The Cure en Editors voor een uitverkocht huis, zowel bij de dag- als bij de combitickets; 139.000 unieke bezoekers, waarvan er 60.625 op een van de vele campings verbleven. Nog een nieuwtje was de uitbreiding van het terrein met 1,5 ha en een derde podium, The Barn genaamd. Een terugblik op de derde dag van Rock Werchter, zaterdag 30 juni..

Dag nummer 3 begint wat later en geeft dus de gelegenheid om uit te kunnen slapen, voor zover een festivalcamping daar de gelegenheid toe geeft. Bij aankomst op het festivalterrein speelt Belgische hiphopformatie ‘T Hof Van Commerce met zelfverzonnen woorden en doet het ons het meeste denken aan de zuidelijke variant van De Jeugd Van Tegenwoordig. Hoe divers het festival is, wordt wederom bewezen door de vlotte overgang naar de catchy rock van Black Box Revelation en de aanstekelijke hardrock van het Australische Wolfmother.

Na een herkenbare set van de oude mannen van Simple Minds in The Barn staat de britpop van Kasabian op het hoofdpodium, waar het nummer Fire de temperatuur letterlijk weer op laat laaien. Ideaal ook voor Mumford & Sons, welke ondanks de hits wat minder over lijken te komen op het publiek. Het weer luistert daarna naar de gebeden en laat het iets grauwer en donkerder worden, waardoor de langzame, op The Cure lijkende muziek van The xx beter uit de verf komt dan verwacht.

Het moment van de waarheid van Rock Werchter 2012 lijkt dan aangekomen. De boeking van Editors werd -na een fantastische show in 2008- onder luid gejuich ontvangen. Hoewel de band nergens een dergelijke populariteit kent als in België, bracht de plaats als headliner van de zaterdag bij sommige mensen echter enige twijfel. Al snel blijkt dit zeer onterecht, want de betoverende stem van Tom Smith onder de donkere hemel blijkt wederom een gouden combinatie. Een stevige set wordt geëindigd met het nodige geknal en vuurwerk en tijdens No Sound But The Wind spreekt de frontman de magische en memorabele woorden ‘This is now your song!’ Een zegetocht, rechtstreeks het hart in!

Tegelijkertijd sluit Incubus The Barn af met een set vol oude knallers, blaast Paul Kaklbrenner de Marquee met techno tot een einde en zorgt Chase & Status op het hoofdpodium voor een energieke afsluiting met live dubstep, grime, hiphop en garage. Voordat er weer de tent in wordt gedoken, drinken we -onder het genot van de gemoedelijke Belgische sfeer- nog een ‘pintje’ en maken we ons klaar voor de laatste dag; Red Hot Chili Peppers, Knife Party en Snow Patrol staan voor ons klaar.

De review van Rock Werchter Dag 1, met onder andere Skrillex, The Cure en Amon Tobin kan je hier terugvinden!

De review van Rock Werchter Dag 2, met onder andere Jack White, Pearl Jam en Deadmau5 kan je hier terugvinden!


Rock Werchter Dag 2: Rocken met een dance-twist!

Wie het over het landschap van Belgische festivals heeft, zal in één adem de naam Rock Werchter laten vallen. Afgelopen weekend was het weer zover; bij het dorpje Werchter vond de 38e editie van het festival plaats. Ditmaal zorgen de kopstukken Pearl Jam, Red Hot Chili Peppers, The Cure en Editors voor een uitverkocht huis, zowel bij de dag- als bij de combitickets; 139.000 unieke bezoekers, waarvan er 60.625 op een van de vele campings verbleven. Nog een nieuwtje was de uitbreiding van het terrein met 1,5 ha en een derde podium, The Barn genaamd. Een terugblik op de tweede dag van Rock Werchter, vrijdag 29 juni..

Na een kort nachtje staat er een nieuwe dag op het programma. De regen tikt met vlagen op de tent en de temperatuur is wat aangenamer dan gisteren. Maar goed ook, want na de opening met punkers X wordt het alsnog warm op het podium met een 3e Rock Werchter show van Mastodon. Een beetje vreemd is de overgang van het metal-gezelschap naar de hiphoppers van Wiz Khalifa. Desalniettemin wordt het feest dankzij nummers als Black And Yellow en No Sleep.

Als gezette frontvrouw Beth Ditto en consorten het podium betreden vliegen bekende nummers om de oren. Zowel eigen krakers als covers van bijvoorbeeld Pearl Jam -die later nog op moet treden- komen voorbij. Hierna staat er een legende op het podium; Jack White geeft een greatest hits set weg van solo-werk, nummers van The Raconteurs, tracks van The Dead Weather, de samenwerking met Danger Mouse, een cover van Dick Dale en natuurlijk bekendste werk van The White Stripes. Met een van de meest gecoverde nummers ooit, Seven Nation Army, komt ook dit sterke optreden tot zijn einde.

Voor de Belgen zal een van de fijnste optredens van de dag van dEUS komen. Wij verheugen ons meer op het optreden van Pearl Jam hierna op het Mainstage. Het optreden van Eddie Vedder en zijn wederom ijzersterke band klinkt al snel beter (kon dat nog? Ja dat kan dus nog!) dan 2 jaar eerder in België, aangezien de frontman bij rode wijn fles #1 al ontzettend goed bij stem is. Hij springt op het podium heen en weer, balanceert op de versterkers en rent van de linker kant van het publiek naar de rechterkant; de speelse, eigenwijze en fabuleuze Eddie heeft zijn ouderwetse mood zichtbaar te pakken en geniet net zo hard als het publiek voor hem. Na een cover van Public Image Ltd., eigen nummer Alive, Neil Young‘s Rockin’ In The Free World en afsluiter Yellow Ledbetter is ook het toegift geëindigd en de zegetocht voor vandaag geslaagd.

Alsof dit nog niet genoeg was voor vandaag worden er kubussen op het podium gehangen en neergezet en draait Deadmau5 er nog bijna 2 uur achteraan. De electro, house, minimal, techno, dance en vooral goed ontvangen dubstep wordt ondersteund door een visueel spektakel als beelden van ruimteschepen, aliens en videogames en ‘rockt’ zo dag 2 tot een geslaagd einde.

De review van Rock Werchter Dag 1, met onder andere Skrillex, The Cure en Amon Tobin kan je hier terugvinden!


Rock Werchter Dag 1: Zweten dankzij elektronische feestjes!

Wie het over het landschap van Belgische festivals heeft, zal in één adem de naam Rock Werchter laten vallen. Afgelopen weekend was het weer zover; bij het dorpje Werchter vond de 38e editie van het festival plaats. Ditmaal zorgen de kopstukken Pearl Jam, Red Hot Chili Peppers, The Cure en Editors voor een uitverkocht huis, zowel bij de dag- als bij de combitickets; 139.000 unieke bezoekers, waarvan er 60.625 op een van de vele campings verbleven. Nog een nieuwtje was de uitbreiding van het terrein met 1,5 ha en een derde podium, The Barn genaamd. Een terugblik op de eerste dag van Rock Werchter, donderdag 28 juni..

Na het parkeren van de auto en het opzetten van het tentje is de zon volledig doorgebroken. Het is dan ook geen overbodige luxe om al wachtend voor de grote entree -want een uitverkocht festival betekent tienduizenden polsbandjes om doen- een fles water bij te hebben. Het is hierdoor ook dat we de sets van Kraantje Pappie en All-American Rejects moeten missen en binnenvallen bij de niet speciale show van Within Temptation. Vervolgens vindt meteen het hoogtepunt van de eerste dag plaats: de DJ Amon Tobin laat met dikke breakbeats en filmische dubstep de Marquee trillen. Om het ook voor het oog aantrekkelijk te maken is de dj-booth omringd door vele kubussen, welke met videoprojecties en spacey 3D-beelden worden gevuld.

Terwijl Rise Against een prima set neerzet op het hoofdpodium, moeten de hiphop-fans van Cypress Hill ietsje langer wachten. Als de formatie wat later dan gepland het podium betreed blijkt ook het geluid nog eens tegen tegen te vallen, waar zelfs nummers Light It Up en Insane In The Brain niet veel meer aan kunnen verbeteren. Garbage speelt vervolgens in The Barn een reünie-set, Blink-182 weet ondanks de herkenbare nummers niet tot een hoogtepunt te komen en Netsky  is met een liveband en special guest Selah Sue -Welke vervolgens meteen door moet om in The Barn te spelen- de ware publiekstrekker in eigen land.

Het volgende hoogtepunt kom van de Britten van Elbow. Voor de 3e keer op het festival aanwezig lijkt het ieder jaar beter te worden en betoveren nummers Open Arms en het fluitje in Lippy Kids wederom de weide voor het hoofdpodium. Dit verbaast ook frontman Guy Garvey blijkbaar zo, waardoor tot tweemaal toe de tekst wordt vergeten. Klein smetje op een magnifiek optreden. Gedurende de headline-show van The Cure lijkt het wat minder druk te zijn. De band is een voorbeeld van ‘hate it or love it’ en het oogt hierdoor minder druk. Andere verklaring hiervoor kan het dance-geweld van Skream ft Sgt Pokes of de poppy indie van The Kooks zijn.

Er is maar een manier om een warme dag als vandaag op de juiste manier af te sluiten en dat is dansen en zweten op de elektronische feestjes op het hoofdpodium en in de Marquee. Op het grote podium staat Justice, maar de grote en ontzettend populaire dubstep-dj Skrillex weet met lazers, vuurkanonnen en heel veel beukende beats definitief de openingsdag knallend af te sluiten. Terug naar de tent, want morgen is er weer een dag met Jack White, Pearl Jam en Deadmau5!


Festival Mundial Dag 2: was er voetbal dan?!

Het Leypark in Tilburg is al jaren de plaats waar het multiculturele Festival Mundial plaatsvindt. Voor deze 25e editie pakt de organisatie wederom prachtig uit met een scala aan stijlen en genres. Ruim 40.000 bezoekers bezochten het feestje dat in 25 jaar is uitgegroeid van een gratis en relatief klein festival tot aan de top van de Nederlandse evenementenwereld.

Hoewel er op Festival Mundial ruimte is voor dans, acrobatiek, theater, kunst-collectieven, een bazaar en ontzettend lekker eten, draait het ook om een mooi rijtje muzikale namen. Dit allemaal heeft een link met multiculturele en wereldse, welke goed wordt samengevat op de merchandise van het festival; een culturele hutspot en van couscous tot kroket.

Zondag 17 juni wordt wederom met taart en een zonnetje begonnen. Op muzikaal vlak verzorgt de energieke hiphop van Blitz the Ambassador de opening van het Fontys Stage. Het hoofdpodium kent met AfroCubism een start waar Afrikaanse klanken met een sound uit Zuid-Amerika worden gemixt. Dit podium wordt hierna overgenomen door een van de hits van dit jaar; na Kyteman’s Hiphop Orchestra komt Collin Benders met The Kyteman Orchestra, waarbij de focus niet zozeer op hiphop, maar ook op klassiek-achtige stukken ligt. Het optreden kent epische en bombastische momenten waarbij publiek enthousiast mee klapt tot aan nummers waar je van de stilte letterlijk een speld kan horen vallen. Een van de absolute hoogtepunten van deze editie.

Na Afrikaanse Habib Koité is het een legende die het podium op loopt. Althans, de zoon van een legende; Stephen Marley, een van de vele nakomelingen van reggae-held Bob Marley. Hoewel het eigen werk ook goed vertoeven is, gaat het pas echt los als papa’s nummers Three Little Birds, Buffalo Soldier en Could You Be Loved voorbij komen. Ook de zon en de bijbehorende temperatuur genieten zichtbaar en komen even kijken.

Na een prima optreden van Nederlandse superster Caro Emerald is het hoofdpodium voor Vive La Fete. Hoewel een groot deel van het publiek naast de ingang naar een scherm staat te kijken -want er was iets met voetbal?-, wordt een succesvolle 25e editie van Festival Mundial feestelijk en in stijl afgesloten. Op naar volgend jaar..

De review van dag 1, met onder andere Chef’Special, Dope D.O.D. en Pitbull kan je hier teruglezen.


Festival Mundial Dag 1: een culturele hutspot!

Het Leypark in Tilburg is al jaren de plaats waar het multiculturele Festival Mundial plaatsvindt. Voor deze 25e editie pakt de organisatie wederom prachtig uit met een scala aan stijlen en genres. Ruim 40.000 bezoekers bezochten het feestje dat in 25 jaar is uitgegroeid van een gratis en relatief klein festival tot aan de top van de Nederlandse evenementenwereld.

Hoewel er op Festival Mundial ruimte is voor dans, acrobatiek, theater, kunst-collectieven, een bazaar en ontzettend lekker eten, draait het ook om een mooi rijtje muzikale namen. Dit allemaal heeft een link met multiculturele en wereldse, welke goed wordt samengevat op de merchandise van het festival; een culturele hutspot en van couscous tot kroket.

Zaterdag 16 juni begint met een zonnetje, licht briesje en taart bij de ingang, ter ere van het jubileum. Het aangename sfeertje wordt op het hoofdpodium, World Stage gedoopt, overgenomen door de bebaarde Blaudzun. De singer-songwriter opereert in de folk-hoek en trekt het binnenstromende publiek richting het open grasveld. Hetzelfde gebeurt als op het Fontys Stage, een grote tent, Will and the People begint aan een set waarin 3fm-hit Lion In The Morning Sun natuurlijk niet ontbreekt.

Vervolgens gaat het snel met achtereenvolgend het zomerse optreden van Ziggi Recado, het relaxte Danakil, een -van hiphop tot funk tot dubstep- genre-verbredend Chef’Special, rauwe hiphop van Dope D.O.D. en de electro-pop set van Crystal Fighters. Bij laatstgenoemde gooit een fikse regenbui roet -en vooral ook modder- in het eten. Dit kan de pret echter niet drukken en de Ierse folkpunk van Dropkick Murphys zorgt voor gespring, gedans en zelfs een crowdsurfer hier en daar.

Na een dampend optreden vol moombahton van Beat Tha Calaveras, is het slotwoord van dag 1 voor Pitbull. De Cubaan noemt zichzelf Mr.Worldwide en heeft een aantal hits welke niet eens op twee handen te tellen zijn. Hier komt vanavond echter weinig van terecht en de eigen versies van rock-klassiekers, het veelal geplaybackte repertoire en het constant roepen van eigen naam geeft een bittere nasmaak aan deze openingsdag van Festival Mundial,

Morgen een nieuwe dag, welke niet alleen zon voorspeld maar ook hete optredens van onder andere Kyteman, Stephen Marley en Caro Emerald. De recensie van dag 2 kan je hier teruglezen.